In zijn boek over de Staatsveiligheid somt journalist Lars Bové de tien adressen op waar de Staatsveiligheid een kantoor heeft. Het is een lijst uit 2003 en één van die plaatsen is:

SG3061 Sûreté de l'état Bruxelles Garage Boondael

Geen idee of daar ook al een post was tijdens de jaren tachtig.

Een inspecteur van de Staatsveiligheid over dit adres:

"Ook die garage aan de Boondaelsesteenweg in Elsene huren we niet meer. We gebruikten die voor het onderhoud van onze voertuigen, maar dat gebouw voldeed niet meer aan de basisvoorwaarden van de veiligheid en hygiëne. Het was de hoogste tijd dat we daar vertrokken. Bovendien was de eigenaar - ook dat gebouw was in privéhanden - van plan de garage te verkopen."

Bron: De geheimen van de Staatsveiligheid | Lars Bové

Onder het motto "de waarheid staat ergens in het dossier", hieronder een getuigenis van Ruth en Lachlan voor de Tweede Bendecommissie over Wackenhut:

Hier moet overigens bij worden opgemerkt dat - en dit op bepaalde punten in tegenstelling tot wat in de dossier-analyse naar voren kwam - er te Nijvel wel een uitvoerig onderzoek werd ingesteld naar de personen die door de firma Wackenhut te werk werden gesteld in City 2. Ruth en Lachlan verklaarden in elk geval:

"Wij hebben dus getracht de personen terug te vinden die met die zaak verband hielden. Wij hebben het verdachte overlijden van één van hun leden onderzocht, iemand die zeer groot was en die enkele maanden na de laatste feiten gepleegd door de Bende van Nijvel, was vermoord. Wij hebben ons dus gericht op alle personen die aangeworven waren."

"U moet weten - daar botsen wij op de uitgestrektheid zelf van het dossier van de Bende van Nijvel - dat Calmette omringd was door mensen uit de streek van Bergen, van karatéclubs die hij kende. Wij hadden ze reeds ontmoet bij het onderzoek van de Borinage. Wij vroegen ons af of het verband niet op die manier kon worden gelegd. Wij hebben dus veel gewerkt op de personen die er deel van uitmaakten. Wij hebben inderdaad misschien over het hoofd gezien hoe en waarom de firma werd opgericht. U mag niet vergeten dat wij, betreffende de firma Wackenhut, in 1986 niet dezelfde gegevens hadden als wat er nu, in 1997, blijkt."

En op de vraag of Schlicker hen ooit enige aanwijzing terzake had gegeven, antwoordden zij:

"Wij hebben nooit enig probleem gekend, zelfs toen wij naar verschillende arrondissementen moesten gaan. Ik geloof dat de overleden persoon afhing van Charleroi, wij hebben kennis genomen van het dossier bij het parket van Charleroi. Hij kende dus onze werkwijze en wist goed waar wij naar toe wilden; aangezien wij een verband hadden gelegd met WNP. Die firma Wackenhut, zoals zij was georganiseerd en gezien het feit dat zij teveel werk had, kwam daar inderdaad goed mee overeen en gezien men daar mensen vond met - laat ons zeggen - een bepaalde mentaliteit, kon dat interessant zijn."

"Dus hebben wij die personen opnieuw geviseerd. Wij wachtten echter nog steeds op de juiste inlichting, de goede tip of de geslaagde huiszoeking. Die kregen wij niet. Nu beweer ik niet dat zij het niet waren. Er zal over twee jaar misschien een derde parlementaire commissie zijn waar wordt gezegd dat het de mensen van Wackenhut waren en men zal ons vragen hoe het komt dat wij dat niet hebben ontdekt tijdens de huiszoeking bij de heer X. Het spijt mij, maar men kan ons niet verwijten er niet aan te hebben gewerkt."

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 5)

Over de beslissing en de voorbereiding van de aanslag op Julien Lahaut is ons niets bekend. Het materiaal waarover we vandaag beschikken, is echter voldoende coherent om volgende stevige hypothese naar voren te schuiven. Het incident tijdens de eedaflegging van Koninklijke Prins Boudewijn op 11 augustus 1950 was niet de reden om tot een aanslag op Lahaut over te gaan. Het was hoogstens een welgekomen voorwendsel. De ware reden lag in de strijd tegen de communisten, die sinds de oorlog in Korea meer dan ooit als echte vijanden werden beschouwd. Evenmin was François Goossens een losgeslagen individu, dat op eigen houtje tot de aanslag zou hebben beslist. Hij was integendeel een van de spilfiguren in het Netwerk van Moyen.

De Antwerpse tak van dat Netwerk had in 1948 al zitten broeden op een aanslag, maar die was toen door loslippigheid van Kerkhof geannuleerd. Er bestonden in het Netwerk ongetwijfeld uitgewerkte plannen en de mannen die op 18 augustus 1950 naar Seraing trokken deden dat niet onvoorbereid. De wagen met valse nummerplaten en de naam Henderickx - het alias waarmee ze zich bij mevrouw Lahaut aandienden - wijzen daarop, maar ook het tijdstip van de dag en zelfs de kledij. Misschien behoorde ook de zogenaamde student, die enkele weken voor de aanslag aanbelde en om een slaapplaats verzocht, tot het complot. Dat de daders aan een voorbijganger in de rue de la Vecquée naar het huis van Lahaut vroegen had niets te maken met improvisatie, veeleer met zekerheid.

De aanslag verliep volgens een schema dat al tijdens de bezetting was toegepast.

"De operaties werden zorgvuldig voorbereid en zelden of nooit door diegenen die ze zouden uitvoeren, zodat de meest nauwgezette enquête geen verband zou kunnen leggen tussen oorzaak en gevolg, tussen het gaan en komen van inlichtingsagenten die de plaats kwamen opmeten en soms een precies plan maakten, en de 'brigade de choc' die ter plaatste arriveerde, soms van heel ver, om met grote snelheid te opereren en zich terug te trekken naar haar verre thuisbasis zonder een spoor achter te laten."

In 2007, in een ophefmakende getuigenis voor het programma Keerpunt van de Vlaamse televisiezender Canvas, heeft de 83-jarige Eugeen Devillé een aantal zogenaamde onthullingen gedaan. Volgens zijn verklaringen was hij een van de daders en waren er vier personen bij de aanslag betrokken. Dat was nieuw (men had het tot dan toe immers op drie daders gehouden), maar het wordt wel ondersteund door onze analyse van de getuigenissen in het begin van dit boek. Legt men alle bekende gegevens samen, dan gaat het om François Goossens (40 jaar), de broers Alex (30 jaar) en Eugeen (25 jaar) Devillé en hun toekomstige schoonbroer Jan Hamelrijck (24 jaar).

Zijn er ook twee wagens gebruikt zoals dezelfde persoon in zijn verklaringen heeft beweerd? Volgens Eugeen Devillé zaten er in elke wagen twee personen: hijzelf en François Goossens in de ene, zijn broer en toekomstige schoonbroer in de andere. Hoewel men geneigd is een 'bekentenis' van een van de daders zonder meer voor waar aan te nemen, plaatsen we vraagtekens bij die laatste bewering. Mevrouw Lahaut, de naaste buren Broos, Ista en Liesenborgs zien aan de overkant van de straat slechts één wagen.

Dat geldt ook voor andere bewoners of voorbijgangers van de rue de la Vecquée. Emile Eloy (nr. 99, in zijn kelder-keuken), Maurice Sommerain (nr. 102, in zijn open garage), Victor Lhoest (nr. 100, op het voetpad), Gustave Demelenne (op het voetpad aan de Nouvelle Percée) horen of zien onmiddellijk na de schoten slechts één wagen voorbijrijden. Als we de getuigenissen van meneer Brusten en juffrouw Danse herlezen, moeten we concluderen dat er maar één wagen kan zijn: immers, twee mannen lopen te voet van het begin van de straat tot aan het huis van Lahaut (waar is hun wagen?), twee mannen zitten in een wagen en rijden in de richting van Lahauts woning. De twee schutters vluchten in een wagen die met ronkende motor staat te wachten. Een tweede wagen zou in dit scenario betekenen dat er minstens een tweede bestuurder en dus een vijfde persoon is.

Geen enkele getuigenis heeft een tweede wagen gesignaleerd bij de aanslag in de rue de la Vecquée. Het is nochtans niet uitgesloten dat er een tweede wagen - mogelijk de beruchte Vanguard van Goossens zelf - bij de aanslag was betrokken, maar die stond dat verder weg geparkeerd om als vluchtwagen voor twee van de vier daders te kunnen dienen en de politie op het verkeerde been te zetten.

In dezelfde verklaringen voor Canvas beweert Eugeen Defilé dat hij en François Goossens hebben aangebeld. Wie van beiden heeft de dodelijke schoten gelost? Of hebben beide geschoten? Eugeen Defilé verklaart in dat verband dat Goossens zich niet hield aan de afspraak om samen te schieten. Hij, Eugeen, moest de klus alleen klaren. Hij schoot Lahaut neer. De makers van het televisieprogramma voegen er aan toe: "Uit getuigenverklaringen blijkt dat Goossens heeft geschoten bij het weglopen." Die laatste bewering vindt echter geen enkele bevestiging in de bronnen.

Liesenborgs, de enige ooggetuige van de schietpartij, maakt geen onderscheid tussen de twee daders: een die aan de deur zou hebben geschoten, en een die van op straat zou hebben gevuurd. Uit het ballistische onderzoek blijkt bovendien dat er slechts één wapen is gebruikt. We moeten het dus houden bij één schutter. Is dat, volgens zijn eigen verklaring, Eugeen Devillé? Het antwoord zullen we nooit weten. Misschien heeft de betrokkene zichzelf in de kijker willen zetten op een ogenblik dat er geen tegenspraak meer te verwachten viel en nog steeds in de overtuiging - bijna zestig jaar na datum - dat de moord op Lahaut een glorierijke daad was geweest. Als er een afspraak niet gehouden is, dan heeft dat in elk geval niet geleid tot een aarzeling voor de deur zelf. De getuigenissen zijn zeer formeel over de snelheid van de operatie.

Bron: Wie heeft Lahaut Vermoord? | Gerard Emmanuel, De Ridder Widukind, Muller Françoise

Kort na zijn proces-verbaal over het BACB stelt Van der Linden [van de Gerechtelijke Politie van Antwerpen] een ander proces-verbaal op. "Onze aandacht werd gevestigd", zo schrijft hij zonder duidelijke aanleiding en zonder verwijzing naar enige bron, "op André Moyen, journalist en beter bekend als kapitein Freddy. Hij beheert een soort private anti-communistische inlichtingendienst, ten bate van grote handels- en nijverheidsondernemingen. (...) In 1954 zou de activiteit van Moyen gefinancierd zijn door een zekere De Roover, van de Banque de Bruxelles te Brussel. Moyen zou regelmatige maandelijkse geheime verslagen hebben toegericht aan zijn opdrachtgevers (...)."

De inlichtingendienst "zou gericht zijn op twee punten die in de tijd als nevralgiek werden beschouwd voor wat betreft communistische agitatie en actie: de haven van Antwerpen en de voormalige kolonie. (...) Een verband tussen de activiteiten van Moyen alias Capitaine Freddy en het BACB, eventueel het Eldrie-verbond zou pas blijken, in verband met de namen van personen, die als inlichtingsagenten voor hem zouden opgetreden hebben".

Na een uiteenzetting van de oorlogsactiviteiten van Moyen, besluit Van der Linden: "In ieder geval wordt Capitaine Freddy afgeschilderd als iemand, die tot elke daad in staat zou zijn. Er wordt geïnsisteerd dat bij het inwinnen van nadere inlichtingen over zijn persoon of zijn net, te Brussel, met de grootste omzichtigheid zou tewerk gegaan worden, daar hij vroeger met verschillende politionele diensten zou samengewerkt hebben. (...) In verband met de hoger geciteerde naam 'De Roover' van de Banque de Bruxelles te Brussel, stellen wij ons thans de vraag of de vermelding, voorkomende op één van de briefjes door inspecteur Deloof beschreven tijdens zijn onderhoud met Kerkhof, wel correct werd geïnterpreteerd, en of het soms niet deze De Roover is, eerder dan een politieagent uit Merksen die bedoelt wordt."

(...) Van der Linden zal actief zoeken naar een link tussen Moyen en BACB. Zo legt hij een foto voor aan Kerkhof en andere voormalige leden van het BACB, maar zij verklaren de man niet te kennen. Zodra Moyen op de hoogte wordt gesteld van de bevindingen van Van der Linden over het BACB, schiet hij in actie. Zijn aandacht gaat in de eerste plaats naar Deloof en Kerkhof, naar de politieman en zijn informant.

Bron: Wie heeft Lahaut Vermoord? | Gerard Emmanuel, De Ridder Widukind, Muller Françoise