In oktober 1983 maakten leden van de gerechtelijke politie van Luik een vertrouwelijk rapport op over een lang gesprek dat zij hadden gehad met iemand die goed thuis was in het reilen en zeilen van de sexclub Jonathan. Hij had hen medegedeeld dat deze club zowel werd gefrequenteerd door leden van het FJ, in het bijzonder Dossogne, als door notoire Brusselse onderwereldfiguren. De baas van de Jonathan had volgens hem:

"De gewoonte van zulke evenementen gebruik te maken ("shows met erotiek, zelfs pornografie en andere vreemde praktijken. Hij organiseerde met name catchwedstrijden tussen meisjes in een modderbad, rock 'n roll in de confituur, een show met mannequins met geschilderde reclame op het lichaam enzovoort") om schunnige, zelfs obscene foto's te nemen of te filmen of video-opnames te maken teneinde druk te kunnen uitoefenen op de mensen die zich in die toestanden lieten meeslepen."

"Soms doet hij de meisjes zelfs bepaalde klanten dronken voeren om ze in dubbelzinnige posities te kunnen fotograferen. (...) zou zelfs beweerd hebben in een bankkluis diverse documenten te hebben, foto's, filmmateriaal of videocassettes waarmee hij chantage of druk op verschillende mensen zou kunnen uitoefenen. De directeur van de gevangenis van Sint-Gillis, Jean Bultot, zou bijvoorbeeld gefilmd zijn terwijl hij tijdens de 'confituuravond' met de hostessen aan het flirten was.(...) zou de videocassette gehouden hebben om, indien nodig, druk uit te oefenen op Bultot, hoewel hij een van zijn beste vrienden is."

Maar Bultot was volgens de tipgever zelf ook niet afkerig van zulke praktijken:

"Op een van die feestjes hadden (...) en Bultot (...) dronken gevoerd, hem uitgekleed en in het confituurbad gegooid. (...) heeft daar onmiddellijk een foto van genomen, die hij later gebruikt heeft om (...) te proberen te chanteren."

Overigens was het de tipgever opgevallen dat Bultot heel vertrouwd was met een aantal onderwereldfiguren. De tweede vingerwijzing is een proces-verbaal, opgemaakt in de zomer van 1985, waarin - op grond van het relaas van een "personne digne de confiance" - wordt verwezen naar onderzoeken van het Hoog Comité van Toezicht, de rijkswacht en de gerechtelijke politie van Brussel betreffende (...). In dit dossier zou met name sprake zijn van:

"(...) de heer (...) en een videocassette gefilmd in een huis van het Roodklooster in Terhulpen. Op die cassette zouden zedenfeiten staan waarbij diverse vooraanstaande personen zouden betrokken zijn. Ze zou toentertijd afgekocht zijn door (...) voor een som van 140 miljoen, maar de notaris zou er een kopie van hebben."

De speurders verzochten onderzoeksrechter Schlicker vervolgens of zij het betrokken dossier - het dossier Pinon - konden raadplegen om te vermijden dat zij een onderzoek zouden moeten overdoen dat reeds was uitgevoerd.

Niets wijst erop dat de betrokken verbalisanten ooit toegang kregen tot het dossier waarop zij doelden, welk dossier dit ook moge zijn geweest. Maar dit neemt niet weg dat onderzoeksrechter Schlicker zelf in die tijd wel degelijk belangstelling toonde voor de Roze Balletten, althans het dossier Pinon, maar dan in het kader van zijn onderzoek naar de dood van Latinus.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 3)

Het dossier "Israël", dat "ontstond" uit het onderzoek inzake Montaricourt, werd het voorwerp van een afzonderlijk opsporingsonderzoek bij het parket te Brussel onder nr. 38.66.2230/79. De reden waarom een afzonderlijk onderzoek werd gelast wordt nergens vermeld. In dit dossier werd klaarblijkelijk geen onderzoeksrechter gevorderd. In het dossier "Montaricourt" waaraan het - met het oog op een passende beoordeling hiervan - werd toegevoegd, bestaat het dossier "Israël" slechts uit één enkel proces-verbaal, namelijk nr. 2330 van de BOB te Brussel.

In dit proces-verbaal wordt uiteengezet dat "als voortzetting van het dossier Montaricourt Lydia" op 28 maart 1979 werd overgegaan tot de uitvoering van een huiszoekingsmandaat - dat reeds op 26 februari 1979 werd afgeleverd door onderzoeksrechter Schellekens in het kader van zijn dossier 25/79 - in een appartement gelegen aan de Van Severlaan 90 in Wezembeek-Oppem. De rijkswacht rapporteerde dat geen enkel bijzonder verdacht voorwerp werd gevonden, doch dat ze, "met het oog op de voortzetting van het onderzoek foto's, adressenboekjes, bankdocumenten en andere documenten" had meegenomen. Israël werd op de hoogte gebracht van het feit dat de rijkswacht de meegenomen documenten zou bewaren, en dat contact zou worden opgenomen met het oog op de teruggave ervan.

Vervolgens noteerde de rijkswacht in het proces-verbaal de punten van overeenstemming tussen de telefoonnummers in de adressenboekjes van Montaricourt en deze in die van Israël. De rijkswacht leidde verder uit de inbeslaggenomen documenten af dat Montaricourt en Israël elkaar goed kenden. Israël erkende dat zij zich aan prostitutie overleverde, alsook dat zij betrokken was bij de recrutering van prostituées en de uitbating van een huis van ontucht in haar woning. De rijkswacht was ervan overtuigd dat Israël inderdaad een netwerk van call-girls uitbaatte en dat zij bij de verkoop van haar adressenboekje aan Montaricourt de beste cliënten voor zichzelf had gehouden, alsook een aantal vrouwelijke contactpersonen voor zichzelf had gereserveerd.

Volgens de rijkswacht zou de ondervraging van de meisjes die voor Israël hadden gewerkt, eventueel toelaten om te bewijzen dat het misdrijf: exploitatie van andermans ontucht, was gepleegd. Israël ontkende dit echter. De rijkswacht noteerde ook dat Israël leefde "in gegoede kringen". Het proces-verbaal vermeldt tot slot dat "facturenboek, de adressenboekjes en de rekeninguittreksels" zouden worden bewaard in haar burelen, in afwachting van een beslissing van het parket hierover.

Het proces-verbaal werd alleen overgemaakt aan het parket, en niet aan - de reeds in het dossier "Montaricourt" ontlaste - onderzoeksrechter Schellekens. Op 28 maart 1979 beval (substituut-procureur des Konings) Deprêtre om hem alle processen-verbaal en het mandaat tot huiszoeking over te maken. Kennelijk werd er verder geen gevolg gegeven aan dit dossier. Uit de stukken blijkt ook niet wat er is gebeurd met de spullen en documenten die door de rijkswacht waren meegenomen.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 3)

Niettemin moet er in dit verband wel op worden gewezen dat onderzoeksrechter Troch op 14 februari 1990 opdracht gaf - "gelet de huidige evolutie" - om opnieuw Sarr te ondervragen. Dit verhoor vond plaats op 28 februari 1990. Hierin deelde zij mee De Staerke alleen van horen zeggen te kennen; zij had hem nooit gezien of ontmoet. Verder legde zij uit:

"Dat zij indertijd gewerkt had voor rekening van Lydia Montaricourt en van Madame Claude, dit wil zeggen Claude Grudet (*). Zij werkte als gezelschapsdame. Zij vergezelde het cliënteel om met hen te gaan dineren etc. Zij verzekert hierbij met het cliënteel nooit de liefde te hebben bedreven zoals Sonia (Sonia (...), een vriendin van haar) wel deed. (...). Het was ook zo dat Sonia buiten medeweten van Lydia apart nog omging met de cliënten, teneinde Lydia geen deel van de winst te moeten betalen. Met welke personen zij zich prostitueerde, daarvan ben ik niet op de hoogte. Ikzelf kan niet zeggen of Sonia in contact geweest is met prominente personen zoals (...), (...), (...)."

"Wat deze personen betreft heb ik reeds voldoende verklaringen afgelegd aan diverse politiediensten met de nodige gevolgen in de pers. Ik verklaar hieromtrent dat hetgeen in de pers is verschenen nopens deze drie personen de waarheid was, verklaring die ik bevestigde voor commissaris Dorpe van het hoog comité van toezicht. Hetgeen ik heb verklaard heb ik destijds zelf gezien. Ik weet dit niet van horen zeggen. Ik herhaal, ik heb die feiten gezien in het appartementsblok Brazilia te Schaarbeek. Ik heb deze gezegdes ook bevestigd voor de heer onderzoeksrechter Bulthé te Brussel."

Ook stelde zij:

"Ik moet U hier ook zeggen dat ik nooit heb horen spreken over enige afpersing i.v.m. hetgeen ik hierboven heb verklaard. Wat het filmen van sekspartijen betreft ben ik van mening dat deze enkel dienden om Lydia zelf te beschermen."

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 3)

(*) Ze bedoelen Fernande Grudet, zij had als bijnaam Madame Claude. In de jaren 60 en 70 maakte ze naam en faam met een uitgebreid netwerk van luxeprostituees. Haar meisjes zouden onder meer de sjah van Iran, de Amerikaanse president John F. Kennedy en Fiat-baas Gianni Agnelli diensten hebben bewezen.

Op haar hoogtepunt heerste ze over een netwerk van ongeveer 500 vrouwen en een handvol jongens die zich voor 1.500 tot 2.300 euro per nacht ten dienste stelden van toppolitici, filmsterren, zakenlui en andere cliënten uit de hoogste kringen.

In ruil voor de confidenties die de callgirls van Madame Claude wel eens ter ore kwamen, genoot de hoerenmadam bescherming van hogerhand. Aan dat verhaal kwam echter een einde met het aantreden van president Valéry Giscard d'Estaing, die de strijd aanbond met het souteneurschap.

Guy Bouten heeft dit verhaal ook opgenomen in twee van zijn boeken over de Bende van Nijvel:

De notaris was in die tijd in Brussel schepen van Openbare Werken en perfect op de hoogte van de grote bouwprojecten, zoals de WTC-torens in de buurt van het Noordstation waar de ganse hoerenwijk tegen de vlakte ging. De echtgenote van Fourez had een tijdlang voor Lefère gewerkt als secretaresse en kwam heel wat aan de weet.

Het echtpaar had echter een grote droom en wilde investeren in een terrein bestemd voor nucleair afval in de Ardennen. Het kostenplaatje bedroeg meer dan 100 miljoen frank (2,5 miljoen euro) en dit geld bezaten ze niet. Als alternatief wilden ze desnoods investeren in een terrein vlakbij Florennes bestemd voor het opslaan van de Amerikaanse kruisraketten. Hiervoor volstond het enkel het gewestplan te wijzigen. 

Bron: De Bende van Nijvel | Guy Bouten

(...) Zijn vrouw Elise Dewit was de gewezen secretaresse van notaris Fernand Lefère, ook een West-Vlaming, die het in Brussel tot schepen van Financiën had geschopt en tot de clan van VDB behoorde. Dewit ontvreemdde op diens kabinet de gewestplannen die betrekking hadden op de rakettenbasis van Florennes, die even voordien het onderwerp waren geweest van driftige grondspeculatie. Het gerucht deed de ronde dat de notaris ook het slachtoffer was van 'une tentative d'extorsion de fonds' nadat de dochter van het koppel was verkracht.

Bron: De Bende van Nijvel: Verraad, Manipulatie, Geheime Diensten | Guy Bouten