6,321 Reply by Ben

(131 replies, posted in Organisaties)

Belgium: Terrorist Violence Escalates

Belgium is now afflicted with indigenous terrorism to much the same degree as its French and West German neighbors. The Communist Combatant Cells (CCC) and a few other, lesser known, terrorist groups have conducted some 30 attacks in Belgium in little more than a year. The CCC has concentrated its recent attacks against Belgian domestic interests, but US and NATO targets are also at risk. Moreover, CCC operations have become increasingly violent, and the group is employing new and more dangerous tactics. The inability of the Belgian security services to effectively counter the group portends a high level of terrorist activity.

Terrorism emerges in Belgium

Belgium had experienced little of the terrorism endemic to much of contemporary Western Europe until the fall of 1984. It appeared that terrorists - wether of West European or Middle Eastern origin - viewed Belgium as a place of refuge, a safe-haven to which revolutionaries could come, regroup, and rebuild their logistic bases. Terrorists had operated there only sporadically, and, in those few instances, against non-Belgian targets. But in late 1984 an indigenous Belgian terrorist group calling itself Communist Combatant Cells carried out five attacks in the Brussels area between 2 and 17 October. The group - which seemed to be functioning as a part of a loosely coordinated West European "anti-imperialist front" - began its campaign by attacking defense-related targets - including the offices of the American firms Litton and Honeywell - but also bombed Belgian political targets.

From 26 November 1984 until 15 January 1985, the CCC concentrated on defense-related targets. It bombed a communications facility at the Bierset military airfield near Liege, claiming that the attack was in solidarity with a 1981 attack by the Red Army Faction (RAF) against Ramstein Air Force Base in West Germany. On 11 December, in its largest operation, the CCC planted six bombs that exploded in five different locations along NATO fuel pipelines and claimed that "war against NATO has become the principal aim of our movement". The pipeline had extensively described in RAF documents discovered in July 1984, and one of the facilities on the RAF target list was among those bombed in the CCC attack.

In what was to be the close of the group’s "anti-imperialist" campaign, the CCC set off a car bomb (20 kilograms of TNT) outside a NATO support building in Brussels on 15 January 1985. The blast wounded two military guards and caused extensive damage. The size of the bomb and its apparent intent to inflict casualties marked an escalation in CCC violence. The communique dedicated the attack to the Red Army Faction and said the CCC would target US military personnel in the future. Following this incident, however, the CCC called a halt to its actions and decide on its future course of action.

The CCC returns - and kills

The CCC resumed its operations on 1 May when it placed a car bomb outside the Belgian Employers Federation in Brussels. The group also used new tactics in this operation; it set the vehicle on fire, scattered leaflets warning of an impending explosion, and phoned a bomb warning to the police. In spite of these efforts to avoid casualties, two firemen were killed by the blast - the first deaths resulting from a CCC operation.

The deaths of the firemen caused the CCC to take some unusual steps. The group immediately tried to shift responsibility to the police for not keeping the firemen away from the car bomb. It issued a communique expressing regret over the deaths, claiming that it had done everything possible to avoid fatalities and declaring that the CCC did not intend to kill or injure members of the Belgian working class. Then, on 6 May the group bombed a police administrative office, apparently to punish the police for the firemen’s deaths. The 1 May incident may have precipitated dissension and self-criticism within the CCC, because the group entered into another period of inactivity that was to last five months.

On 8 October - the anniversary of its attack on Honeywell - the CCC ended this hiatus by setting off a car bomb outside a Brussels gas company complex. It took elaborate precautions to avoid casualties by broadcasting a tape-recorded message from the vehicle, warning people to stay away from it. The group seemed determined to avoid repetition of the public outcry, which had ensued over the firemen’s deaths. The communique that followed this attack announced the beginning of a "Karl Marx anticapitalist campaign", which implied a concentrated effort against business, industrial, and labor targets. But the CCC also struck other types of targets in rapid succession:

  • On 12 October it expressed its intention to disrupt national parliamentary elections by setting off two bombs at a private metal company and at a government tax office in Charleroi. Leaflets found at the scene were identical to those found outside the Brussels gas company on 8 October. The elections were held on 13 October without further however.

  • On 19 October a small bomb exploded outside an armed forces information office.

  • On 20 October a vehicle belonging to the president of the National Action Committee for Peace and Development - a pacifist organization opposed to the deployment of NATO cruise missiles in Belgium - was the target of an arson attack.

Although the last two attacks did not resemble previous CCC operations - and may be the work of a dissident faction within the CCC - copies of a communique ostensibly prepared by the group were found at both sites. This communique announced the opening of a "second front", to be called the "Pierre Akkerman campaign", against bourgeois militarism and pacifism. The communique termed such acts as a mass public demonstration protesting missile deployment on 20 October as "the usual, useless, ineffective petite bourgeois sterile actions".

If the CCC was responsible for the attack on the pacifist movement, it marks a further broadening of the group’s roster of targets. Its attacks have been mounted against NATO and defense-related targets, domestic political parties and "anticapitalist" symbols. Should the CCC now begin attacking the pacifist movement - which might have provided it with recruits and supporters - it is likely to isolate itself from those leftist segments of Belgian society it sought to attract.

In early November the CCC demonstrated several more new tactics in four attacks against banks:

  • In one incident, the group placed a car bomb outside a Brussels bank. When a security vehicle happened on the scene, the terrorists sprayed it with automatic weapons fire, slightly wounding a guard. The terrorists, who had never before used firearms during an operation, demonstrated that they were both well armed - a subject of Belgian police speculation heretofore - and willing to resort to lethal force to avoid capture.

  • In two of the incidents, members of the group entered banks in Charleroi and Leuven during business hours, chained suite case bombs to the premises and distributed leaflets warning of imminent explosions. The buildings were evacuated, and there were no injuries, but damage was extensive. The placing of bombs in occupied buildings suggests the CCC has become less concerned about causing casualties than it previously was, and that the group is growing bolder.

  • In the last bank attack, the CCC also set off a suitcase bomb outside the Brussels branch of the US-owned Manufacturers Hanover Bank, causing major damage, but no injuries. This was its first attack against a US target in 10 months.

Taken together, the four attacks against banks form part of the group’s Karl Marx anticapitalist campaign announced in October; the communique following these attacks said that the banks had been chosen as symbols of capitalism. Other Belgian, US, and foreign business interests may be targeted if this phase of CCC operations continues.

Other attacks 

[De eerste twee zinnen zijn gecensureerd.] On 5 November 1984, the so-called Unknown Anarchist Group (2) placed a bomb under a police van in Brussels. The device malfunctioned, however, and was disarmed. Police initially suspected the CCC, but it was, unlike CCC attacks, a conspicuous failure, and it was not followed by one of the CCC’s usual lengthy communiques. (*) Then on the night of 20-21 April 1985 - during a period of CCC inactivity - a group calling itself the "Revolutionary Front for Proletarion Action" (FRAP) claimed responsibility for attacks upon the North Atlantic Assembly building and the West German electronics firm AEG-Telefunken. In separate communiques, the group said it had attacked the North Atlantic Assembly because of its political connection with NATO and AEG-Telefunken because of its NATO military contracts. The FRAP claimed that it was created "to expand the revolutionary anti-imperialist organization acting against everything that directly or indirectly works at preparing for the imperialist war".

(*) Over die aanslag vind je meer info in het topic over Thingvellir » Forum

Little is known about either the "Unknown Anarchist Group" or the FRAP - which may be one and the same - but they do not appear to be cover names for the CCC. FRAP communiques tend to be anarchistic and less thematically coherent than those of the CCC, which takes a Marxist-Leninist line. In addition, CCC bombs have been professionally constructed of high explosives, more powerful and destructive than the other groups’ devices. It may be significant, however, that the FRAP has used explosives stolen from the Ecaussines quarry in Belgium in June 1984 - material that has also been used by Action Directe in France and the Red Army Faction in West Germany. We do not know for certain that the CCC has used explosives [gecensureerd] but the group has claimed to have done so and has said that the quarry theft was carried out by an "international revolutionary commando".

Outlook

Terrorist activities in Belgium probably will remain at a high level for the remainder of 1985 and into 1986, with the CCC continuing to pose the major threat. The group has undergone significant changes in its brief existence. Despite its early vow to wage an "anti-imperialist" campaign against NATO, it has not attacked a US military or NATO-related target since mid-January. Over the past 10 months, the CCC has focused on domestic rather than foreign targets and is likely to continue to do so. The group’s activities may come to resemble those of Action Directe, which primarily focuses on French domestic interests, but occasionally attacks a foreign target. As security is tightened around the more important symbolic targets, that is, military installations, government offices, and utilities, the CCC probably will turn to more vulnerable targets.

Additional attacks by the CCC against US or NATO targets are still possible. The group warned of its intention to kill US military personnel after the attack on the NATO support facility, and it may yet carry out its threat. As long as controversy continues over deployment of NATO cruise missiles in Belgium, the potential West European role in the Strategic Defense Initiative program, and lack of succes in arms control negotiations, the CCC and other Belgian terrorist may find it politically expedient to attack symbolic targets relating to these issues.

CCC origins and ideology

Information concerning CCC membership is fragmentary and speculative. Its communiques, issued after several of its attacks, claim the group was organized in 1982, support itself through bank robberies, plans its operations months in advance, and shares explosives with other West European terrorists. Following the 8 October 1984 attack against Honeywell, the CCC communique claimed the group was organized along the lines of the Italian Red Brigades (BR). [gecensureerd] the slogans, themes and ideology were similar. The CCC’s emblem, a five-pointed star, resembles that of the Italian group, and even the name "Communist Combattant Cells" was first used by Italian terrorists.

[gecensureerd] the CCC was either an extension of the French leftwing terrorist group Action Directe (AD), or composed of individuals who had been members of support groups of the West German Red Army Faction (RAF). French and West German terrorists maintain safe houses in Belgium, and that there were previously existed in Belgium, and that there were known contacts between Belgian leftists - suspected of membership in the CCC - and French terrorists. The CCC’s attacks against defense-related targets appeared to be part of the so-called Euroterrorist anti-NATO campaign started by Action Directe in Paris in the summer of 1984 and carried along by the RAF in the following months.

The CCC however, has maintained that it is an indigenous and autonomous Belgian revolutionary group, not politically associated with or subordinate to Action Directe, the Red Army Faction, or any other foreign revolutionary movement. [gecensureerd] the group is composed primarily of Belgian leftists who have decided to emulate their counterparts in terrorism along the lines of Italy, France and West Germany.

(1) Akkerman was a Belgian Communist killed in the Spanish civil war in 1936.

(2) Responsibility for two previous bombings in Brussels in 1984 - of the Palace of Justice on 19 May and the General Bank Association on 29 June - was claimed by the self-proclaimed "Unknown Group", and the "Still Unknown Group", respectively.

Bron: CCC Terrorism Review | 2 December 1985

Go to forum: Organisaties

6,322 Reply by Ben

(65 replies, posted in Journalisten)

In het boek 'Tegendraadse criminologie. Liber Amicorum Paul Ponsaers' staat een hoofdstuk - 'Paul Ponsaers: de journalist en wetenschappers' van Pol Deltour. Daaruit haal ik volgend stuk:

(...) Toendertijds vertoefde ik zelf in mijn midtwenties en was een redelijke onbezonnenheid mijn deel. Via de media begon ik me te informeren over oplossingen voor maatschappelijk onrecht. Zo kwam ik omzeggens automatisch bij de krant De Morgen uit. En bij Paul Ponsaers, die er toen een van de topjournalisten was. Ponsaers, ik zal het maar meteen toegeven, is ooit een van mijn jeugdidolen geweest. Wist ik veel dat ik vanaf 1990 zelf tot het redactioneel corps van de krant zou behoren. Meer zelfs: na het vertrek van Paul Ponsaers bij De Morgen - waarover straks meer - was men op zoek naar iemand die hem enigszins kon vervangen. Uitgerekend ik zou daarvoor in aanmerking komen. Ik vrees dat ik die doelstelling niet heb waargemaakt.

Paul werkte bij De Morgen als gerechts- en onderzoeksjournalist. Het eerste artikel dat we terugvonden dateert van 2 juli 1986 en ging onder de kop 'BBI recupereert 1,4 miljard (!) via carrousel-bestrijding' (sic, let op het uitroepteken). Het stuk berichtte over de vangsten die de toenmalige Bijzondere Belastingsinspectie in haar strijd tegen BTW-fraude had geboekt. Het artikel eindigde met een forse aanklacht tegen het roemruchte Charter van de Belastingsplichtige, waarmee de regering toen uitgerekend de BBI zou kortwieken. Dat eerste krantenbericht typeert de journalist Ponsaers honderduit: correcte en relevante verslaggeving, met een stevige saus sociaal-politiek engagement er overheen.

Even typerend aan dat krantenbericht: het was niet Pauls enige werkstuk die dag. Voor dezelfde editie van 2 juli werkte hij, zij het met vier collega’s, aan een reportage - toen Focus genoemd - over malaria op de luchthaven van Zaventem. Op zijn tweede werkdag als journalist verdubbelde hij zijn productie nog. Zo vinden we in de krant van 3 juli al meteen vier artikelen van zijn hand: een follow-up van de malaria-epidemie op Zaventem (luchthavenautoriteiten reageren maar traag), een stuk over de uitlevering aan België van Britse hooligans na het Heizeldrama van 29 mei 1985 (regering gaat eindelijk tot actie over), een bijdrage over de waarde van het tennisracket van ECC-winnaar Lendl in het kader van een dispuut tussen verzekeraars ('slechts' 10 miljoen frank), en een veeleer bescheiden verslagje van een schietindicent in Koekelberg. Niet dat Ponsaers elke dag zo veel zou schrijven, maar dat hoge productieniveau tekent toch de jaren dat hij voor De Morgen werkte. We gingen het turven en kwamen uit bij een productiegemiddelde van 30 artikelen per maand. Niveau gerechts- en onderzoeksjournalistiek welteverstaan. Geen wonder dat sommige journalistieke carrières zo snel eindigen.

Vooral met zijn nimmer aflatende aandacht voor de Bende van Nijvel en diens 28 dodelijke slachtoffers maakte Paul Ponsaers naam als journalist. Haar reputatie getrouw, ging De Morgen verbeten mee op zoek naar de daders en beet ze zich vast in mogelijke verklaringen. En er waren er nog in wie Ponsaers zijn journalistieke tanden zette. Ook de communistische bommenleggers van de CCC genoten zijn bijzondere aandacht. Net zoals extreemrechtse figuren en groupuscules. Fraudeurs hadden er met hem een serieuze luis in de pels bij. Goudhandelaar Kirschen bijvoorbeeld. Textielbaron Pierre Salik. VDB. De familie Artois. De ziekenfondsen (!). De Chevron-raffinaderij in Feluy. Een netwerk van Nederlandse koppelbazen in Limburg. Ene Jozef Miny, beleggingsfraudeur. Het ECC, organisator van tennistornooien. Fraude en corruptie waren Paul steeds een doorn in het oog, als de gesofisticeerde en hoogst antisociale hold-ups op de samenleving die ze zijn.

Dat bij dat alles ook op het overheidsfunctioneren gefocust werd, mag geen verwondering wekken. Vooral het justitiële en politiële falen in het Bendedrama hield Ponsaers bezig. De latere parlementaire activiteiten over de Bende volgde hij dan ook op de voet. Op 18 november 1986 publiceerde Paul samen met Walter De Bock een opgemerkte reportage onder de kop 'Nevel over Nijvel: de politieke piste die werd genegeerd'. (*) Daarin vroegen de reporters extra aandacht voor de mogelijkheid de bendeleden te vinden "in kringen van oud-rijkswachters en extreemrechtse wapenfreaks". Het leidde dan wel niet tot de uiteindelijke ontmaskering, het journalistieke speurwerk zette politie en gerecht er op zijn minst toe aan om de piste verder te bewandelen en deuren te sluiten die anders misschien op een kier waren blijven staan. Later schreef Paul samen met Gilbert Dupont van La Dernière Heure nog een boek over de tragische gebeurtenissen. 'De Bende, een documentaire' was in 1986 het eerste in een reeks van 'Bende-documentaires'. Volgens velen gaat het nog steeds om het beste dat over die roemruchte episode uit onze vaderlandse geschiedenis verscheen.

(*) Iemand toevallig een kopie van dat artikel in zijn bezit?

Go to forum: Journalisten

6,323 Topic by Ben

(65 replies, posted in Journalisten)

Paul Ponsaers is licentiaat in de Sociologie en de Criminologie en doctor in de Criminologie (1976). Hij startte zijn wetenschappelijke loopbaan als wetenschappelijk medewerker aan de KULeuven. Na een journalistieke periode bij het dagblad De Morgen werkte hij als hoofddocent rechtssociologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Naderhand was hij gedurende een tiental jaar als afdelingshoofd werkzaam bij de dienst Politiebeleidsondersteuning, eerst bij de Algemene Rijkspolitie (BiZa), later bij de Algemene Politiesteundienst. Daar startte hij een aantal grootschalige statistische projecten op over politie, zoals de criminaliteitsstatistieken, de morfologie, de openbare orderegistraties, de voetbal en manifestaties. Hij bouwde naar Nederlands model de Veiligheidsmonitor uit, waarbij de burger voor het eerst bevraagd werd over zijn slachtofferervaringen.

Vanaf 1994 was Paul verbonden aan de UGent, Vakgroep Strafrecht & Criminologie en richtte hij de Onderzoeksgroep Sociale Veiligheidsanalyse op, waar hij diverse onderzoeken over sociale onveiligheid opstartte en doorvoerde. Hij doceerde in de domeinen van de criminografie, de politiewetenschappen, de rechtssociologie en de financieel-economische criminaliteit. Hij was promotor van ontelbare onderzoeksprojecten, in opdracht van zowel Belgische als Nederlandse instanties over sociale onveiligheid, politie, integrale veiligheid, jeugdprojecten en overlast.

Tevens was hij promotor van doctoraten in drie verschillende talen, met diverse onderwerpen zoals informele conflictbeslechting tussen private ondernemingen, zonechefs bij de lokale politie, buurtinvloeden en jeugddelinquentie, limites des approches de récupération et de réinsertion sociale des enfants de rue à Kinshasa, anti money laundering, social cohesion, victimization and Fear of Crime, formalisering en informalisering van sociale controleprocessen, investigative interviewing competences, onveiligheidsbeleving, slachtoffers van vermogens- en geweldsdelicten, fraude et corruption en Côte d’Ivoire, discretionaire ruimte bij uitvoerende politieambtenaren, de effectiviteit van de handhavingspiramide bij milieu-inbreuken, corruptie bij lokale politiediensten en gemeentelijke administraties en political informal economy. Paul was tevens co-promotor bij doctoraten, lid van begeleidingscommissies, leescommissies en examencommissies.

Paul Ponsaers is voorzitter van de vzw Centrum voor Politiestudies (CPS) en van de vzw Panopticon. Met het Centrum Politiestudies brengt hij de wetenschap dichter bij de concrete politiepraktijk en organiseerde hij diverse studiedagen en reflexiemomenten. Tevens is hij stichtend lid van de tijdschriften Orde van de dag, Cahiers Politiestudies en de katern integrale veiligheid van het handboek politiediensten. Hij is lid van de hoofdredactie van Panopticon en van de deelredactie criminografische basisinformatie Panopticon en regionaal editor van het European Journal for Policing studies (EJPS). Paul is lid van de stuurgroep van het internationaal GERN-netwerk (Parijs) en voorzitter van de internationale wetenschappelijke raad van het NSCR. Hij is stichtend lid van de internationale publicatiereeks Het Groene Gras en de reeks Governance of Security Research - GofS.

Hij publiceerde talrijke artikels en (bijdragen in) boeken in nationale en internationale tijdschriften en reeksen met betrekking tot politiestudies, financieel-economische criminaliteit, criminaliteitsanalyse en veiligheidsbeleid. Zijn gedrevenheid en bekwaamheid maakten hem tot veel gesolliciteerd wetenschappelijk expert in tal van beleidscommissies zoals 'politie, de lerende organisatie' in België en 'Pearls of Policing' en 'herijking beroepsprofielen in politie' in Nederland. Als lid van diverse selectiecommissies voor korpschefs boog hij zich over de kwaliteiten die een professional nodig heeft in een leidinggevende functie bij de Belgische politie.

Ook was professor Ponsaers een veelgevraagd expert in allerlei wetenschappelijke visitatiecommissies. Zo was hij lid van de Franstalige Commissie SHS 5 van het Fonds de la Recherche Scientifique (FNRS), panellid bij de accreditatietoekenning voor de opleiding Security Engineering and Management te Delft in opdracht van de Nederlands-Vlaamse Accreditatie Organisatie (NVAO), nam hij actief deel aan de visitatie van de opleiding criminologie in Franstalig België in opdracht van het Agence pour l'Evaluation de la Qualité de l'Enseignement Supérieur. Paul Ponsaers was in 2007 voorzitter van de visitatie van de opleiding criminologie in Nederland in opdracht van de Quality Assurance Netherlands Universities (Qanu), en lid van de audit van het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum (WODC) in opdracht van het ministerie van het Ministerie van Justitie in Nederland.

Hij was lid van het panel ter beoordeling van de Executive Master of Police Management (EMPM), School of Police Leadership, Police Academy of the Netherlands in opdracht van het Nederlands-Vlaams Accreditatie Orgaan (NVAO), voorzitter van de visitatiecommissie van de opleiding Master of Tactical Policing, Politieacademie Nederland, in opdracht van het Netherlands Quality Agency (NQA), Panellid van de accreditatiecommissie van de Executive Master of Police Management (EMPM), School of Police Leadership, Police Academy of the Netherlands, in opdracht van de European Association for Public Administration Accreditation, (EAPAA / NVAO).

Bron: Tegendraadse criminologie. Liber Amicorum Paul Ponsaers | E. Devroe, L. Pauwels, A. Verhage, M. Easton, M. Cools (red.) | 2012

Go to forum: Journalisten

6,324 Reply by Ben

(18 replies, posted in Bibliografie)

De Franstalige versie van dit boek - 'Les Tueurs fous du Brabant' - is als ePub te koop via bol.com » www.bol.com

Go to forum: Bibliografie

6,325 Reply by Ben

(83 replies, posted in Robotfoto's)

Merovinger wrote:

De uitvergrote onbekende robotfoto van Nijvel. Werd deze opgemaakt op basis van de getuigenis van rijkswachter Lacroix of van één van de politieagenten die onder vuur werden genomen aan de Diable des Amoureux of van een getuige die 's nachts in Eigenbrakel een taxi zag wegrijden?

Die robotfoto heeft veel weg van robotfoto G5. Deze man werd opgemerkt aan het stuur van een Saab in Sint-Denijs-Westrem.

Go to forum: Robotfoto's

6,326 Reply by Ben

(77 replies, posted in Bibliografie)

Bedankt voor de link. Best wel zoeken met haakjes, bv. "Bende van Nijvel". Zo krijg je betere resultaten.

Go to forum: Bibliografie

6,327 Reply by Ben

(1,233 replies, posted in Onderzoeksdaden)

CleverTrevor wrote:

Door "het gaat dus" te schrijven in plaats van "het zou dus kunnen gaan", wordt plots de indruk gewekt dat de manipulatie een bewezen feit is. Maar de enige die hier met zekerheid manipuleert is de journalist die het schrijft.

Bewijzen de elementen die we nu hebben over de vondst in Ronquières niet dat er wel degelijk manipulatie heeft plaatsgevonden?

Go to forum: Onderzoeksdaden

6,328 Reply by Ben

(68 replies, posted in 1980-1989)

Raf wrote:

Heb ook al gezocht naar het bestaan van de taverne New Post, tegenwoordig bestaat ze niet (meer). Wie weet er meer over samenkomsten/vergaderingen in hotel "Le Toucan" in Nijvel. Ook bekend als l'hotel de Nivelles, een onderdeel van de Van der Valk groep.

In het hotel Le Toucan vonden de voorbereidende vergaderingen plaats van 'Operatie Warenhuizen'.

Merovinger wrote:

Als ik het mij nog goed kan herinneren was die Delhaize toen in die periode nog een Match. Ook was er een GB-warenhuis in het shopping center.

Bedankt voor de info.

Go to forum: 1980-1989

6,329 Reply by Ben

(187 replies, posted in Westland New Post)

Latinus: le rapport de l'expert penche pour un suicide... 

La commission parlementaire d'enquête sur le banditisme et le terrorisme doit revoir le collège des trois magistrats pour débattre des conclusions sur les dossiers du double assassinat de la rue de la Pastorale en 1982 et sur un des premiers crimes des tueurs, l'assassinat du taximan Angelou, abattu en 1982 sur le bord de l'autoroute et retrouvé recroquevillé dans le coffre de son taxi à Mons. Nous avons évoqué (Le Soir de vendredi) le rapport de l'expert M. Trousse sur l'attaque de l'armurerie Dekaise en 1982. L'expert M. Casier a aussi déposé un double rapport sur le décès suspect du chef du WNP Paul Latinus en 1984. 

On sait que sur injonction du ministre de la Justice, le dossier Latinus, clôturé en hâte à Nivelles début novembre 1986 sur insistance du parquet général de Bruxelles, est actuellement rouvert aux fins de savoir s'il existe des éléments nouveaux qui peuvent justifier son renvoi à l'instruction. Ce n'est évidemment pas sur cette question qu'a travaillé l'expert de la commission d'enquête M. Casier, qui s'est attaché à décrire et à commenter la manière dont l'enquête a été menée. 

Ce qui est établi, c'est que le 24 avril 1984 vers 21h25, Latinus est rentré en taxi (il a laissé 1.000 F au chauffeur, pour une course de 310 F) seul chez lui, au 6 rue de Limauges à Court-Saint-Etienne, que sa clé était sur la porte fermée de l'intérieur, qu'il avait griffonné sans doute à l'adresse de sa compagne Mireille sur un périodique retrouvé au salon: Comme tu n'as pas téléphoné, je suppose que tu reviendras par tes propres moyens. En rentrant ce soir-là, Mireille l'a retrouvé pendu au fil du téléphone, dans le cave.

Aucun élément ne trahit l'intervention de tiers. Si l'on soulève cette hypothèse, il faut alors envisager l'intervention de plusieurs personnes (pour maîtriser Latinus sans laisser de désordre ni de traces) et celles-ci devaient bien connaître les lieux, note M. Casier. L'incertitude sur la position du corps (pendu ou dépendu, pieds dans le vide ou touchant le sol) rend le constat des faits difficile: il eut fallu éclaircir la version de Mireille Van Houtvinck et mener immédiatement une enquête approfondie dans le voisinage. Il n'a pas été procédé aux examens minutieux qui s'imposaient. Il n'y a pas eu de descente du Parquet sur les lieux. L'autopsie a été superficielle. Le corps a été inhumé sans même avoir été pesé. Il a fallu se baser sur l'estimation de poids donnée par la mère de Latinus pour procéder plus tard aux expériences de traction sur le fil du téléphone! Le juge d'instruction aurait dû mettre tout en oeuvre pour déterminer si Latinus avait été pendu ou étranglé, selon une technique décrite post mortem par son ancien lieutenant du WNP Marcel Barbier. 

Alors qu'immédiatement après la découverte du corps, aucun verbalisant n'a signalé la présence d'un chien dans la propriété, une voisine déclarait, dix-sept mois après les faits, que le chien de Latinus avait aboyé. De même l'enquête ne s'est pas attachée aux détails de la dispute entre Latinus et son amie, dans un café, peu avant la pendaison. Il semble, note M. Casier, que le dernier consommateur (Willy G.) à avoir parlé à Latinus avant son départ en taxi n'ait jamais été interrogé. De même on n'a jamais demandé aux clients pourquoi Latinus avait pris un taxi alors qu'il avait sa voiture. 

Le rapport de M. Casier observe aussi qu'un certain nombre d'éléments peut-être liés au décès de Latinus n'ont pas été assez vérifiés, notamment une lettre signée "Christian" (est-ce Christian Elnikoff, le vieux du WNP?) sur le malaise au WNP, trouvée chez l'amie de Latinus, la disparition du "dossier Pinon", une lettre de Latinus départageant les membres "fiables" de la Sûreté et mentionnant les noms d'agents qui auraient été complices du départ de Belgique de Jean-Marie Paul, au lendemain du crime de Laeken en décembre 1980. En janvier 1985, le juge Schlicker avait chargé la BSR de Wavre d'enquêter sur les militants du WNP et leurs relations avec des membres de la Sûreté, ainsi que sur une implication éventuelle de services secrets, notamment israéliens. L'expert ne relève pas que certains de ces devoirs prescrits ont été ensuite décommandés, ce qui jeta un "froid" entre le juge et ses enquêteurs. 

M. Casier parle d'une instruction lente, incomplète, superficielle et tendancieuse. Il n'y avait pas assez d'éléments pour dire que la pendaison n'était ni un crime ni un délit et qu'il n'y avait plus lieu à poursuivre. L'enquête pourrait être complétée sans certitude cependant de pouvoir expliquer la mort de Latinus. 

M. Casier déplore le manque de coordination entre le juge Schlicker à Nivelles et le juge Lyna à Bruxelles, qui a procédé aussi à des actes d'instruction. Suicide ou crime? Impossible à dire, mais les données connues semblent plutôt confirmer la thèse du suicide, conclut-il.

Bron: Le Soir | René Haquin | 30 september 1989

Go to forum: Westland New Post

6,330 Reply by Ben

(657 replies, posted in 1983)

Voor de mensen - zoals ik - die wat moeite hebben om zich te oriënteren, hieronder een kaartje met omliggende straten:

https://i58.servimg.com/u/f58/11/22/12/24/wittoc10.jpg

  • Nr. 1 is de Gasthuisstraat

  • Nr. 2 is de weg naar en rondom de fabriek toe (normaal sla je rechtsaf en rijd je zo rondom de fabriek)

  • Nr. 3 is de Piet Nuttenlaan. Ik schat dat de conciërgewoning destijds toch +- 50 meter van de Piet Nuttenlaan verwijderd was

  • A: het bureel

  • B: de conciërgewoning

  • C het labo (waar de vesten gestolen zijn)

  • D: de stokerij, waar ook een toegang was (deze was dichtbij de Piet Nuttenlaan)

  • E: de toegang naast en achter het labo

  • F: de rolpoort aan de loskade, daar zijn naast de weg alleen bomen. De Piet Nuttenlaan komt niet tot daar (destijds). De boomgrens ging tot bijna aan het bureel gemarkeerd met de letter A.

  • G: de achtertuintjes van de mensen die in de Gasthuisstraat woonden (rechtover de conciërgewoning bevond zich daar het hondenhok van de hond van Jos). Daar stonden ook de meeste auto's van de werknemers geparkeerd

  • H: de schietstand tussen de twee gebouwen

Nota: Het was niet ongewoon dat iemand zijn vrouw afzette aan de ingang van de fabriek (naast de conciërgewoning) en dan volledig rond de fabriek rondreed om zo het terrein terug te verlaten. Mensen die in het bureel geweest waren, deden dat soms ook. Niemand deed daar controle over en misschien heeft er wel iemand meerdere keren rond de fabriek gereden destijds zonder ergens te stoppen, dat is heel aannemelijk en misschien wel meer gebeurd dan wij kunnen vermoeden. Ik denk dat het niet echt argwaan zou trekken als je dat met een normale snelheid doet en niet meerdere keren na elkaar maar meerdere keren per week.

Go to forum: 1983