De bewuste passage:

Franse en Canadese profilers passeerden de revue, Harry 'De Neus' Jongen - de Nederlandse specialist in het opsporen van lijken - en als laatste in de rij psychologe Danièle Zucker, die jarenlang aan het hoofd stond van het psychiatrisch crisiscentrum van het Sint-Pieters-ziekenhuis in Brussel. Zucker volgde een opleiding bij mensen van de Academy Group Inc., een commercieel kantoor in de Verenigde Staten dat is opgebouwd rond vroegere agenten van de Amerikaanse politiedienst FBI.

De psychologe had volgens Eddy Vos ‘vooral aandacht voor de automatismen van de daders, de tics die een mens niet onder controle heeft. Zo wordt bij haast elke bendemisdaad het telefoonsnoer uitgerukt. Zit daar een vast patroon in? Wij hebben zelf geprobeerd om dergelijke patronen uit te tekenen en dan zie je dat elk bendelid een specifieke rol heeft bij al die overvallen.’

Zucker leverde haar nooit bekendgemaakte verslag in over haar analyse van de eerste serie aanslagen, maar voordat ze aan de tweede reeks misdaden uit 1985 kon beginnen, werd ze in 2012 publiek en vernederend afgeserveerd door de toenmalige procureur Christian De Valkeneer.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

Uit het interview met Nathalie en Diederik Palstermans:

(...) "De briefschrijver vermeldde ook een vertrouwelijk contract dat Justitie had gesloten met de VRT en de RTBF voor een reportage die moest aantonen hoe hard de speurders van Charleroi wel werkten. Volgens de brief werden speurders tegen hun zin gedwongen om daarin te acteren. De inhoud sloeg bij ons in als een bom. We mochten de brief even inkijken, maar Vermassen wilde ons geen kopie geven."

(...) "Een paar dagen na het incident met die journaliste zijn de speurders bij onderzoeksrechter Martine Michel ontboden. Ze heeft hen gevraagd om formeel te ontkennen dat wij daar een journaliste hadden gezien die dossiers kopieerde. Ze vroeg hen dus om te liegen. Dat hebben ze geweigerd. Kort daarna zijn ze uit de onderzoekscel verwijderd."

"Toen zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe raadsman: Walter Van Steenbrugge. Eerst geloofde hij ons kafkaiaanse verhaal niet, tot we hem concrete bewijzen voorlegden die we hadden verzameld."

"Maar het verhaal gaat nog verder. Op 4 oktober 2016 was er in Charleroi de jaarlijkse vergadering met de nabestaanden en de onderzoekscel. Met de jaren komen steeds minder mensen opdagen, omdat het doorgaans een maat voor niets is en we toch geen concrete antwoorden op onze vragen krijgen. Maar dit keer begon onderzoeksrechter Michel met een speech over 'l'incident Palsterman'. De andere nabestaanden vielen uit de lucht. Het was om door de grond te zakken. Ze vertelde over ons bezoek in april, en dat we ons vergist hadden: het was geen journaliste maar een fotografe, zei ze. Maar die vrouw heeft zich aan ons voorgesteld als journaliste en dat wás ze ook. We werden dus publiek leugenachtig gemaakt tegenover de andere nabestaanden."

"Ook procureur-generaal Christian De Valkeneer vertelt de waarheid niet. Onlangs zei hij in Humo dat de slachtoffers van bij het begin op de hoogte waren van die tv-ploegen. Dat is gewoon niet waar. Hij zei ook dat ze enkel vergaderingen hadden gefilmd. Wel, we hebben met eigen ogen gezien dat ze pakken dossiers kopieerden. Weet u dat Stijn Coninx op een van die bijeenkomsten in Charleroi zat? Dat kán toch niet? Hij is nabestaande noch advocaat, maar filmmaker. (schamper) Misschien moet u zelf eens proberen om als buitenstaander een bijeenkomst in Charleroi bij te wonen. Ik garandeer u dat u niet binnen raakt. Het geheim van het onderzoek is een lachertje, en elk lek is telkens weer een klap in het gezicht van de nabestaanden. Denken ze nu echt dat de nabestaanden onwetend zijn, en niet doorhebben wanneer ze belogen worden?"

Wat is volgens u de bedoeling van die tv-reportages?

Palsterman: Ze zijn er blijkbaar al in 2013 mee begonnen. Wij vermoeden dat zowel de onderzoeksrechter als de procureur-generaal ervan uitging dat de zaak in 2015 zou verjaren. Misschien wilden ze zogenaamd bewijzen hoe hard ze wel gewerkt hadden, en dat het dus niet aan hen lag dat het dossier was mislukt? Maar minister Geens heeft dan in 2015 de verjaring verlengd tot 2025, dus kan er blijkbaar niets worden uitgezonden. Met zogenaamde transparantie rond het onderzoek heeft het weinig te maken. Ze wilden zich indekken.

Bron: Knack | 20 december 2017

Hier nog een voorpublicatie uit het boek 'Dertig dode getuigen' van Douglas De Coninck:

Een week nadat Michel Piro, de koning van het nachtleven in Charleroi, in november 1996 contact opnam met de familie van de vermoorde Julie Lejeune, werd hij met twee pistoolschoten geëxecuteerd. Marc Dutroux en Michel Nihoul kwamen vaak in de bars van Piro. Hij was op zijn beurt klant in een bordeel waar iemand Julie en Mélissa opmerkte. Een complottheorie? Mogelijk. De zaak was vergeten, tot dinsdag bleek dat procureur Bourlet de zaak wil uitklaren op het proces-Dutroux.

Het is een van die telefoontjes zoals er in de nadagen van 1996 meerdere per dag binnenlopen bij het steuncomité voor Julie en Mélissa. Het aantal mensen dat een witte mars of zoiets wil organiseren is overweldigend. Daarom is Roland Lejeune aangeduid als aanspreekpunt. De neef van Jean-Denis Lejeune, vader van de vermoorde Julie, besteedt eerst geen bijzondere aandacht aan dit telefoontje. “De uitbater van restaurant L’Arche de Noé in Nalinnes”, noteert hij op 8 november, “biedt aan om in zijn zaak een eetfestijn te houden waarvan de opbrengst naar het steuncomité zal gaan.”

Lejeune krijgt de man nog twee keer aan de lijn, de laatste keer op 28 november. “Hij zei dat hij me wilde ontmoeten”, zegt Lejeune, “en dat hij informatie had over Julie en Mélissa. Ik begreep – ik voelde dat zo toch aan – dat hij bepaalde inlichtingen had.”

Lees hier het hele artikel » Nieuws