De leden van de Delta-cel beschreven tijdens hun getuigenis [voor de Bendecommissie] nog andere feiten. De GPP'er Van Rie deed het tweede zware conflict van de Delta-cel met Reyniers en compagnie uit de doeken. Hier kwamen de vermeende extreem-rechtse sympathieën van GPP'er Zimmer ter sprake:

"Het tweede incident deed zich voor in juni 1986, toen we van Vermeersch vernamen dat hij informatie had over Wilsele en dat hij deze zou willen toetsen met de commissaris Zimmer van de Gerechtelijke Politie van Brussel. Hij is ter plaatste geweest. Een half jaar later krijgen we weer een geschreven brief van de toenmalige procureur van Brussel, de heer Poelman. Hij beweerde op aangeven van de heer Reyniers dat wij, zonder hem daarover te hebben ingelicht, informatie trachtten in te winnen over de extreem-rechtse houding van de heren Marnette en Zimmer. Dat was overigens strijdig met de waarheid. We hadden enkel de heer Vermeersch naar Brussel gestuurd om met de heer Zimmer overleg te plegen over de informatie die hij [Vermeersch] en de heer Zimmer over Wilsele hadden. Dat was alles wat er gebeurd is. Men heeft dat volledig anders ingekleed, om nogmaals Delta te kunnen bekritiseren."

Sack vervolledigde:

"Het incident met de heer Philippe Vermeersch ging over het natrekken van de informatie over de aanwezigheid van Zimmer op extreem-rechtse oefenkampen."

Delta-lid Collewaert stelde op basis van de verklaringen van Mievis, lid van de Groep G waar Mievis zelf de contactpersoon van Front de la Jeunesse-leider Françis Dossogne was, op 11 oktober 1986 een proces-verbaal op. Mievis was aanwezig op een extreem-rechts oefenkamp en getuigde dat hij in dat kamp twee leden van de Gerechtelijke Politie opgemerkt had. Eén van hen was Zimmer.

Het was eind jaren zeventig dat het tijdschrift Pour het bestaan onthulde van de extreem-rechtse oefenkampen in Marche-en-Famenne van het Front de la Jeunesse en de VMO. In 1981 werd door extreem-rechts een aanslag gepleegd op Pour. Op 24 november 1982 werden twee daders tot vijf jaar en twee andere tot respectievelijk drie jaar effectieve gevangenisstraf veroordeeld. Reyniers had GPP'er en Delta-lid Van Rie in december 1986 via een woedend telefoontje meegedeeld "dat een lid van de Delta-cel, een rijkswachter, het niet meer moest wagen met (bepaalde) leden van de Brusselse brigade te spreken; het ging met name over de zogezegde insinuatie vanwege de betrokken rijkswachter 'dat er leden van de Gerechtelijke Politie Brussel betrokken zijn bij extreem-rechts'."

Volgens verklaringen uit het Bende-dossier had commissaris Z. [Zimmer] van de GPP-Brussel nauwe banden met Dossogne, Bougerol en consorten. Uit het proces-Reyniers bleek wel dat Dossogne, Van Dijcke en Gilissen informanten waren van het trio Reyniers-Marnette-Zimmer. Nochtans stond Gilissen sinds 1987 sinds 1987 op de zwarte lijst van informanten die niet meer mogen gebruikt worden. Zimmer werd trouwens op 25 januari 1995 tijdens het proces Gilissen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 3 maanden met uitstel voor schending van het beroepsgeheim. (...)

Ondertussen liet Zimmer in 1984-'85 vrouwelijke GPP-agenten, die vergezeld werden van zijn informanten die zelf belangen hadden in de sekxbussines, infiltreren in Brusselse seksorgieën. Maar er werd niets strafbaars vastgesteld. Enquêteur Sokolowski van het Hoog Comité van Toezicht die deze dossiers uit 1984-'85 moest uitvlooien, verklaarde voor de Bendecommissie bis dat op haar vraag Zimmer zonder veel uitleg zijn oude zedendossiers uit zijn kast haalde en aan haar doorgaf. Het bleken officieuze dossiers uit de jaren tachtig te zijn, waarin de informatie over de aanwezigheid van kinderen door Zimmer niet geverifieerd was. Tevergeefs heeft Sokolowski dit ongeveer tien jaar later trachten na te trekken. Voor haar was het niet duidelijk wat het doel was van deze niet-geverifieerde parallelle dossiers. Zimmer verzamelde blijkbaar veel informatie, legde hierover dossiers aan, maar zonder er iets mee te doen.

Bron: De namen uit de doofpot | Stef Janssens

Nee, vermits die huiszoeking na de vondst in het Bois de la Houssière was.

Ondanks het feit dat ik het topic bij het hoofdstuk 'Daders' heb geplaatst, ben ik ervan overtuigd dat de piste-Falkenburg een valse piste is die gelegd werd door de Bende van Nijvel om het onderzoek in de richting van Jean Bultot te duwen. Het is ook opvallend dat Falkenburg nog gewerkt heeft op kabinet van Cecile Goor, waar Paul Latinus ook nog gewerkt heeft.

Voor de volledigheid herneem ik hier een post die ik in het topic van Jean Bultot al eens heb geplaatst:

(...) Claudine Falkenburg, die op haar beurt ook bevriend is met een advocaat genaamd Eric Lambert, een advocaat van de Bende De Staerke. Diezelfde Claudine Falkenburg was eveneens de maîtresse van Claude Lambert (geen familie van Eric Lambert). Claude Lambert was de kabinetschef van Gol. En wie werkte er voor Claude Lambert op het kabinet? Inderdaad, Paul Latinus. En met wie was Claude Lambert zeer intiem bevriend? Een zekere Dokter Pinon.

Na het rapport van de eerste Bendecommissie heeft toenmalig Justitie-minister Wathelet in 1990 een circulaire voor informantenbeheer uitgevaardigd. Sindsdien moeten de informanten gecontroleerd en geregistreerd worden in een centraal systeem, dat beheerd wordt door het Centraal Bureau van Opsporingen (CBO) van de rijkswacht en de Nationale Brigade van de Gerechtelijke Politie. Maar in de praktijk is hiervan niets te merken. (1)

Het rapport van de eerste Bendecommissie stelde reeds in 1990 voor dat informanten geregistreerd worden met een degelijke interne controle, omdat het gevaar voor manipulatie nu eenmaal niet denkbeeldig is. (2)

De eerste Bendecommissie rapporteerde reeds in 1990 dat via verleidingstechnieken en het compromitteren door informanten de relaties tussen politiemensen en misdadigers uitmondden in een doolhof waar niemand nog de uitgang kon vinden. Informanten van een politieman zetten dikwijls zelf een eigen netwerk van persoonlijke informanten op om hun positie bij de politiedienst te verbeteren en kregen hierdoor een vorm van bescherming. Toen Reyniers hoofdcommissaris van de Gerechtelijke Politie in Brussel werd, bleef hij met zijn informanten werken, terwijl hij op dat moment juist de rol van controleur moest spelen, aldus een uitspraak van De Vroom in de Senaatscommissie Georganiseerde Misdaad. Hierdoor verloor hij de controle over zijn informanten, wat tot de bekende problemen geleid heeft.

De Vroom, die zelf gedurende jaren in de Zedensectie gezeten heeft en problemen met informanten gehad heeft, verklaarde hierover: "In specifieke domeinen zoals zedenfeiten en autodiefstallen, waar regelmatig beroep gedaan wordt op informanten, zouden politiemensen slechts gedurende een beperkte periode van vijf tot tien jaar mogen opereren."

Het boek geeft bij deze tekst nog twee voetnoten:

1. Zo beweerde De Vroom eind 1996 dat het CBO sinds de zomer van '96 geen geregistreerde informanten meer uitgewisseld heeft, zodat de zwarte lijst van informanten haar validiteit verloren heeft. In december 1996 had de Gerechtelijke Politie wel 706 informanten geregistreerd, waarvan er echter slechts dertig de laatste twee jaren actief waren. Het CBO van de rijkswacht had in 1996 slechts 90 informanten geregistreerd waaronder Nihoul. Bij een nationale bijeenkomst op 20 maart 1996 concludeerden vertrouwensmagistraten, die toezicht houden op de toepassing van de speciale politietechnieken, dat ze geen duidelijk zicht hebben op de informantenwerking. Volgens nationaal magistraat Vandoren bestaat op de registratie geen echte harde controle en is ze eerder gebaseerd op de goede wil van de politiediensten.

2. Zo dook bijvoorbeeld in de commissie-Dutroux in het dossier Loubna de informant Genevois van de Brusselse Gerechtelijke Politie op. De Vroom erkende in december 1996 in de Commissie Georganiseerde Misdaad dat Genevois een gecodeerde informant van de GPP was en recentelijk op de zwarte lijst gezet werd. Deze informant is nochtans een oude bekende uit vele beruchte dossiers. Hij speelde een rol in de ontmanteling van de bende Farcy, deze laatste was enkele jaren daarvoor trouwens zelf informant geweest voor de rijkswachtcommandant François van de Nationale Drugbrigade NDB. Op 19 november 1984 oordeelde het Brusselse Hof van Beroep in de drugsaffaire Suy de BIC-informant Genevois als een infiltrant-provocateur. En in de eerste Bendecommissie kwam hij onrechtstreeks ter sprake. Bij de BIC werkte hij voor commissaris Jan De Wachter. Deze ondertekende een attest dat Genevois van 1982 tot 1984 gezorgd heeft voor de arrestatie van 102 betichten in 27 zaken. Voor informanten werd dit echt een professionele broodwinning op zich. Op 25 november 1985 werd Genevois op de zwarte lijst gezet omdat hij als professionele informant zonder informatie viel en de neiging kreeg om zelf criminele feiten uit te lokken. In 1986 trachtte hij samen met andere in ongenade gevallen informanten de BIC te ontwrichten. Hij zette een lastercampagne op tegen de grote baas van de BIC, Debrulle, en diende klacht in. Debrulle zou informatie hebben achtergehouden over de affaire-Systermans. Later werd BIC-administrateur Debrulle voor deze feiten volledig witgewassen.

Bron: De namen uit de doofpot | Stef Janssens