(...) Voorts hervormde hij [Albert Raes] de dienst ‘contraspionage’ (B4), het paradepaardje van de naoorlogse Veiligheid. Westerse inlichtingendiensten hechtten tijdens de Koude Oorlog heel veel belang aan contraspionage. Zoals de term het zegt heeft contraspionage het doel spionage te counteren. Hun taak bestaat erin om spionage te lokaliseren, te identificeren en te neutraliseren. De afdeling was ingedeeld in secties: schaduwing/observatie, techniek en drie informatiesecties (Sovjetunie en satellietstaten, ondervragingen en onderzoeken).

De mensen die daar werkten, waren de elite. Die brigade monopoliseerde praktisch alle middelen en het werk van de andere brigades werd er ondergeschikt aan gemaakt. “De mensen en de middelen werden dus jarenlang verdeeld volgens een waardenschaal en prioriteiten die precies beantwoordden aan wat de Amerikanen en de NAVO van ons verwachtten”, dixit de (anonieme) correspondent van Walter De Bock.

Omdat de brigade contraspionage ergens anders gevestigd was dan de andere diensten, was deze moeilijker te controleren. Amerikanen liepen binnen en buiten in de Stuyvesant-building aan het Louisaplein, de hoofdzetel van de B4, en namen vaak gewoon dossiers mee. Niemand hield ze tegen en dat terwijl er een verbindingsbureau was. De CIA keek zelfs dossiers in vooraleer de dienstchef ze te zien kreeg. Raes reageerde en richtte in 1981 een nieuwe brigade op (B6), waar alle logistieke diensten vanaf dan zouden onder ressorteren. Voor de hervormingen van Raes hingen de logistieke diensten exclusief vast aan de B4.

Bron: De Westland New Post: Pop-up van een veranderende samenleving? (thesis) | Lander Van de Sompel | 2017

(...) Verder sprak Kausse zichzelf ook tegen [over Smets]. In 1987 verklaarde hij als getuige op het proces van de dubbele moord dat hij ervan overtuigd was dat Smets een neonazi was en deel uitmaakte van de groep. Twintig jaar herhaalde hij deze woorden in een interview met Guy Bouten.

Maar in de ‘Eerste Bendecommissie’ getuigde Kausse dat hij niet geloofde dat Smets de uiterst rechtse ideeën van de WNP deelde. Hij zei: “Hij is eerder het slachtoffer geworden van zijn eigen ambitie en wou de WNP op zijn manier ontmaskeren.” Wat Kausse zijn rol ook was, er kan geconcludeerd worden dat hij net hetzelfde deed als de WNP-leden, namelijk Smets verbranden en de top van de Veiligheid (nota bene zijn eigen dienst) erbij te betrekken. 

Bron: De Westland New Post: Pop-up van een veranderende samenleving? (thesis) | Lander Van de Sompel | 2017

Verder had Latinus ook contacten met buitenlandse organisaties en prominenten. Hoewel hij nooit uitweidde over zijn opdrachtgevers, zien we soms een glimp van zijn grote netwerk. Het is hier dat we voor het eerst de naam zien opduiken van Otto von Habsburg. Het is een piste die nooit onderzocht is geweest. De naam komt zelf niet voor in beide Bendecommissie of andere literatuur. Bouten is de enige die zijn naam opmerkt, maar linkt hem niet aan het anticommunistische netwerk.

Volgens Bouten had BURAFEX een hoofdkwartier in Keulen dat geleid werd door Otto von Habsburg. Over BURAFEX hadden we het reeds in vorig hoofdstuk. Het zou een soort van generale staf geweest zijn die de buitenlandse zaken van de WNP behartigde en dus in contact stond met gelijkaardige organisaties in het buitenland (cfr. supra).

Het was Frédéric Saucez, WNP-lid, die von Habsburg vermeldde in een verhoor: “Il est exact que je fais partie depuis 1981 du group WNP ou WNSD Orde des Chevaliers Teutoniques, ce dernier étant censé dirigé le tout est à pour Grand Maitre Otto von Habsburg”

Otto von Habsburg krijgt in het doctoraat van Schrijvers heel wat aandacht. “Die figuur is ondubbelzinnig als extreemrechts te bestempelen en behoorde tot de ultra-katholieke strekking binnen het netwerk. Met het door hem opgerichte Centre Européen de Documentation et d’Information (CEDI) vertakte het web zich tot in de hoogste regionen van de uiterst rechtse politiek in Europa.”

(...) Von Habsburg had verregaande banden met al wat rechts, katholiek en rijk was. En blijkbaar schakelde ook de WNP zich in dit netwerk in. Eén verklaring van een WNP-lid zegt natuurlijk weinig, maar het is opvallend dat er nooit onderzoek naar werd gedaan.

Bron: De Westland New Post: Pop-up van een veranderende samenleving? (thesis) | Lander Van de Sompel | 2017

(...) Het meest bekende voorbeeld van Vanden Boeynants extreemrechtse vriendenkring blijft toch baron Benoit de Bonvoisin, alias de Zwarte Baron. Hij is de zoon van Pierre de Bonvoisin, voormalig voorzitter van de Generale Bank, en tevens de kleinzoon van Alexandre Galopin, voormalig gouverneur van de Société Générale de Belgique. We zitten met de baron in de sfeer van de oude Franstalige/Belgische elite. Hij kreeg er in de [CEPIC] nota flink van langs en zijn naam werd in de pers besmeurd. De Bonvoisin liet het daar dan ook niet bij en de nota bleek het startpunt van de vete tussen de Zwarte Baron en de Veiligheid van de Staat (en dan vooral met Smets en Raes).

Hierboven werd reeds aangetoond dat hij steeds de intermediaire figuur was in schimmige constructies rond extreemrechts. In 1990 werd hij opgepakt op basis van het dossier PDG/CIDEP, uitgever van het extreemrechtse NEM. In 1995 werd de baron veroordeeld tot drie jaar effectief wegens afpersing, oplichting en fraude. De Bonvoisin ging in hoger beroep, maar kreeg daar vijf jaar effectief. Een jaar later werd hij door het Hof van Beroep in Brussel veroordeeld tot drie jaar effectief plus een geldboete. Hierop ging de Baron in cassatie en in 2000 werd hij vrijgesproken op basis van een gebrek aan bewijzen.

Toch bleek dit voor de Bonvoisin niet genoeg. Hij zette zijn kruistocht verder. In 2013 slaagde hij erin zijn naam volledig te laten zuiveren. Na dertig jaar kreeg de Bonvoisin eerherstel. De rechtbank van eerste aanleg in Brussel heeft de Belgische staat en meer bepaald minister van Justitie Annemie Turtelboom veroordeeld tot het betalen van 100.000 euro morele schadevergoeding aan baron Benoît de Bonvoisin.

Ondanks vele onderzoeken en processen is de Bonvoisin nooit veroordeeld voor banden met extreemrechts. Hij bleef steeds alle beschuldigingen ontkennen. Eén van zijn advocaten Mario Spandre schreef in 2004 zelf een boek: ‘Schurkenstaat België: de samenzwering tegen Benoit de Bonvoisin’ (2004) waarin hij de onschuld van de Zwarte Baron staande houdt.

Objectief kan het boek van Spandre en de Bonvosin allerminst genoemd worden, maar als ook maar de helft van alle beweringen juist blijken te zijn, is een nieuw onderzoek zeker nodig. Samengevat gaat het boek over de Bonvoisin die in een complot tegen hem van politici, Veiligheid van de Staat, magistraten, industriëlen, linkse pers, … is terechtgekomen. Alles zou daarbij georkestreerd zijn door één man: Albert Raes, voormalig Administrateur-directeur-generaal van de Veiligheid van de Staat. In een interview met Geens verklaarde de baron waarom net hij het slachtoffer werd van de Veiligheid.

“In 1980 heb ik een interpellatie voorbereid over de rol van de Staatsveiligheid, die een staat in de staat is, waarop geen enkele financiële en politieke controle bestaat. In Europa is zij de enige die zo kan handelen. Het hoofd van de Veiligheid heeft daar lucht van gekregen, want hij had één van zijn manschappen in het kantoor van de CEPIC laten infiltreren, en een lastercampagne opgezet om mij de pas af te snijden.”

Het zou goed kunnen dat de Bonvoisin een interpellatie tegen de Veiligheid aan het voorbereiden was, maar dat verklaart nog niet waarom hij via tussenfirma’s het extreemrechtse FJ zou hebben gefinancierd. De baron lijkt de feiten tegen hem te hebben, wat hij ook mag beweren. Over zijn strijd met de pers werd reeds geschreven in de inleiding (cfr. supra). In wat volgt zullen zijn verregaande banden met de WNP aangetoond worden.

Bron: De Westland New Post: Pop-up van een veranderende samenleving? (thesis) | Lander Van de Sompel | 2017