6,831

(18 replies, posted in Bibliografie)

Met veel interesse heb ik recent de Nederlandse versie van dit boek gelezen. Ik heb uit dit boek veel stukken overgenomen op het forum. Een paar bedenkingen:

  • Het boek vertelt vooral het verhaal van de oprichting van WNP, de rol van Latinus en de onduidelijke rol van Christian Smets (een naam die Haquin nooit voluit schrijft). Andere interessante personages zoals Libert, Nemry of Elnikoff komen amper aan bod. Het boek vertelt dus zeker niet het volledige verhaal van WNP.

  • Het boek kan ook geen volledig verhaal geven omdat het in mei 1984 is uitgekomen. Dit is aan de ene kant een pluspunt omdat het boek tijdens het WNP-schandaal werd uitgegeven. Langs de andere kant is het een groot nadeel. De WNP-processen moesten nog beginnen en er was (en is) op dat moment nog heel veel onduidelijkheid over WNP, de leden van WNP, de rol van de Staatsveiligheid en de feiten van de WNP.

  • Zoals reeds gezegd is het boek uitgebracht in 1984, dus voor de meest bloedige feiten van de Bende van Nijvel. Haquin schrijft in zijn boek regelmatig dat WNP een groepering met misdadigers was die op het punt stonden om terreurdaden te plegen. Ik heb me dan ook vaak afgevraagd hoe het boek van Haquin er uit zou hebben gezien moest het na de Bende-feiten van 1985 zijn geschreven.

Ik kan het boek aan iedereen aanraden. Het is een absolute must voor iedereen die geïnteresseerd is in het verhaal van de Bende van Nijvel.

Omdat het boek zeer moeilijk te vinden is, heb ik het vandaag ingescand. Iedereen die interesse heeft, mag mij een mailtje sturen en dan krijg je een PDF met het volledige boek (een PDF waar je in kan zoeken).

6,832

(6 replies, posted in Westland New Post)

(...) Vertrekpunt van mijn twijfels waren de omstandigheden waarin de WNP-affaire op 17 augustus 1983 voor het gerecht aan het rollen was gegaan. Die dag was één van de topkaders van WNP, Marcel Barbier, na ernstige straatincidenten, waarbij hij een Colt 45 had gebruikt, door de politie van de gemeente Vorst gearresteerd. De politie had ook kort nadien een routine-huiszoeking verricht in de woning van Barbier in de Parmastraat 42 in Sint-Gillis. Op hetzelfde adres woonde ook Michel Libert, de nummer twee van WNP. En wat de politie daar, ten huize van deze WNP-topfiguren, meteen zomaar aantroffen en in beslag kon nemen, tartte alle verbeelding. René Haquin heeft het allemaal in detail beschreven.

Een paramilitair georganiseerde privé-militie, waarvan de leiding letterlijk geobsedeerd bleek door geheimdoenerij, codes en clandestiene operaties, die korte tijd later zou voorhouden dat zij, dankzij haar veelvuldige contacten met diverse politie- en veiligheidsdiensten, in staat was haar eigen veiligheidsdienst op te bouwen, die, zoals weldra zou blijken, inderdaad in staat was geweest het perfecte alibi voor een dubbele moord [in Anderlecht] te ensceneren met haar leden, waarvan sommige leden blijkbaar in staat waren geweest die dubbele moord ook te begaan zonder dat de politie in staat bleek de daders te identificeren, een privé-militie die het ganse veiligheidssysteem op de generale staf van het leger in Evere twee jaar lang wist te verschalken, die zelfde privé-militie en haar topleiders Libert en Barbier, lieten zomaar confidentiële NAVO-documenten, hun dolken, hun revolvers, hun geheime codes, de beruchte militaire PUMA-handleidingen, hun blanco toegangskaarten tot de gebouwen van de Generale Staf, hun dossiers over cursussen gegeven door een commissaris van de Staatsveiligheid [Christian Smets], hun fichiers samen met foto's van Degrelle en een vuilniszak vol telexen van het CTR in hun woonplaats slingeren.

De gemeentepolitie nam de hele boel die dag inderdaad zonder moeite in beslag, zette eerst grote ogen en maakte dan haar processen-verbaal. De privé-militie Westland New Post, die meer dan twee jaar lang in volledige discretie had geopereerd, waarvan nagenoeg niemand buiten de politie- en veiligheidsdiensten, ooit iets had gehoord, was in één klap uit de clandestiniteit getreden. Indien de WNP-leiding het gerecht, de veiligheidsdiensten en vooral de publieke opinie wilde alarmeren dan had ze het niet anders en ook niet beter aan boord kunnen leggen.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | Walter De Bock (nawoord)

6,833

(246 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Bovendien moet ik onderstrepen dat niet alleen sommige leiders van WNP (in de eerste plaats de chef van deze neo-nazigroep Paul Latinus) de pers op eigen initiatief wekenlang kwamen informeren over onbekende aspecten van hun organisatie, die vooral betrekking hadden op de relaties van WNP met agenten van de Staatsveiligheid. Er waren sedert 1983 ook verschillende ambtenaren van de Staatsveiligheid - en het gaat hier niet om Canard, alias Christian Smets (*) - die op eigen initiatief verschillende kranten en weekbladen contacteerden om onbekende feiten te reveleren over interne toestanden en personen binnen hun eigen organisatie, in casu de Staatsveiligheid. Wat deze laatsten vooral reveleerden had meestal betrekking op de relaties van sommigen onder hun collega's - in casu Canard - met de neo-nazi's van Westland New Post.

Ik kan er niet genoeg de nadruk op leggen dat de merkwaardigheid tweevoudig is: zowel neo-nazi's van WNP als agenten van de Staatsveiligheid vervulden, voor zover wij weten los van elkaar, de erg ongewone rol van spontane informanten voor de pers. Beide groepen hadden dus duidelijk de bedoeling de affaire WNP-Staatsveiligheid in de openbaarheid te brengen. En het opvallende daarbij was dat beide groepen ook nog een eensluidende visie wilden publiek maken over deze ganse affaire. Het merendeel van hun informatie bleek er namelijk op gericht te zijn om aan te tonen dat commissaris Smets, alias Canard, minstens vanaf haf november 1981 geen ambtenaar van de Staatsveiligheid was die 'gewoon' geïnfiltreerd was in WNP in het kader van zijn opdracht om het rechts-extremisme te bestrijden maar integendeel een overtuigd neo-nazi, die er als ambtenaar van de Staatsveiligheid in geslaagd was deel uit te maken van de effectieve leiding van WNP en die van WNP bijna zijn extreem-rechtse privé-militie had gemaakt.

Ervaren beroepsmensen uit de sector van het inlichtingenwerk glimlachen hierbij onmiddellijk, omdat voornoemd probleem een traditioneel dilemma van alle spionagewerk is. De agent infiltreert op zoek naar inlichtingen steeds verder in de organisatie die hij wil controleren. Daarbij wordt door talentrijke agenten na verloop van tijd steeds een grijze zone bereikt. Zodra die zone is bereikt, ontstaat er een ambiguïteit: ligt de uiteindelijke loyaliteit van deze geïnfiltreerde agent nog bij zijn opdrachtgever. M.a.w. werkte Canard nog onder de volledige controle van de directie van de Staatsveiligheid of heeft de agent na langdurige infiltratie al teveel sympathie gekregen voor degenen die hij moet bespioneren, m.a.w. werd Canard na verloop van tijd zelf een overtuigde neo-nazi die essentiële gegevens over WNP achterhield voor zijn opdrachtgevers in de Staatsveiligheid?

Daarbij hangt veel af van de scholing, het talent en het karakter van Canard en van de aantrekkingskracht of het talent van de WNP-leiders. En die gegevens ontbreken in principe aan de journalisten. Ik heb tot nog toe met opzet over de 'affaire WNP-Staatsveiligheid' geschreven. Die terminologie houdt de kern van het probleem juist in zich. Zolang men ervan overtuigd is dat Canard in de loop van zijn infiltratiewerk bij extreem-rechts in 1981-1982, en WNP in het bijzonder, een loyaal ambtenaar is geweest die WNP rapporteerde aan zijn chefs in de Staatsveiligheid, blijft er niets over dan een 'affaire WNP'. Zodra men daarentegen de stelling bijtreedt, die verdedigd wordt door Paul Latinus en voornoemde informanten van de pers uit de Staatsveiligheid, dat Canard vanaf 1981 zelf een neo-nazi en één van de werkelijke chefs van WNP was geworden, die niet nauwgezet of steeds minder over WNP rapporteerde aan zijn chefs in de Staatsveiligheid, wordt de ganse zaak in hoofdzaak een 'affaire van de Staatsveiligheid'.

Die probleemstelling is hoegenaamd niet vrijblijvend, het is geen louter theoretische bespiegeling want er zitten, voor al wie bekommerd is om een beter functioneren van ons parlementair politiek regime en zijn democratische rechtsorde, bikkelharde consequenties aan vast. Indien Canard in 1981-1982 als neo-nazi 'met de graad van kolonel' heeft deel uitgemaakt van de effectieve leiding van WNP dan berust ipso facto de verdenking op hem dat hij om te beginnen medeplichtig zou zijn aan de dubbele moord van 18 februari 1982 in de Herderliedstraat in Anderlecht, waarvoor WNP-leden moeten terechtstaan en waarvoor de WNP-organisatie destijds een alibi bezorgde aan de vermoedelijke daders.

Ten tweede zou dan op Canard ook de verdenking rusten dat hij medeplichtig was - al was het maar door hierover niet te rapporteren aan zijn oversten op Justitie - aan de diefstal en de heling van de geheime NAVO-documenten die in dezelfde periode door de WNP-leiding werd georganiseerd in het CTR op de Belgische Generale Staf in Evere. Canard zou in dit geval moeten in beschuldiging gesteld worden in de drie gerechtelijke onderzoeken die vorig jaar door het Brussels gerecht inzake WNP-leden werden ingesteld (1. de dubbele moord; 2. de diefstal NAVO-documenten; 3. militievorming).

Het is zonder meer duidelijk dat de hoogste leiding van de Belgische Staatsveiligheid om politieke redenen tot ontslag zou gedwongen worden indien het bewijs ooit op tafel komt dat Canard schuldig is in al was het maar één van deze drie gerechtelijke dossiers. Canard wordt immers op deze drie punten gedekt door de administrateur-directeur-generaal van de Veiligheid, Albert Raes. Ook de minister van Justitie, vice-premier Jean Gol, staat tot nader order achter de ambtenaar Christian Smets, alias Canard, en wees herhaaldelijk de directe of indirecte betrokkenheid van Canard in deze drie gerechtelijke dossiers resoluut van de hand. Vergeten we trouwens niet dat Canard in juli 1982 een belangrijke promotie heeft gemaakt en sedertdien nationaal verantwoordelijke van de Staatsveiligheid is gebleven voor de beveiliging van regeringsleden en andere VIP's in ons land.

Het antwoord op de vraag of Canard ooit een overtuigd neo-nazi was of is, stelt dus niet alleen een gerechtelijk maar vooral ook een politiek probleem van eerste orde voor het functioneren van het parlementaire regime en de democratische rechtsorde in dit land. Het politiek belang van deze vraag staat buiten kijf.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | Walter De Bock (nawoord)

(*) René Haquin schrijft in zijn boek de naam Smets nooit voluit. Ofwel gebruikt hij zijn bijnaam - Canard - ofwel gebruikt hij een afkorting. In het nawoord van Walter De Bock wordt wel de volledige naam van Christian Smets gebruikt.

6,834

(19 replies, posted in Westland New Post)

Na de begrafenis van Paul Latinus bracht iemand het lange artikel van Pour, verschenen in januari 1981, ter sprake. In het begin van het boek legden we uit dat dit artikel aan de grondslag lag van de vlucht van Latinus naar Chili. Het ging vooral om de passage over de reorganisatie van het Front de la Jeunesse en de anti-terroristische vormingsweekends waar instructeur Robert de militanten trainde in het bewaken van gebouwen, in het schaduwen van personen, in het plaatsen van springstof, in het opsporen en onschadelijk maken van mijnen.

Deze Robert werd door het weekblad beschreven als een verantwoordelijke van de veiligheidsdienst van de Europese Commissie. Nu verneem ik dat Robert in werkelijkheid een ex-politieagent uit Brussel is die behoort tot de veiligheidsdienst van de Europese Raad. Hij stond in contact met Paul Latinus en met verantwoordelijken van het Front de la Jeunesse. Hij heeft in Brussel een maatschappij opgericht die zich bezighoudt met de bescherming van personaliteiten.

Hij is officier bij ASIS (American Society for Industrial Security), een internationaal genootschap waarvan je enkel lid kan worden via peterschap. Deze Robert is ook lid van een trainingsorganisme dat zich specialiseert in schieten op simulatiedoelen en binnen dit organisme behoort hij tot een kleine super-getrainde stoottroep. Paul Latinus stond op vertrouwelijke voet met deze Robert. Hij speelde hem informatie door in verband met de progressieve organisaties waar hij toen contacten mee onderhield.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

6,835

(187 replies, posted in Westland New Post)

K& wrote:

De verklaring van de moeder van Latinus dat haar zoon zijn opdrachten ging halen in "Ferme Pallandt" in Bousval, maar deze bestaat niet, wel een chateau. Het zit daar vol met feodale families en ook met Delhaizes op een moment. Haquin heeft bizar genoeg hier niet verder op gebouwd denk ik.

In het hoofdstuk 'Het geld' gaat René Haquin dieper in op de inkomsten van Paul Latinus. De hoeve Pallandt komt in dit stuk ook voor:

Een van de grote vraagtekens in verband met Paul Latinus is de bron van zijn inkomsten. De ingenieur trok geen werklozensteun en had, als we hem mogen geloven, geen ander werk dan zijn geheime activiteiten voor rekening van de Amerikanen. Zijn moeder bevestigde dat. Ze voegde er wel aan toe dat hij hiervoor niet betaald werd. Maar ze hadden wel de reisonkosten van Paul Latinus en zijn Spaanse vriendin Elena naar Zuid-Amerika betaald.

Er kwam nooit de minste correspondentie van de Amerikanen binnen en alle contacten verliepen in het grootste geheim. Het is bijna zeker dat de contacten van Latinus in het bos van Motte plaatsvonden in de oude hoeve van Pallandt, een herberg die in de jaren zeventig dikwijls dienst deed als vergaderlokaal voor oud-nazi's. Deze bijeenkomsten werden in de gaten gehouden door een rijkswachter van Waver. 

Waar haalde Latinus dan wel zijn geld vandaag? Zijn moeder bevestigde dat hij een poosje betaald werd door de Staatsveiligheid. Maar de belangrijkste financieringsbron was zijzelf: Paul kon altijd bij haar aankloppen. Zijn vader was overleden in 1975 en had enkele goederen achtergelaten.

Mevrouw Latinus leefde alleen en sober in de familiewoning. Ze herinnert zich nog perfect dat Paul samen met Marcel Barbier in de tuin kwam werken. "Trouwens, ze hebben toen, samen met het onkruid, ook mijn bloemen uitgetrokken." Maar ze herinnert zich de juiste datum niet meer. Al wat ze weet, heeft ze van haar zoon: hij heeft haar achteraf verteld dat hij op aanvraag van Barbier die kleren verbrand had. Zelf heeft ze dat niet gezien. 

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

6,836

(4 replies, posted in Magistraten)

Eind 1988 ging Christian Baeyens op pensioen:

Retraite de Christian Baeyens, le praticien de l'instruction

Christian Baeyens a pris sa retraite anticipée. L'annonce s'était propagée telle une traînée de poudre, depuis les super-districts de gendarmerie du Brabant wallon jusque dans les plus petits commissariats de police où cette force de la nature n'avait qu'amis et admirateurs. Ce juge d'instruction à la carrure de déménageur mais au coeur d'or avait en effet réussi à faire apprécier son sens aigu de l'humanisme, son jusqu'au-boutisme, sa volonté inébranlable de faire triompher la vérité quelque dérangeante qu'elle pût être, son sens de l'humour et ses talents d'imitateur. Un cocktail original par les temps qui courent...

Né le 29 septembre 1928 en Allemagne occupée et quatrième d'une famille de sept enfants, Christian Baeyens ne mit pas immédiatement à profit son diplôme de docteur en droit décroché en 1950 à l'ULB. Héritage paternel, la fibre coloniale amena ce premier lieutenant de vaisseau à prendre pied pendant trois ans dans le secteur bancaire d'Elisabethville et Léopoldville.

Le travail de bureau ne lui plut guère à l'inverse du Congo qu'il retrouva en 1957 après avoir suivi chez nous une formation de magistrat colonial. Il resta à Lisala - là où naquit Mobutu - jusqu'à l'Indépendance puis regagna Bruxelles où il devint stagiaire du Parquet avant de se faire détacher au ministère de la Santé publique jusqu'en 1969.

Revenu dans le giron de ses amours universitaires, il fut nommé substitut et arriva bien vite à Nivelles où Alfred Joris et Willy Mathoux se partageaient l'instruction sous la tutelle du procureur du Roi Paul Delcorde. Le second devint conseiller à la Cour d'appel de Bruxelles, libérant une place que le nouveau venu postula avec succès.

Commença alors en 1976 une carrière fructueuse et mouvementée en raison de l'accroissement de la criminalité en Brabant wallon. Deux affaires marquèrent spécialement ce praticien du "tous terrains". Elles sont connues sous le nom d'un assassin aux multiples visages (Nestor Pirotte) et d'une victime d'une machination sordide (le docteur Michel Delescaille). Son obstination et l'utilisation intelligente d'éléments ténus associées à une équipe d'enquêteurs ne rechignant jamais à la besogne lui permirent de les élucider avec maîtrise.

Abusé par une victime qui se suicide

Un des regrets de Christian Baeyens est de partir sans avoir pu élucider deux crimes commis à quelques mois d'intervalle en 1985. Ernest Frisque, un octogénaire de Dion-Valmont, fut tué par balles dans sa maison qui fut ensuite incendiée. C'était le 7 mars. Le 15 août, Willy Pans, un transporteur de fonds, fut exécuté sur le parking de Walibi. (1) Des pistes ont été suivies. En vain jusqu'à présent.

Un autre souvenir tragique? L'histoire lamentable d'une femme accusant son mari de lui administrer du méthanol dans le café. Des analyses prouvèrent que l'absorption de ce mélange lui avait effectivement causé de sérieux troubles. Le mari fut écroué malgré ses dénégations. L'épouse en profita pour filer ce qu'elle croyait être le parfait amour avec un tiers qui la déçut rapidement. Prise de remords, elle se suicida en laissant un mot déchirant. Le mari s'évanouit dans le bureau du juge d'instruction qui venait de lui révéler la vérité.

Seul ou à double carcan?

Une des leçons tirées par M. Baeyens est qu'un juge d'instruction est à la fois seul et doublement surveillé. Seul magistrat à être en contact direct avec les êtres humains et en cela très proche des enquêteurs, il l'est aussi avec sa conscience... et son greffier - un tandem de quasi confidents - face à l'inconnu, aux médias, aux avocats et au parquet avec lesquels il lui arrive d'être en désaccord. Il est également officier de Police judiciaire, ce qui signifie qu'il a des comptes à rendre au Procureur général ou à son délégué.

Voilà qui pose parfois problème car il est aussi le seul magistrat à ne pouvoir être nommé définitivement. Un de ses souhaits est précisément que l'on modifie le "statut" du magistrat instructeur et que l'on revoie la détention préventive. Il n'en dira pas davantage - et ne fera pas allusion directe au sort récent d'un collègue shérif bruxellois - mais il a beaucoup souffert de la bastonnade, imméritée selon lui, réservée à ses deux collègues Wezel et Schlicker. Telle est l'explication de sa retraite anticipée.

Des voyages et la commission d'enquête

Père de quatre enfants, grand-père à quatre reprises (mais pas encore de petite-fille...), Christian Baeyens partage sa retraite entre l'archéologie - il est vice-président de Romana - et les voyages. Il revient de Venise et ses valises sont prêtes pour la Turquie. Dans un an il s'embarquera pour les îles du Pacifique car il cultive la passion de la marine à voile après avoir exploré à deux reprises les immensités désertiques du Mali et de la Mauritanie.

A plus brève échéance, il croit être appelé à témoigner devant la commission parlementaire d'enquête sur la lutte contre le banditisme et le terrorisme. A l'image du procureur du Roi honoraire de Bruxelles Francis Poelman, il aurait des révélations intéressantes à formuler, notamment en ce qui concerne la clôture de l'enquête sur Latinus - c'est relativement connu - et le début des investigations sur la double tuerie des Delhaize de Braine-l'Alleud et Overijse - ce qui l'est beaucoup moins. Il en fut chargé mais dessaisi après deux mois pour des raisons de connexité balistique.

Bron: Le Soir | Jean Vandendries | 15 november 1988

(1) Meer info over de overval in Waver vind je hier » Forum

6,837

(246 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Wie moeten we geloven? Paul Latinus speelt dubbel spel. De commissaris en zijn meerderen ook.

De Staatsveiligheid zelf wordt verscheurd door interne tegenstellingen. Sommige ambtenaren van het de Meeûssquare beweren dat de commissaris de leiding wou overnemen van een groep gevaarlijke fanatici die aan zijn willekeur overgeleverd zouden zijn. Zo'n groep kon ingeschakeld worden om allerlei karweitjes op te knappen voor de Staatsveiligheid, of wanneer de mogelijkheid zich voordeed, voor zichzelf. Met welk doel dan?

Als je deze theorie aanneemt, kom je tot de conclusie dat er twee zandkorrels in het radarwerk terechtgekomen zijn. De eerste, toen de ploeg die officieel met de infiltratie belast was een twintigtal, zegt men, korte rapporten binnenbracht, allemaal opgesteld in 1982 en begin 1983. Door deze rapporten was de Staatsveiligheid op de hoogte van het bestaan van WNP, Iggdrasil, Levensboom, alsook van een aantal activiteiten van de organisatie zoals de viering van de zonnewende van december.

Chronologisch volgt dan het eerste rapport van commissaris Smets van 10 maart 1983. Amper acht dagen later pakt Nouvel Europe Magazine uit met een lang artikel onder de titel 'Is de Staatsveiligheid betrokken bij een neo-nazistisch complot?'.

"Dit artikel is een manoeuvre van Christian Smets, zo beweren een aantal ambtenaren van de Staatsveiligheid. Hij wou daarmee de ploeg die op een conventionele manier WNP bespioneerde in diskrediet brengen."

Maar je hoort ook een diametraal tegenovergestelde interpretatie. "Het artikel is het werk van de officiële infiltratieploeg die op die manier Christian Smets een hak wou zetten."

De auteur van het artikel, Emile Lecerf, beweert dan weer dat hij de inlichtingen gekregen heeft van iemand die niets met de Staatsveiligheid te maken heeft.

"Toen ik vernam dat Latinus betrokken was bij de organisatie van een initiatie-ritus met doodskisten en dolken, is bij mij een lichtje gaan branden. Ik wist dat Latinus voor de Staatsveiligheid werkte. Ik veronderstelde dus dat de dienst gebruik maakte van een stelletje leeghoofden om een of ander complot op het getouw te zetten. Het verwonderde mij vooral dat er ook een belangrijk persoon op de bijeenkomst uitgenodigd was. Alles wees erop dat het de bedoeling was een aantal te goeder naam en faam bekend staande personaliteiten te verbranden."

Drie verklaringen dus die zoals de punten van een driehoek in tegenovergestelde richting wijzen. 

Tot zover de eerste zandkorrel en de eerste onthulling in verband met het ultrageheime genootschap WNP. Ook vandaag zou ik werkelijk niet kunnen kiezen voor een van de drie versies. Wie heeft wie willen torpederen? Was het 'Canard' [Smets] die het op 'Chien'-'Lapin' [Estiévenart-Kausse]gemunt had of was het omgekeerd? Of moeten we de versie van de auteur aannemen die beweert dat het artikel niets te maken heeft met een afrekening tussen Staatsveiligheidsagenten onderling?

De tweede zandkorrel is uiteraard de arrestatie van Marcel Barbier en de ontdekking van de gestolen militaire documenten, de geheime richtlijnen voor de WNP-leden, projecten voor aanslagen, ontvoeringen, 'oefeningen', ...

Moeten we in navolging van minister Jean Gol ons vertrouwen schenken aan degenen die bescherm worden door de hiërarchie? Of moeten we integendeel ons vertrouwen schenken aan diegenen binnen de Staatsveiligheid die de hiërarchie aanklagen omdat ze ten onrechte een gevaarlijk man de hand boven het hoofd houden?

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

6,838

(187 replies, posted in Westland New Post)

Zaterdag 28 april om tien uur in het klein kerkje van Court-Saint-Etienne. Een twintigtal aanwezigen: twee oostfrontstrijders, een groepje militanten van Westland New Post, enkele vrienden die mevrouw Latinus omringen. Eromheen, leden van de gerechtelijke politie van Brussel, een rijkswachter in burger en een ambtenaar van de Staatsveiligheid. De kerkplechtigheid, de teraardebestelling op het kerkhof van Ottignies, alles wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Mevrouw Latinus voelde zich duidelijk geroepen om aan te tonen dat haar zoon geen zelfmoord gepleegd had maar integendeel het slachtoffer van een complot geworden was.

Ze sprak over een telefoontje dat ze eind januari 1984 ontvangen had: haar zoon moest ophouden zich te bemoeien met een aantal mensen en zaken - een duidelijke verwijzing naar de zaak Pinon - of hij zou binnen de acht dagen vermoord worden. Bij het buitenkomen van het kerkhof bleef mevrouw Latinus even praten met Karl de Lombaerde. Ze had het over de plannen voor een staatsgreep in België waarvan haar zoon op de hoogte was en over de contacten tussen Paul en de Moonsekte (Alsembergsesteenweg in Brussel). Volgens haar hadden leden van de sekte hem geld aangeboden voor zijn strijd tegen het communisme. 

Een zeer gekend politicus (1) had eveneens een geheime ontmoeting met Paul gehad en had hem een belangrijke som beloofd als hij bepaalde verklaringen die hij in de loop van het onderzoek had afgelegd, zou intrekken. Dit onderhoud had twee maanden geleden plaatsgevonden in een villa in een bos in Meerdael. De chauffeur van de politicus was Paul komen afhalen.

Tenslotte vertelde mevrouw Latinus dat haar zoon onlangs was aangevallen: een zekere Alain L. (2) had Latinus aangepakt in het café La Palace, maar had uiteindelijk zelf een pak rammel gekregen toen twee andere mannen tussengekomen waren. Alain L. was betrokken bij een zaak van niet-hulpverlening aan een persoon in nood (een jonge vrouw van de streek die overleed ten gevolge van een overdosis drugs). Deze Alain L. beweerde dat hij de daders kende van de moord op de dokter van Louvain-La-Neuve.

Wat het liefdesleven van haar zoon betreft, heeft mevrouw Latinus een goede herinnering bewaard aan de Spaanse vriendin Elena die haar zoon vergezelde op zijn vlucht naar Chili. Ze hadden samengeleefd tot in 1982; daarna was Elena teruggekeerd naar de Balearen. In december 1982 maakte Paul kennis met Mireille en trok hij bij haar in. De nieuwe vriendin kon het niet goed vinden met moeder Latinus en het kwam tot scheldpartijen en bedreigingen. Om die reden had mevrouw Latinus enkele maanden geleden haar telefoonnummer laten veranderen. Maar de vriendin van Paul was achter het nieuwe nummer gekomen. 

Kort voor de dood van haar zoon had mevrouw Latinus in de tuin een zak gevonden met kleren van Paul. Zijn hemden, pantalons, dassen, alles in stukken gesneden. Volgens haar stond het buiten kijf dat dit de zoveelste gemene streek van de jonge vrouw was. Als Paul dan toch - sporadisch - bij haar bleef wonen, was dat volgens zijn moeder niet omdat hij van haar hield maar omdat hij via haar valse informatie kon doorgeven aan de Staatsveiligheidsagenten met wie ze contact stond en die haar betaalden.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

(1) Deze politicus was Louis Michel.
(2) Iemand enig idee wie deze Alain L. is?

6,839

(260 replies, posted in Westland New Post)

Eric Lammers heeft een interview toegezegd aan Michel van het Franstalig forum. Dit interview zal nadien op de tueries-site gepubliceerd worden. Als je vragen wil stellen, kan je deze doorgeven aan Michel via mail: michel1511@gmail.com

Indien je uw vraag liever in het Nederlands stelt, mag je ze naar mij doorsturen.

6,840

(187 replies, posted in Westland New Post)

Mijn laatste ontmoeting met Paul Latinus dateert van maart 1984. In die tijd voelde Latinus zich bedreigd. Zijn moeder, die in Ottignies woont, kreeg te horen dat het leven van haar zoon in gevaar kwam als hij zijn mond niet hield over bepaalde dossiers.

Een van die dossiers betrof de zaak Pinon, zo genoemd naar de dokter die in 1981 onthullingen deed aan het weekblad Pour in verband met de 'ballets bleus' die in Waals Brabant belangrijke personaliteiten van de politieke wereld, het zakenleven, de rijkswacht en de magistratuur bijeenbrachten. Bij deze orgieën waren naar verluidt ook minderjarige kinderen aanwezig. Ikzelf heb deze zaak onderzocht in de loop van 1982. Ik sloot de mogelijkheid van dergelijke seksfeestjes niet uit maar ik vond geen enkele aanwijzing in verband met minderjarige kinderen. Het parket van Nijvel heeft overigens een onderzoek ingesteld en de zaak werd geseponeerd.

Maar dossiers met een schandaalluchtje leiden een bijzonder taai bestaan. Twee jaar later hoorde ik nog af en toe praten voer deze zaak. Paul Latinus beweerde dat zijn vriendin Mireille erin geslaagd was fotokopies te nemen van dit explosief dossier. Hij dacht dat een of andere ambtenaar van de Staatsveiligheid zijn vriendin had omgekocht.

Latinus was bang dat sommige militanten van Westland New Post, na de beschuldigingen en arrestaties in de herfst van 1983, weerwraak zouden nemen op hun leider. Toch gaf de leider van WNP niet de indruk van een achtervolgd man. Hij had zijn intrek genomen bij zijn vriendin in Court-Saint-Etienne, niet ver van Ottignies. Hij werd vaak opgemerkt in de cafés van de buurt. Af en toe kwam hij naar Brussel.

Midden april belde Paul Latinus Karl de Lombaerde op met de boodschap dat hij door zijn vriendin Mireille verraden werd. Hij had dit vernomen van de Amerikanen met wie hij nog altijd in contact stond en van wie hij nog altijd zijn orders kreeg. Hij vertelde ook aan zijn moeder over een rendez-vous met de Amerikanen. Op zondag 8 april, in het bos van Motte, halverwege Bousval en Ottignies, had hij zijn opdrachtgevers ontmoet en ze hadden hem bewijzen met betrekking tot het verraad van zijn vriendin laten zien.

Zijn moeder werd ongerust toen haar zoon na het weekend van Pasen drie dagen wegbleef. Dinsdagmiddag 24 april ontving de gerechtelijke politie nog een telefoontje van Latinus. Daarna ging hij op bezoek bij zijn moeder: hij bracht bloemen mee voor haar verjaardag (25 april) en vroeg geld om de remmen van zijn auto te laten herstellen. Mevrouw Latinus gaf hem een cheque van 5.000 frank. Paul vertrok om 15 uur.

Dezelfde avond, tussen 19u en 20u werd mevrouw Latinus drie maal opgebeld door Mireille, de vriendin van Latinus. De eerste maal om te vragen of Paul niet in Ottignies was. Negatief antwoord van mevrouw Latinus: Paul was al vier uur geleden vertrokken. Het tweede telefoongesprek was zeer kort: Mireille vroeg of moeder Latinus aanstuurde op een breuk tussen haar zoon en zijn vriendin; mevrouw Latinus hing op. Mireille telefoneerde nog een derde maal en zei dat mevrouw Latinus moest luisteren waarop deze laatste prompt de hoorn neerlegde.

Tegen de avond vonden Latinus en zijn vriendin mekaar in het café Grambinus in Limelette, op enkele kilometers van Court-Saint-Etienne. Wat later op de avond vertrok Latinus in een taxi; omstreeks 23 uur liet ook Mireille zich naar huis voeren. Ze vond er het lijk van Latinus, opgehangen aan telefoondraden. Geen afscheidsboodschap, geen uitleg. Paul had zijn wagen achtergelaten voor het café Grambinus in Limelette; de remmen waren niet hersteld. In de portefeuille van Latinus vonden de rijkswachters drieduizend zeshonderd frank.

Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje in de gerechtelijke kringen van Brussel en Nijvel. Het parket van Nijvel opende het vooronderzoek terwijl de rijkswacht van Ottignies en de BOB van Waver de vriendin van Latinus aan een langdurig verhoor onderwierp. Vierentwintig uur later werd ze vrijgelaten. De hele pers was er als de kippen bij om het nog maar eens te hebben over de mysterieuze en dubbelzinnige persoonlijkheid van de overledene. Ze waren het er over eens dat zijn dood goed uitkwam voor een aantal mensen. De troebele rol die hij voor 1981 gespeeld had in het Front de la Jeunesse en bij de RVA, zijn geheime bezigheden na dit jaar, de diefstal van militaire documenten, de activiteiten van Westland New Post, de medewerking die hij verleende aan het gerechtelijk onderzoek, dit alles bracht mee dat Latinus talrijke vijanden had.

Het was Latinus die aan de onderzoekers bepaalde bijzonderheden meedeelde waardoor Marcel Barbier en later Eric Lammers beschuldigd konden worden in de zaak van de dubbele moord in de Herderliedstraat in Anderlecht. Het was Latinus die informatie doorgaf over de rol die ambtenaren van de Staatsveiligheid speelden in de extreem-rechtse organisaties in het algemeen en in zijn eigen organisatie in het bijzonder. Een aantal militanten van WNP verborgen hun woede niet over het 'verraad' van hun leider. Hij was de sleutelfiguur, de belangrijkste getuige in de vier onderzoeken en vooral in het onderzoek in verband met de dubbele moord. Zijn dood kwam goed uit voor verscheidene mensen. het kwam er dus op aan de omstandigheden nader te onderzoeken.

De onderzoeksrechter van Nijvel, Schlicker, gaf onmiddellijk het bevel tot een autopsie. Die vond plaats in de namiddag van 25 april. De volgende dag al liet het parket van Nijvel weten dat het onderzoek was afgesloten: Paul Latinus had wel degelijk zelfmoord gepleegd; ze hadden hem niet opgehangen. Maar drie dagen later verklaarde de rechter dat zijn onderzoek nog niet beëindigd was.

Zowel de BOB van Waver als de gerechtelijke politie van Brussel hielden zich verder met de zaak bezig, mevrouw Lyna die, in haar functie van onderzoeksrechter, Paul Latinus in beschuldiging had gesteld wegens inbreuk op de wet op de privé-milities, stelde zich heel wat vragen. Ze was niet de enige. En in de bekendenkring van Paul Latinus was iedereen, of toch bijna iedereen, ervan overtuigd dat hier geen sprake was van zelfmoord maar wel van een 'propere' moord. Twee van hen zagen een directe band tussen de dood van Latinus enerzijds en explosieve dossiers zoals de zaak Pinon en de zaak Distrigas anderzijds. Ze spraken de vrees uit dat andere WNP-militanten die net als hun leider een en ander afwisten van deze schandalen eveneens op de zwarte lijst stonden.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin