Dat klopt, hij was van 26 oktober 1943 tot 2 september 1944 lid van de Nationale Koninklijke Beweging, voornamelijk in de Luikse regio, waar hij toen woonde. Zijn taken waren:

• Het redden van neergeschoten piloten.

• Het rekruteren van nieuwe leden.

• Het observeren van Duitsers, voornamelijk op de N4 tussen Brussel en Trèves.

• Het inschrijven van door de Gestapo gezochte personen in het bevolkingsregister van Hollange. Op die manier kon hij valse identiteitspapieren, voedsel en onderdak voorzien. Hij deed dit ook voor Joden.

• Verspreiden van geheime kranten en pamfletten.

• Bevoorrading van het kamp van het Geheim Leger in Martelange.

• Sabotage

• Onderzoek naar collaborateurs (bv. door schaduwoperaties).

Was Mayerus een held? Ja, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar het lijkt erop dat hij zijn kennis van die hij heeft opgedaan tijdens de oorlog ook gebruikt heeft voor Westland New Post.

En hij is geboren op 21 juli 1922, in Léglise.

Ik gebruik de term niet snel maar mensen die tijdens de oorlog als verzetsstrijder hebben gevochten, zijn voor mij helden. En José Vanden Eynde was een held.

Reeds vanaf augustus 1940 verspreidde hij clandestien kranten in de Leuvense regio. Vanaf februari 1941 werd hij lid van het NKB, regio Leuven, onder bevel van commandant Malengreau.

Binnen het NKB verspreidde hij op grote schaal de clandestiene krant La Libre Belgique, hielp hij neergeschoten piloten verstoppen in Saint-Servaes (nabij Namen), ondersteunde hij Joodse kinderen met geld en goederen en gaf hij als tussenpersoon inlichtingen door aan de geallieerden.

Laat ons die verhalen en die offers niet vergeten. Neem zeker ook eens een kijkje op de site » heldenvanhetverzet.be

Na de capitulatie van het Belgisch leger op 28 mei 1940 en in afwezigheid van regering en parlement, werden van diverse zijden pogingen ondernomen om de anti-parlementaire gedachten uit de jaren dertig verder uit te werken en eventueel in de praktijk te brengen. (…)

Van het grootste belang (…) zijn nochtans de hergroeperingen van beroeps- en reserveofficieren, die tijdens de zomer van 1940 plaatsvonden en in allerlei bewegingen uitmondden. De belangrijkste hiervan waren het clandestien Belgisch Legioen, de Nationale Koningsgezinde Beweging (slechts in mei 1941 door de bezetter verboden en aanvankelijk geleid door een gewezen Rexist), en de Phalange, gesticht door de gewezen Rexist Xavier de Grunne. Bij al deze Belgisch-nationalistische groepen was een zekere anti-Duitse instelling aanwezig, maar zeker van de NKB en de “Groep de Grunne” kan niet gezegd worden dat ze pro-Engels waren. Van begin 1941 af was bij het Belgisch Legioen een aanzet tot verzet te merken, maar de eerste bekommernis was en bleef de ordehandhaving onmiddellijk na het einde van de oorlog. Deze bewegingen beschouwden zich trouwens als “ordegroepen”. Alleszins tot de zomer van 1941 werd door al deze groepen rekening gehouden met een mogelijke vrede door een vergelijk in het Westen, tussen Engeland en Duitsland dus. 

Wie bedreigde dan wel de “orde”? In de eerste plaats de communisten, ook de Vlaams-nationalistische separatisten en mogelijks de Rexisten. In dit verband is het kenschetsend dat het Belgisch Legioen in juli 1941 contact liet opnemen met een persoon (of personen?) uit de VNV-leiding, met de vraag hoe het tegenover de koning en de Belgische eenheidsstaat stond. In het verslag dat hieromtrent werd opgesteld, werd onderstreept dat het VNV onverbiddelijk anti-communistisch was en en bereid was zijn gewapende milities tegen de communisten in te zetten.

Zowel bij het Belgisch Legioen, de NKB als de Phalange vierde de mystiek van de Koning-Leider hoogtij. Het was duidelijk dat deze groepen zich erop voorbereidden om na de bezetting, hoe de oorlog ook mocht aflopen, een regime te vestigen waarin de democratische uitingsvormen alleszins zouden beperkt zijn. Zo’n regime kon variëren al naargelang de temperamenten van een militaire dictatuur tot een overgangsregering met uitzonderlijke volmachten.

Van belang hierbij is, dat vooral het Belgisch Legioen in betrekking stond met het Nationaal Legioen, één van de uitgesproken voor-oorlogse extreem-rechtse bewegingen, waarin de Koning als dé leider bij uitstek werd beschouwd. Dat er voor en tijdens de oorlog (het Nationaal Legioen werd pas in september 1941 door de bezetter verboden) contacten waren tussen het Hof en het Nationaal Legioen staat vast. Het Nationaal Legioen, evenals het Belgisch Legioen en de NKB konden trouwens rekenen op de financiële steun van baron Paul de Launoit, één van de financiële raadgevers van de Koning. De leider van het Nationaal Legioen, Paul Hoornaert, was bovendien juridisch raadgever van het staalbedrijf Ougrée-Marihaye, dat door de Launoit werd geleid.

Ook voor sommige in het land gebleven politici scheen tijdens de zomer van 1940 de tijd rijp te zijn om de grondwet in autoritaire en corporatieve zin te hervormen. De meest toonaangevende figuur hierbij was graaf Maurice Lippens, gewezen gouverneur-generaal van Congo, gewezen gouverneur van Oost-Vlaanderen, en één van de leidende personaliteiten in de Société Générale. In juni 1940 schaarde hij een 40-tal vooraanstaanden rond zich, die een regimewijziging uitwerkten, waarbij naar regeringsvormen uit de tijd van Lodewijk XIV werd teruggegrepen. Lippens en het Dagelijks Bestuur van zijn groep besloten tevens in augustus 1940 een beroep te doen op de medewerking van leiders van Rex, het Verdinaso en het VNV.

Het is duidelijk dat deze politici en “ordegroepen”, zoals het Belgisch Legioen, gebruik wilden maken van het machtsvacuüm, dat na de 28ste mei 1940 was ontstaan door het vertrek van de regering en door het feit dat het parlement onmogelijk kon vergaderen. Bovendien waren de vakbonden in hun vooroorlogse vorm opgedoekt.

Nochtans is van deze plannen niets terecht gekomen. Weliswaar bleef de “ordehandhaving” één van de grote bekommernissen van een aantal leidende officieren van het Geheim Leger, dat uit het Belgisch Legioen was gegroeid en de belangrijkste militaire verzetsgroepering was. Ook bij de NKB bleef een grondwetswijziging in autoritaire zin leven. De vrees voor het communisme en voor nieuwe sociale eisen - die zich steeds na een periode van ontbering, zoals een oorlog, manifesteren - bracht met zich mee dat behoudsgezinde kringen nog tijdens de bezetting aan een sterk regime dachten om de progressieve beweging de pas af te snijden. Die vrees voor verregaande sociale eisen was ook reeds bij de werkgevers opgedoken, die tijdens de zomer van 1940 het verdwijnen van wat zij “de politieke vakbonden” noemden, hadden toegejuicht. De besprekingen, die van 1941 af tussen vertegenwoordigers van het patronaat en niet-collaborerende christelijke en socialistische vakbondsleiders werden gevoerd, leidden in april 1944 tot het “Pact van Sociale Solidariteit”, waarin de overlegeconomie en 

Bron: De kreeft met de zwarte scharen - 50 jaar rechts en uiterst rechts in België | Frank Uytterhaegen, Etienne Verhoeyen

Is deze 'Bruno V.D.' Bruno Vandeuren?

Twee autodieven aangehouden te Groot-Bijgaarden

Nadat ze op de Ninoofsesteenweg te Anderlecht een BMW hadden gestolen, konden twee dieven, dankzij een getuige, achterna worden gezeten door een politiepatrouille van de gemeente. De twee mannen in de BMW konden echter aan hun achtervolgers ontsnappen. De BMW werd later zwaar beschadigd op de ring rond Brussel te Groot-Bijgaarden aangetroffen.

De twee autodieven waren reeds een eind ver toen ze, dit keer door een politiepatrouille van Brussel, konden worden gegrepen. Het gaat om de 20-jarige Bruno V.D. uit Haren, een kerel die een 10-tal dagen geleden uit de gevangenis van Vorst was ontsnapt. De tweede is de 18-jarige Hongaar Istvan.

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Februari 1983