Tueurs du Brabant : la piste française, un ancien gendarme et des tests ADN pour relancer l’enquête

Les résultats de prélèvements d’ADN dans le dossier des tueurs du Brabant doivent confirmer ou infirmer la “piste française”. Une hypothèse défendue par un ancien gendarme depuis plus de vingt ans.

L’un des plus vieux cold cases d’Europe va-t-il connaître un rebondissement inattendu ou rester, probablement pour toujours, l’un des plus grands mystères judiciaires qu’ait connus la Belgique ? (...)

Lees hier het hele artikel » Nieuws

Ik was het totaal vergeten maar op het einde van het boek "Beetgenomen" van Hilde Geens staan ook een aantal mythes over de Bende van Nijvel. Mythe nummer twee is: "Het ging niet om geld". Er staan een aantal zaken in waarop ik ook al even de aandacht op probeer te vestigen. Het strippen van de auto's, het feit dat het in de warenhuizen enkel om geld ging, het stelen van een handtast op de parking in Overijse, ...

Het ging altijd om geld, om buit. De bende van Nijvel was niet kieskeurig. Uit gestolen wagens werd alles gerecupereerd voor ze in brand werden gestoken: het stuur, de mistlampen, de bougies, de batterij, de zetels, een toeter met twee tonen, asbakken, een radio met versterker en boxen ter waarde van 250.000 euro, veiligheidsriemen, emblemen, hoofdsteunen, een leeslamp.

Als er een sjacheraar in tweedehandsauto’s bij de bende zat, zat er misschien ook iemand uit de brocante bij want de bende van Nijvel ging aan de haal met een tweedehandsmuts, een gedragen anorak en regenjas, tweedehandsdweilen, washandjes en keukenhanddoeken, sauszeven, een rol aluminiumfolie en een spuitbus slagroom. In het voorbijrennen gristen de overvallers een handtas mee [in Overijse], en slachtoffers moesten hun portefeuille afgeven.

Bij de overvallen op de warenhuizen was de buit klein, zeker in verhouding met het aantal doden. Maar uit Nederlands onderzoek blijkt dat criminelen geen 'redelijke' verhouding voor ogen hebben tussen de beoogde opbrengst en het gebruikte geweld. De kwestie is dat de bende van Nijvel doorgaans geen inside informatie had over de warenhuizen waar ze binnenviel. Ze wist wel wat het beste moment daarvoor was, maar ze kende het koffersysteem van de Delhaizes niet. Het geld werd ’s avonds geteld en ging dan in de babykoffer en die zat vast gelast in een kluis die drie tot vier ton woog. Niet echt iets wat je even meeneemt bij een ongewenst bezoek aan een warenhuis.

Het kwam er dus op aan een overval te plannen op het uur dat de dagopbrengst geteld werd. Dat moment kende de bende meestal niet.

Willi Tenaerts: "Bij de overvallen op de Delhaizes van Aalst en Overijse in 1985 hebben ze niet de babykoffer mee gegrabbeld, zoals fout in de kranten stond, maar het koffertje met wisselgeld dat de hoofdkassierster bewaarde. Dat ding weegt verdorie twintig kilo en er hangt een ketting aan van anderhalve meter! Daar zat hooguit 48.000 frank (1200 euro) in aan munten. Dat is toch te stom om los te lopen. Je moet vluchten, je moet snel zijn, je hoort de politiesirenes en dan zo’n waardeloos gewicht meesleuren en stel dat je struikelt over die ketting. Ik heb dat nooit gesnapt. Volgens mij waren ze geen goeie gangsters."

Hoe dan ook, die niet echt goeie gangsters hebben hun leven geriskeerd om dat zware koffertje mee te slepen. Getuigen van Aalst beschrijven hoe een wegvluchtende dader krom liep van het gewicht en moeilijk vooruit kwam.

Ja, er werden verschillende bussen olie van Colruyt gevonden in de Mercedes.

Ze dumpen steeds hun auto na twee feiten. Anderlues was met die VW Golf hun tweede feit. In dat opzicht zou je dus kunnen concluderen dat het een "une action préméditée" was.