Over het proces-Derbuyn:

Het restantje van het Borinage-proces

Maandag werd voor het Hof van Assisen van Bergen de zaak behandeld van Josiane Debruyn. Zij was indertijd de zesde en enige vrouwelijke beklaagde in het geruchtmakende proces van de “Bende van de Borinage”. Deze beklaagden werden ervan verdacht deel uit te maken van de beruchte Bende van Nijvel. Michel Cocu, Michel Baudet, Adriano Vittorio en Jean-Claude Estiévenart werden echter in het voorjaar ’88 bij gebrek aan bewijs vrijgesproken voor de zwaarste hen ten laste gelegde feiten. De vijfde beklaagde, Kaçi Bouaroudj, werd over de ganse lijn vrijgesproken.

Josiane Debruyn viel indertijd uit de boot omdat haar dossier werd afgesplitst. Het Borinage-proces werd na een week geschorst en bij herneming kwam zij op de eerste procesdag te laat. Toen ze opdaagde weigerde voorzitter Vereecken de debatten te herbeginnen.

Uit de ellenlange akte werden maandag slechts die delen geciteerd die betrekking hadden op de beschuldigde en bovendien herinnerde advocaat-generaal Dessert bij het begin van de rechtszitting aan het feit dat de zwaarste feiten indertijd niet tot veroordelingen hebben geleid.

Theoretisch was de nieuwe jury niet gebonden door dit eerste verdict, maar de advocaat-generaal wees er op dat ook Debruyn billijkerwijze moest worden vrijgesproken voor deze feiten. Te weten de overval op de Delhaize van Genval, toen een persoon gekwetst werd, en de overval op de Colruyt van Nijvel, waarbij drie doden te betreuren waren.

De openbare aanklager beperkte in de praktijk zijn vordering tot een poging tot diefstal met geweld in Wasmes in 1983, een inbraak in een PMU-kantoor in Warquignies en het bezit van een Luger P38-pistool.

De verdediging kondigde van bij het begin aan dat zij ook deze “resterende” betichtingen aanvecht. Mr. Dumont betoogde dat zijn cliënte er stellig op rekent reeds dinsdag de verjaardag van haar dochtertje “in vrijheid” te kunnen vieren, temeer daar zij indertijd reeds vier maanden in voorhechtenis heeft gezeten.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Februari 1989

Had Degrelle motieven om België te haten? Ik denk het wel:

• Degrelle werd ter dood veroordeeld. Als hij niet was gevlucht, had hij de kogel gekregen. (1)

• Zijn jongste broer - Eduard - werd op 10 juli 1944 doodgeschoten, waarschijnlijk door het verzet.

• Zijn vrouw - die hij had achtergelaten - werd tot tien jaar gevangenisstraf veroordeeld maar na vijf jaar vrijgelaten.

• Zijn kinderen - die hij had achtergelaten - werden bij pleeggezinnen geplaatst.

• Ook de ouders van Degrelle werden veroordeeld: Edouard Degrelle in eerste aanleg in mei 1947 tot 8 jaar en een boete van 100.000 BFr. In beroep werd de straf verzwaard tot 10 jaar. Ook zijn echtgenote werd veroordeeld. Beiden overleden in de gevangenis.

• Ook een schoonbroer van werd veroordeeld en stierf in de gevangenis.

• Léon Degrelle werd ook veroordeeld tot een boete van meer dan 100 miljoen Belgische frank schadevergoeding en verwijlinteresten aan de Belgische staat. Bovendien werden zijn eigendommen in beslag genomen (2) evenals zijn collectie antiek en historische landkaarten.

Noten:

(1) Kleine voetnoot: het was de Rijkswacht die ter dood veroordeelde collaborateurs executeerden. Er werd gekozen voor de dood met de kogel omdat België geen guillotine meer had.
(2) Als alle eigendommen van Degrelle in beslag werden genomen, dan vraag ik me af wie voor Degrelle zijn villa in Ohain heeft gekocht (als hij natuurlijk echt een villa had in Ohain).

Over het proces tegen Léon Degrelle:

Op 27 december 1944 werd Leon Degrelle bij verstek tot de dood met de kogel veroordeeld. De Rex-leider bevond zich op dat moment in Duitsland en hij was dus “voortvluchtig en onttrok zich aan vervolging”. De akte van beschuldiging tegen Degrelle bevatte zeven punten:

1. Wapens opnemen tegen België: Dit betrof zijn persoonlijke deelname aan de strijd aan het Oostfront. De Belgische regering in Londen zette de strijd tegen Duitsland verder; de nazi’s militair steunen betekende dus dat men de wapens opnam tegen België.

2. Hulpverlening aan de vijanden van de Staat: Deze tweede beschuldiging betrof niet zijn persoonlijke deelname aan de strijd maar zijn ronseling voor het Waals legioen. Dit gebeurde in België en in de krijgsgevangenenkampen, de laatste maal in mei 1944 in het kamp te Prenzlau in Brandenburg.

3. De politiek of de oogmerken van de vijand dienen; De derde beschuldiging betrof het politieke luik van de collaboratie. Hij werd verweten een aanhanger te zijn van het nationaal-socialisme en dat gepropageerd te hebben in talrijke meetings in België en Duitsland en in Le Pays réel, de krant van de rexistische partij.

4. Het oogmerk om burgeroorlog te verwekken

5. Gewapende krijgsbenden lichten of doen lichten

6. Zich aan het hoofd van gewapende bendes stellen

   Deze drie beschuldigingen (4, 5, 6) hadden te maken met de oprichting van de “Formations de Combat” op 9 juli 1940 die tot 3.500-4.000 leden zouden geteld hebben. Deze eenheden waren vooral actief op Belgisch grondgebied en hadden deelgenomen aan de jacht op verzetslui.

7. Organiseren van privémilities; Deze laatste beschuldiging vloeide rechtstreeks voort uit de vorige. Ze betrof de definitieve opdracht van de “formations de combat” na een tiental dagen militaire vorming o.l.v. instructeurs van de Wehrmacht.

Het proces tegen Degrelle werd gevoerd tijdens het Ardennenoffensief. Het toeval wil dat Degrelle op dat moment in België was. Hij kwam terug naar België met een klein detachement Waalse SS’ers en enkele getrouwen. Hij verbleef een paar dagen in het kasteel van Steinbach en dan in het nabijgelegen Limerlé in de provincie Luxemburg. Na het falen van het offensief vluchtte Degrelle terug naar Duitsland. Hij wist natuurlijk dat zijn aanhouding door de Belgische overheden zijn terechtstelling zou betekenen.

Zijn terdoodveroordeling was ondertussen op 30 januari 1945 per aanplakbrief bekend gemaakt en werd een dag later gepubliceerd in het Staatsblad. De veroordeelde mocht in beroep gaan tot 31 juli 1945. Toen was hij al zijn Belgische nationaliteit kwijt.

Een paar dagen na het proces besprak de Ministerraad de vraag of de Staat zich burgerlijke partij zou stellen. Aanvankelijk gebeurde dat niet omdat de Minister van Financiën er door zijn collega van Justitie niet van op de hoogte werd gebracht dat er een rechtszaak lopende was. Vervelend, want verschillende kranten schreven dat de leider van Rex over een “oorlogsschat” beschikte. De Ministerraad van 5 januari 1945 besliste zich burgerlijke partij te stellen en dat voortaan eveneens te doen bij alle rechtszaken tegen belangrijke figuren uit de collaboratie. In april 1945 stond de zaak op de rol. Léon Degrelle werd veroordeeld tot een boete van meer dan 100 miljoen Belgische frank schadevergoeding en verwijlinteresten aan de Belgische staat. Bovendien werden zijn eigendommen in beslag genomen evenals zijn collectie antiek en historische landkaarten.

Hij ontsnapte aan het gerecht maar dat was niet het geval voor zijn vrouw, zijn zusters en zijn ouders. Zijn vrouw die met hun kinderen naar Zwitserland was gevlucht, werd uitgeleverd. Zij werd tot tien jaar gevangenisstraf veroordeeld maar na vijf jaar vrijgelaten. Ondertussen waren de kinderen bij pleeggezinnen geplaatst. Ook de ouders van Degrelle werden veroordeeld: Edouard Degrelle in eerste aanleg in mei 1947 tot 8 jaar en een boete van 100.000 BFr. voor medeplichtigheid bij de aanhouding van de deken van Bouillon als gijzelaar. In beroep werd de straf verzwaard tot 10 jaar. Ook zijn echtgenote werd veroordeeld. Beiden overleden in de gevangenis, zoals ook een schoonbroer van Degrelle.

Mendez

Ah ja, Juan Mendez was een grote fan van Degrelle. Er is een grote kans dat ze met elkaar in contact stonden of elkaar zelfs ontmoet hebben in Spanje.

Nederlands met kogelgaten

Een vriendelijke politieman zond ons een kopie van een zakenbrief. Wij citeren: "Wij hebben de eer u uit te nodigen op een demonstratie van bullet-proof jackets en ook studie-seminaris geweid aan traumatise effekten. Zelsprekend zal ook de deskundige van uw wapensdepartement meest welkom zijn. Deze vesten zijn gefabriceerd volgens de door het brits Ministerium van Verdediging vastgestelde norman."

Verder wordt gezegd dat alles plaats vindt op "het schietstand te Gent" en neemt de firma Raïda afscheid met "belefde groeten".

Commentaar van onze politieman: "Als de kwaliteit van de kogelvrije vesten zo goed is als die van het Nederlands voel ik me niet erg veilig". Nederlands met kogelgaten, inderdaad!

Bron: Gazet van Antwerpen | 26 Oktober 1985

Philippe Lacroix blikt terug: ‘Je kan leren leven met een trauma. Maar het blijft een litteken’

Op het DS Podcastfestival in Oostende blikte ex-gangster Philippe Lacroix terug op de podcastreeks Lacroix. Ik was gangster. ‘De aflevering met de tweelingbroer van Ronny Croes heeft me diep getroffen’, zei Lacroix.

Philippe Lacroix heeft zijn verleden als gangster volledig achter zich gelaten. Dat vertelde het brein van de bende Haemers op het DS Podcastfestival in Oostende tijdens een terugblik op de truecrimereeks Lacroix. ik was gangster. (...)

Lees hier het hele artikel » Nieuws