Naast Bouhouche werd ook Beijer onder het vergrootglas gelegd. Ook hij werkte niet echt hartelijk mee. Tijdens de gesprekken had Beijer het deksel op zijn eigen pot gezet en probeerde hij dat erop te houden terwijl de pot kookte en kookte. De inspanning ging zijn krachten te boven en bij barstte los over waar het hem om te doen was in het leven: hij wilde geheimen kennen, want kennis is macht.

Volgens de psychiaters slaagde hij in zijn opzet door zijn kwaliteiten, verleiden en manipuleren. Het succes maakte hem al te zelfverzekerd. Hij was intelligent en megalomaan, met paranoïde trekken, dol op complotten en mysteries. Hij was nog piepjong toen hij de smaak al te pakken kreeg.

Beijers jeugd was problematisch verlopen. Zijn moeder was niet getrouwd met zijn natuurlijke vader. Later trouwde ze met een vishandelaar uit Schaarbeek, die hem adopteerde. De jongen haalde zijn humanioradiploma en ging naar de universiteit. Daar haakte hij snel af. Na dit avontuur noemde hij zich vrijdenker. Hij had even een baan bij Wagon-Lits als begeleider in de slaapwagons. Daarna schreef hij zich in bij de rijkswachtschool. Hij wilde officier worden, maar zakte voor het toelatingsexamen aan de Koninklijke Militaire School. In een niet gepreciseerde periode had hij zonder succes zijn kans gewaagd bij de Staatsveiligheid.

Hij ging aan de slag bij de rijkswacht en na de opleiding belandde hij bij de BOB van Brussel, waar hij Bouhouche en Amory leerde kennen. Beijer was een combinatie van speelvogel en werkpaard. Al in 1974 - hij was amper tweeëntwintig - kocht hij een bouwvak in Chaumont-Gistoux waar hij acht jaar aan opknapte en al zijn hobby's voor liet staan, schaak, karate, joggen. Hij nam het filosofisch op. "Van huizen renoveren blijf je ook fit." Volgens zijn schoonvader was de "boerderij geschikt om af te breken." Schoonpa wist er alles van. Hij hielp de stallen slopen, de terrassen uitgraven en aanleggen en de omgevallen achtergevel opmetsen.

De jonge rijkswachter was getrouwd met zijn buurmeisje Viviane, net als zijn eigen moeder een ongehuwde moeder. Hij adopteerde haar kind. Ze waren zeventien jaar gelukkig, zei hij tijdens een verhoor, tot hij problemen kreeg met het gerecht.

Toen hij bij de drugssectie van de BOB aan de slag ging, was hij al thuis in het Chinese milieu. Hij ging vaak eten in de Shangai in de Kleine Beenhouwersstraat bij vrienden van zijn ouders. En in de karateclub had Beijer de "Chinees" Chang leren kennen. Volgens de chef van Beijer leverden zijn contacten in het Aziatische milieu vooral resultaten op in verband met illegalen, niet in verband met drugs. François Raes, een collega uit de BOB-drugs die zich bezighield met Spaansprekende landen, herinnerde zich dat Beijer een Aziatisch vriendinnetje had.

Beijer was sympa, maar was ook een lonesome cowboy. Een drughondengeleider bij de rijkswacht zag hem af en toe opduiken op de luchthaven van Zaventem. Hij vertelde nooit waarvoor hij kwam. Hij struinde door de aankomsthal en de douanezaal, en hij was altijd alleen.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

Madani Bouhouche was niet van de ene dag op de andere in de criminaliteit gestapt. Het zat erin van voordat hij begon bij de rijkswacht. Nog voordat Bouhouche afzwaaide uit het korps, was hij overgeschakeld in de hoogste versnelling van de misdaad: de wagen waarin Sabena-veiligheidsagent Francis Zwarts eind oktober 1982 werd ontvoerd, werd al in februari van dat jaar gestolen op de parkeerterreinen van de luchthaven, amper een maand nadat Beijer zich in een brief aan zijn chefs beklaagde over de straf die hij gekregen had om hij had afgeluisterd.

De goudroof werd toen vermoedelijk gepland. Niet alleen werd de wagen gepikt tussen 23 en 26 februari, en dus meer dan een half jaar ergens opgeslagen, wat geld kost en riskant is. Maar het ziet er zelfs naar uit dat de Ford Taunus al op 26 februari dienstdeed voor de verkenning van een slag à la Zwarts. Een collega van Francis werd in die periode op de luchthaven bij het afhalen van een waardevolle lading uit Zürich geschaduwd vanuit een witte Ford Taunus. Hij voelde zich bedreigd vanwege de snelheid waarmee de auto achter hem aan kwam, en waarschuwde zijn collega's via de radio.

In de Taunus zaten drie mannen. De man achterin zou hij waarschijnlijk herkennen. Hij had een klein, mager, scherp gezicht en leek zeer jong. Volgens zijn werkschema kwam de veiligheidsagent tot de bevinding dat die achtervolging op 1 of 26 februari moet gebeurd zijn. Een maand later kwam op de luchthaven informatie binnen dat er een overval zou gebeuren op een vlucht uit Zürich. De dreiging werd ernstig genomen. De BOB van Vilvoorde deed een onderzoek. Een collega van Zwarts werd opgepakt en verhoord, maar dat leidde nergens toe.

Pas een half jaar later sloeg Bouhouche toe met drie nooit geïdentificeerde handlangers. Francis Zwarts werd onderschept toen hij een kostbare lading goud, diamanten en Cartier-horloges afhaalde van een vlucht uit Zürich, met een verzekerde waarde van 90 miljoen frank, ruim 2 miljoen euro. Bouhouche werd veroordeeld voor zijn aandeel in de roofmoord, Beijer voor heling van Cartier-horloges.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

's Morgens hoorden de speurders Gérard Bihay en Franz Balfroid van de BOB van Waver dat Latinus zich opgehangen had in de kelder bij Mireille. Ze reden ernaartoe, maar er was niemand thuis. Een uur later werd de vrijgave van het lijk opgeschort. Onderzoeksrechter Schlicker werd belast met een onderzoek. De twee speurders die ook in het dossier-Dekaise werkten, trokken met Schlicker, collega Marnette uit Brussel en de commandant van de plaatselijke rijkswacht, naar de moeder van Latinus in Ottignies en deden daar een huiszoeking. Karl Delombaerde was erbij.

De commissaris wees aan wat interessant kon zijn. Zo staat op proces-verbaal, maar substituut Willy Acke noteerde dat een van de BOB'ers van Waver in Dendermonde vertelde dat Marnette "ongezien" een document op zak stak. Ongezien? Hoe kon hij het dan zelf weten?

De oogst was weer zeer mager. In de slaapkamer namen ze een plastic zak mee met het persoonlijk archief van de WNP-stichter: een aangetekende brief van de Staatsveiligheid met het goede nieuws dat hij geslaagd was voor de eerste proef als kandidaat-inspecteur met 40,5 van de 60 punten, een oude uitnodiging voor die test, een brief dat hij bevoegd was om documenten van de ecologische Franz Weber Stichting te ondertekenen, een paar krantenknipsel over de ETA, een lidmaatschapskaart van een club in de Mechelsestraat in Brussel, Le Monsieur, en een handgeschreven beschrijving van een man in het kantoor naast commissaris Christian De Vroom bij de gerechtelijke politie van Brussel. Dat was alles.

Nog voor de middag gingen de speurders naar de woning van Mireille. Gérard Bihay en Franz Balfroid zochten twee getuigen in de buurt en klommen via een niet goed gesloten raam naar binnen voor een nieuwe huiszoeking. Beneden kamden ze de woonkamer en keuken uit, boven de twee slaapkamers en badkamer. Commissaris Marnette beschreef de woning: er was geen spoor van wanorde of van een gevecht, en ook geen afscheidsbriefje.

Ze vonden alleen een metalen doos met foto's en een getypte rondzendbrief van een zekere Christian, die veel later werd geïdentificeerd als Christian Elnikoff, een oudere WNP'er die aandrong op een vergadering in een café om alles op te helderen, volgens Libert een zot die enkel dacht aan "taktakboemboem". Mireille gaf Marnette ook een tekstje mee van de hand van Latinus over leden van Staatsveiligheid. Ze vertelde dat haar vriend geen zelfmoordplannen had, maar wilde leren orgelspelen en dat hij het de laatste tijd opnieuw zag zitten.

"Hij wachtte het einde van het proces af [dat pas drie jaar later zou plaatsvinden] en wilde daarna naar het buitenland. Hij zou een winkel of restaurantje beginnen in Zuid-Afrika, hoopte hij. Zijn moeder vond dat verschrikkelijk. Ze was woedend over dat plan omdat ze niet kon verdragen dat hij weg zou gaan." Er was de voorbije weken niets speciaals gebeurd.

Andere documenten werden er bij de drie huiszoekingen niet aangetroffen. Kon het dat een stichter van een geheime organisatie zelfs geen schijn van archief bewaard?

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

De speurders in Nijvel hebben aan Bouhouche gevraagd waarom hij twee stafkaarten van de regio Waver, waar Latinus woonde, met plakband had aaneengeplakt. Hij wist het niet meer, zei hij.

In april 1988 vermoordde Eric Lammers in Antwerpen twee diamantairs die hij gekneveld had met een telefoonsnoer.