8,211

(12 replies, posted in Magistraten)

Guy Bouten was ooit getuige van het exposé van Godbille voor de tweede parlementaire Bendecommissie. Tijdens een bijeenkomst achter gesloten deuren toonde hij de commissieleden verschillende transparanten met elk een apart organigram. Zo was er een van leden van extreemrechts en van enkele schietclubs. Een tweede was van zedenzaken waarin prominenten en callgirls en minderjarigen betrokken waren. Een derde toonde de drugs- en wapenhandel in ons land en nog een ander de werking van geheime politiediensten en privédetectives.

Op zich verschafte geen enkel transparant uitsluitsel, maar toen ze op elkaar werden gelegd, ontstond een veel scherper beeld. Godbille stootte op een pijnpunt, mogelijk de Bende en haar opdrachtgevers, dat hij als volgt omschreef:

"Il est permis de se poser la question en ce qui concerne les Tueurs de Brabant, la question du chantage à l'égard d'une bonne société bruxelloise, compromise dans les affaires de la drogue, de sexe, de l'argent noir, dans le financement et la corruption qui y peut en découler, du groupe politique. Ces personnalités peuvent difficilement porter plainte. Progressivement la justice, les institutions, sont paralysées par un groupe de personnes contrôlées par des organisations criminelles internationales membres de la cosa nostra."

In Italië slaagde een oligarchie van corrupte zakenlui, terroristen en maffiosi - met een fervent anticommunisme als bindmiddel - erin de staat te domineren. Gewiekste criminelen namen de opportuniteit te baat om met de hulp van corrupte politie en extreemrechtse avonturiers de elite van het land te chanteren en zich straffeloos uit te leven in de lucratieve drugs- en wapenhandel. Iedereen die niet in de pas liep of uit de biecht klapte, werd geliquideerd. Gebeurde in België hetzelfde?

Dat Belgische milieu vormde één kluwen en kon rekenen op de medewerking van enkele vooraanstaande politici, politiemensen en magistraten, wat Godbille opnieuw de bedenking ontlokte dat de weigering om de financiële dossiers in relatie tot de drugs- en illegale wapenhandel te analyseren tot een impasse zou leiden en de arrestatie van de daders van de Bendeovervallen onmogelijk zou maken:

"Ne risque-t-on pas d'aboutir à une situation favorable à la mise en place par une association internationale de malfaiteurs d'un réseau cloisonné de relations mafieuses où la loi du silence se substitue à la loi? Le paravent d’honorabilité de quelques hautes personnalités à créer un sentiment d'immunité dans le chef des malfaiteurs, qui continueraient à les prendre en otage. Le système institutionnel belge risquerait d’être vassalisé aux intérêts de la pègre."

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

8,212

(3 replies, posted in Speurders)

Kolonel Etienne Fastrez was de oprichter van de fototeek bij de rijkswacht. Hij was de adjunct van Mayerus. Zijn vader eindigde zijn carrière als inspecteur-generaal bij de rijkswacht. Na zijn pensioen kluste hij voor Securitas.

Hij werd op een bepaald moment - door het gerecht van Nijvel - verdacht van betrokkenheid bij de Bende van Nijvel.

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

8,213

(8 replies, posted in Speurders)

Rijkswachtkapitein Jacques Rousseau, chef van de BOB van Waver, had na de begrafenis van Mendez op het kerkhof een gesprek met Deprêtre. De procureur informeerde in opdracht van minister Gol en het parket-generaal naar de stand van het onderzoek, maar sloot daarbij de rol van extreemrechts uit. Rousseau nam het gesprek op. De cassette werd door het auditoraat-generaal in beslag genomen en verdween spoorloos.

Rousseau werd later door Beijer in de val gelokt met de hulp van een Zaïrese prostituee. De vrouw beschuldigde de officier ervan een klant te hebben gechanteerd. Het betrof een rijke industrieel en financier van de spionnenorganisatie van majoor Bougerol.

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

8,214

(0 replies, posted in Speurders)

Yvan Dedobbeleer werkte jarenlang voor de GP in Nijvel en tussen 1998 en 2001 voor de Bendecel in Jumet. Op verzoek van het parket-generaal werd hij samen met twee collega's uit die Bendecel gezet. Ze hadden namelijk sporen ontdekt die leidden naar de Staatsveiligheid. Zo beschreef Dedobbeleer mij [Guy Bouten] een scène op de parking van de GB van Waterloo, waar hij samen met Charles Toumpsin een Bendeverdachte moest arresteren.

Ze zagen de man een telefooncel induiken, tot plots een mobilhome opdook die de verdachte de kans bood om te ontsnappen. Het voertuig bleek gehuurd te zijn door de Staatsveiligheid. Dedobbeleer was ook niet te spreken over Eddy Vos, die hij verantwoordelijk achtte voor het achterhouden van belangrijk bewijsmateriaal. Hij wil zijn persoonlijke documentatie alleen tonen aan een nieuwe parlementaire onderzoekscommissie.

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

8,215

(770 replies, posted in Westland New Post)

Michel Libert tijdens de zomer van 1983: op kamp met de "scouts".

http://i38.servimg.com/u/f38/11/22/12/24/libert10.jpg

Ik vond ook nog deze foto van de brievenbus van Von Graffenberg - euh ... Libert - in Sint-Gillis:

http://i38.servimg.com/u/f38/11/22/12/24/libert11.jpg

8,216

(170 replies, posted in Wagens)

Nog een (kleine) foto van de VW Golf:

http://i38.servimg.com/u/f38/11/22/12/24/vw_gol10.jpg

8,217

(52 replies, posted in Roze Balletten)

Joseph Kausse: "Ik beschikte in de extreemrechtse privéclub Jonathan in Sint-Gillis over een tipgever, de portier Jean-Paul Marino [ook lid van de Phenix]. Hij hield het gastenregister bij en zo wisten we perfect wie de club bezocht. Dat ging om Lammers, de adjunct-directeur van Sint-Gillis Jean Bultot, wapenhandelaar Darville, Haemers … Uiteraard ook onze collega Smets, in het gezelschap van commandant François van het NDB. Zij kwamen zogezegd naar de catchpartijen-met-confituur kijken tussen klanten en prostituees ..."

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

Ik heb op de website van De Standaard nog een bespreking gevonden over dit boek:

De niet-reus over de Bende

In de jaren tachtig werd Leopold van Esbroeck ervan verdacht de beruchte "reus" van de Bende van Nijvel te zijn. Nu hij een gevangenisstraf van tien jaar heeft uitgezeten, gaat de gangster zelf op zoek naar de identiteit van de Bendeleden. Verder dan enkele gissingen komt hij niet, maar zijn levensverhaal geeft wel een unieke "inside"-kijk in het Brusselse milieu, waar gangsters, politici en agenten elkaar ontmoeten.

Popolino, memoires van een ex-gangster (Van Halewyck, 227 blz., 598 fr.) komt vooral neer op een verslag van zijn misdadigerstijd in de jaren zeventig en tachtig, en bevat veel elementen van het "klassieke gangster komt tot inkeer"-scenario. Pol van Esbroeck kent een ongelukkige jeugd in een gescheiden gezin, groeit op in de straten van Brussel, ontdekt dat misdaad loont en wordt geleidelijk een van de Belgische topcriminelen.

Zijn tijd brengt hij door met overvallen, in dure restaurants en met dure vrouwen, tot hij tegen de lamp loopt en voor tien jaar achter de tralies verdwijnt. Daar komt hij tot inkeer, zweert zijn misdadig verleden af en wil zich na zijn vrijlating inzetten voor jongeren aan de rand van de criminaliteit - alleen heeft hij, sinds hij in 1995 vrijkwam, nog altijd geen werk gevonden.

Is het patroon klassiek, de concrete details zijn ongemeen boeiend. Van Esbroeck kende zowat alle personen van de extreem-rechtse ex-gangenisdirecteur Jean Bultot tot gangster Philippe De Staerke, die in het voorbije decennium in verband werden gebracht met het zware gangsterisme in België.

Zijn mening over die harde jongens is soms grappig, en vaak ontluisterend: Van Esbroeck toont genadeloos wat een zielepoten ze dikwijls zijn. Nog sterker is Van Esbroecks relaas over de banden tussen het Brusselse misdaadmilieu en de politiek, de justitie en de politie.

Van Esbroeck werkte zelf jarenlang samen met de toenmalige commissaris van de gerechtelijke politie, Frédéric Godfroid, die in zijn vrije tijd ook inbraken pleegde. De "ex-gangster" verwijst ook enkele keren naar zaken zoals de Roze Balletten, maar daarbij houdt hij zich op de vlakte. Van Esbroeck kan er naar eigen zeggen niet veel over kwijt, omdat hij er zelf niet bij was.

En dat is een van de zwakke punten van het boek. De gangster heeft veel van horen zeggen, maar of die tweedehandsinformatie altijd correct is, weet hij zelf ook niet. Bovendien weigert hij op verschillende plaatsen gewoonweg een verhaal te vertellen, omdat hij zichzelf of vrienden in opspraak zou kunnen brengen, of omdat hij bang is gevaarlijke lui op de tenen te trappen.

Het orgelpunt van het boek is Van Esbroecks zoektocht naar de Bende van Nijvel. Als ex-lid van de Bende de Staerke werd de robuuste Van Esbroeck er zelf van verdacht de "reus" te zijn van de Bende van Nijvel.

De gangster ontkent dit formeel - hij heeft ook een alibi voor de bloedige overval op de Delhaize van Aalst - maar hij voelt wel met zijn vingertoppen aan dat hij verscheidene van de gemaskerde moordenaars persoonlijk moet hebben gekend.

Volgens Van Esbroeck rekruteerde ex-gevangenisdirecteur Jean Bultot de Bende, voor een onbekende opdrachtgever. Maar een Bende als element van een extreem-rechts complot tegen de Belgische staat - een theorie waarin velen geloven, vindt hij nonsens. Een gangster denkt in termen van geld, en dus was de Bende volgens hem bedoeld om geld af te persen van de grootwarenhuisdirecties. En hebben die directies uiteindelijk ook betaald.

Of Van Esbroecks complottheorieën dichter bij de waarheid staan dan de andere, blijft onduidelijk. Maar zijn boek blijft boeiend, vooral omdat het een intelligente kijk geeft op de leefwereld van de gangster zelf. Enerzijds klinkt Van Esbroeck heel eerlijk, anderzijds probeert hij de immense serie overvallen die hijzelf heeft gepleegd, te minimaliseren. Hij is trots dat bij zijn overvallen nooit iemand werd gekwetst - maar hij moet ook toegeven dat hij midden de jaren tachtig zelf met wapens stond te zwaaien en toen "al ver weg" was.

Zijn arrestatie belette verdere wandaden, en leverde uiteindelijk dit hoogst leesbare boek op. Zou het Belgische justitie-apparaat dan toch functioneren?

Bron: De Standaard | 22 Oktober 1998 | Jorn de Cock

8,219

(5 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Michel Libert bracht in september 1982 commissaris Jozef Kausse op de hoogte van het bestaan van de WNP. De 2B/C-sectie, belast met extreemrechts in de provincie Brabant, schreef in totaal dertig rapporten, waarvan er 25 verdwenen. De vijf overige werden op zaterdag 22 oktober 1983 herschreven op dictaat van commissaris Smets. Inspecteur Gerald Damseaux had toevallig weekenddienst en was de stille getuige van de bijeenkomst in een belendend bureau, waar Smets, De Vlieghere en Van Mol, de secretaris van Raes, zich ophielden.

Na het aanbrengen van de nodige verbeteringen dicteerde Van Mol een verdieping lager de herschreven rapporten aan een directiesecretaresse, die er beschikte over een elektrische IBM-schrijfmachine, terwijl de rapporten van de 2B/C-sectie getikt waren op een verouderde mechanische Olympia.

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

Ter info, de originele bron is het boek van Gérald Damseaux: Les Années noires vous intéressent?

8,220

(2 replies, posted in Bende De Staerke)

In februari 1986 moest Yvette V. - de toenmalige vriendin van Philippe De Staerke - bij Karafilis een briefje ophalen met enkele adressen van autoboxen, onder meer in de Concorlaan in Molenbeek. Daar stonden een rode Datsun en een VW Golf GTI, die ze op straat parkeerde. Een andere box lag op de Alsembergsesteenweg 733 in het Apollon-complex, waar ook Haemers en co een garage huurden. Meer info over die garagebox vind je hier » Forum

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten