Michel van het Franstalige forum heeft ook een topic geopend over deze overval. Daarin wordt onder andere een link gelegd met WNP. Het is een zeer zwakke link, het geeft enkel aan dat WNP ook in die omgeving "opereerde":

- Audition de V. -
CA55 - F A 111 - CBW - 29.05.1989 - PV 22795/89

V. a été recruté pour le WNP par Eric Lammers et a participé, sur la demande de Libert, à la "surveillance" d'un horloger de la région de Soignies, et à une "surveillance" dans une opération Esperanza qui concernait une maîtresse du terroriste Carlos.

Bron: Onderzoek professor Masset (pagina 34)

Alleen onderzoeksrechter Luc Hennart slaagde erin om de speurder Christian Amory enigszins coherente antwoorden te ontlokken, maar de onderzoeksrechter was dan ook geen mens met wie je ronddartelt. In de zomer van 2012 figureerde hij in de krant met vlinderdas en kanten jabot. Die jabot zei: "Ik heb lak aan wat u denkt."

De houding van Hennart heeft veel kwaad bloed gezet. Enkele magistraten die belast waren met de bendeonderzoeken, hadden de onbuigzame aanpak van hun collega aangeklaagd in de tweede parlementaire onderzoekscommissie. De onderzoeksrechter weigerde Jean-Claude Lacroix en Freddy Troch systematisch inzage te geven in de processen-verbaal van zijn dossiers, omdat er "geen pertinente elementen in zaten". De twee repliceerden dat Hennart dat niet kon beoordelen omdat hij hun onderzoek niet kende en dus ook niet kon weten wat voor hen relevant kon zijn.

De commissie was helemaal murw gedaasd nadat Hennart over hen heen was gewalst met grote gedrevenheid en een opmerkelijk precieze taal. Het verslag van zijn getuigenis, 119 bladzijden lang, schuurde hij bij tot er geen zin meer heel van bleef. Hennart was in Nijvel beland in de cruciale periode, vlak na de arrestaties en de ontdekking van de flats en boxen, begin 1988, toen onderzoeksrechter Schlicker door ziekte moest afhaken.

"Een gekkenhuis", zo omschreef de onderzoeksrechter zijn nieuwe werkplek in het justitiepaleis. "Het probleem was dat Beijer inlichtingen gaf die de curieuze neiging hadden om zich tegen hem te keren (...). Bouhouche werd ook informant, en dan, verbijsterend, ook Christian Amory. Ik ben aan de onderzoeksrechter in Charleroi gaan zeggen dat ik het leuk zou vinden als de zaak-Mendez niet meer zou fungeren als wachtkamer van het bendedossier."

Hennart raakte in de clinch met iedereen. Met Guy Goffinon, die in Brussel bij magistraten kantschriften ging halen om dingen te doen die Hennart hem verboden had. "Ik heb hem gezegd: 'U mag me een idioot vinden, maar ik ben de baas.'" Met de procureur des Konings, Jean Deprêtre, met de speurders in Antwerpen, bij wie hij een huiszoeking deed, met de gerechtelijke politie van Nijvel, die hij uit het onderzoek wipte. Met de koppigheid van een Kempense boer probeerde hij de kippen in hun hok te krijgen, en daar was hij in Nijvel wel even mee bezig.

Hennart was op zijn dossier gaan zitten als een broedende buizerd waarbij je beter niet in de buurt kon komen. Het heeft gewerkt, hij heeft zijn eigeren uitgebroed, het ene beter dan het andere, dat moet je hem nageven. Het is zeer de vraag of het zonder de machtsovername door Luc Hennart ooit tot een assisenzaak-Bouhouche-Beijer zou gekomen zijn.

Je snapt de ergernis van de onderzoeksrechter die zijn dossier wilden zien en zijn verdachten wilden verhoren, maar je snapt hem ook, en maar al te goed, en dat deed de parlementaire onderzoekscommissie duidelijk ook. Alleen: was er nu echt geen andere oplossing? De onderzoeksrechter kon alleen opschieten met de magistraten die hem met rust lieten.

Over de onderhandelingen met Bouhouche zei hij: "Ik was er toen niet. Als ik er geweest was was het nee geworden."

Over zijn collega's die Lekeu gingen verhoren in Orlando: "Het scheelde niet veel of het was een huwelijksreis. De onderzoeksrechter had een ezel horen balken en daar deed hij verslag van."

Over de rol van de staatsveiligheid: "Beijer schudde eind 1987 zijn blik Staatsveiligheid open en Goffinon stortte zich op de twee zuurpruimen Kausse en Massart, die een rekening te vereffenen hebben met Smets en Raes. Ik kom toe in Nijvel in februari 1988, lees de processen-verbaal en zie niet veel banden tussen de Staatsveiligheid en Beijer en Bouhouche. Raes en Smets waren zogezegd naar de openingsreceptie van ARI gekomen. Ik zei: "Waarom hebt u daar geen foto van genomen?'"

Beijer had geen enkel element dat zijn verhaal bevestigde, maar Hennart had voor de zekerheid toch een huiszoeking gedaan bij de Staatsveiligheid en er de boekhouding in beslag genomen. "Die huiszoeking had een interessant neveneffect: alle kletskousen bleven opeens weg. Na 24 april 1989 kwamen er geen verhalen meer over de louche activiteiten van Raes en Smets."

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

Op de website kan je het onwaarschijnlijke verhaal van de huiszoeking bij Beijer lezen. Hier alvast het hoogtepunt:

Beijer was niet gearresteerd en hij had geen handboeien om. Etienne liet hem zelf de deur openmaken omdat er speciale sloten op zaten. De deuren waren gepantserd. Beijer stond vooraan en toen Etienne de flat binnen wilde gaan, sloeg Beijer de deur dicht. Daar stond de gerechtelijke politie.

In zijn boek De Laatste Leugen vertelde Beijer zijn kant van het verhaal. Hij had zijn gewezen collega's wijsgemaakt dat hij een gevaarlijke hond had. Hoe het ook zij, ongeveer drie kwartier later - Beijer maakte er twee uren van - was de slotenmaker begonnen de deurstijlen te demonteren toen Beijer openmaakte. De monden van de speurders vielen open. Op elke verdieping van het gebouwen waren er twee appartementen en Beijer had een hele verdieping gekocht en verbouwd tot een riante, chic gemeubileerde flat. Er stond een speelklaar schaaktafeltje en er liep inderdaad een Amerikaanse cockerspaniël rond, naar verluidt een kindervriend en vogeljager.

In de open haard smeulde een vuurtje. Wat had de detective opgeruimd terwijl zij op de overloop op de slotenmaker stonden te wachten? We zullen het nooit weten. De flikken vonden een bijna verkoolde RTT-overall. Ze namen stapels documenten van ARI in beslag, en diskettes, omdat ze een band zochten tussen de gearresteerde RTT-agent en Beijer. De PC had geen harde schijf en dus geen geheugen. Beijer had zijn diskettes niet weggestopt.

Lees hier het hele verhaal » Daders

In de zomer van 1987 had Jean-Pierre Doraene een nieuw element dat de betrokkenheid van Bouhouche bij de Bende plausibel maakte. "Een aantal maten van Bouhouche hadden vergaderd op hun vaste stek in een motel in Nijvel om daar zijn ontsnapping voor te bereiden. Het was de bedoeling dat Christian Amory, toen nog een BOB'er, de gevangene met een vals kantschrift zou gaan ophalen voor verhoor. Bouhouche had gevraagd om een klein wapen binnen te smokkelen."

"Bon, dat plan was uitgelekt en in januari 1988, toen het proces van de Borains van start ging, werd er bij mevrouw Bouhouche inderdaad een wapen aangetroffen in een doos met spaghettisaus. Anne Bouhouche werd opgepakt. Ze hadden een zoontje van een jaar of zeven en zij was dodelijk ongerust dat de jongen in een instelling zou terechtkomen. Ze is beginnen praten."

"Bovendien had deskundige Claude Dery uit een eerste expertise opgemaakt dat het wapen, het beruchte bolognaisepistool, gediend had bij een van de bendeovervallen. Ik werd op 15 januari naar de gevangenis gestuurd om dat aan Bouhouche te zeggen en hem te verhoren."

"Ik probeerde Bouhouche al twee jaar te ondervragen. Die dag is hij ingestort. Ik heb genoteerd wat hij toen zei: 'Quel coup fourré m'a joué Beijer.' Zo had ik hem nog nooit meegemaakt. Hij had bij de BOB gewerkt en hij kende het libretto. Hij was zijn tegenspeler altijd drie zetten voor en domineerde het verhoor. Hij werd soms ondervraagd door collega's die jaren met hem hadden samengewerkt aan de Leuvensesteenweg en die hem tutoyeerden. Ik heb dat nooit gedaan. Ik was de enige met wie hij wilde praten. Voor zover hij praatte."

Eddy Vos zei dat hij het hoogste IQ had van de gevangenis van Jamioulx. "Hij was zeer slim", bevestigde Doraene. "Van één uur praten met Bouhouche was ik op. Hij had twee jaar gezwegen en nu kon hij niet stoppen. Die dag vertelde hij waar we onder de brug van Vilvoorde vijf wapens konden vinden die hij gestolen had bij het SIE. De tip was heel gedetailleerd, want anders vind je die dingen nooit. En we hebben ze gevonden, de wapens van het SIE."

"Ik ben 's avonds rond 22u30 naar buiten gegaan. Ik had de hele dag niet gegeten en de directeur van de gevangenis heeft me een bord groenten gegeven. Ik ben in mijn Corsa gaan zitten en ik heb die groenten opgegeten. Ik was kapot. Drie tot vier dagen aan een stuk heeft Bouhouche gepraat. Hij heeft het adres gegeven van een box aan de Vlaamsesteenweg hartje Brussel. Hij gaf informatie die klopte. Ik heb van die gesprekken een vertrouwelijk rapport opgesteld, maar ondertussen had onderzoeksrechter Schlicker een tegenexpertise laten doen van het bolognaisepistool en die was negatief."

"Zo gauw Bouhouche dat hoorde, is hij dichtgeklapt. Overigens heeft meneer Dery, die zijn reputatie tegen had en ondertussen overleden is, tot zijn laatste snik volgehouden dat er een band was tussen dat bolognaisewapen en bepaalde bendefeiten. De expert stond er alleen mee, maar hij is het blijven zeggen."

"Wat mij in heel dat verhaal trof, is dit: Bouhouche achtte het mogelijk dat Beijer hem wilde flikken met een wapen dat de Bende van Nijvel gebruikt had. Hij achtte het mogelijk dat Beijer iets kon waar elke rechtgeaarde politieman in België van droomde: een wapen van de Bende van Nijvel bemachtigen."

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens