De gewelddaden van het VMO

Hieronder vind je een beperkt overzicht van de gewelddaden van het VMO.

• december 1978: de VMO pleegt een aanslag op de Poolse voetballer Lubanski in Lokeren. Eén van de daders is Werner Van Steen

• februari 1979: bij een anti-vreemdelingenbetoging van het VMO in Schilde komt het tot hevige botsingen met de politie

• april 1979: VMO-leden bestormen een franstalige school in Mortsel

• mei 1979: Drie VMO-leden stichten brand in een Turks café in Antwerpen

• mei 1979: de auto van een franstalige Voerenaar wordt in brand gestoken door VMO'ers

• juni 1979: de VMO houdt een 'militair' trainingskamp in Houffalize

• augustus 1979: VMO-leden nemen deel aan een trainingskamp van de terroristische Hoffman groep in Duitsland. Later wordt een kopstuk van die Hoffman-groep gearresteerd bij Spinnewyn thuis in Brugge

• augustus 1979: VMO-leden worden tijdens een auto-controle betrapt op het illegaal transport van verboden vuurwapens

• oktober 1979: VMO-leden bezetten het gemeentehuis van 's Gravenvoeren

• oktober 1979: Bij een huiszoeking bij VMO-leider Robbijns in Temse wordt legermateriaal in beslag genomen. Daaronder een SS-dolk.

• februari 1980: Boekhandel 'De Rode Mol' in Mechelen wordt aangevallen, er vallen twee gewonden

• februari 1980: VMO-aanslag met een rijkswachtgranaat op een café in Moelingen

• april 1980: Aanval op Brugse Halletoren, 16 VMO-leden worden vervolgd

• oktober 1980: Leidinggevende VMO'ers worden uit de VS uitgewezen nadat ze er poogden te vergaderen met leiders van de Ku Klux Klan

• november 1980: Bij rellen in Kraainem wordt VMO'er Patrick Coreman aangehouden wegens verboden wapendracht

• januari 1981: start van het VMO-proces in Antwerpen. 109 neo-nazi's worden vervolgd voor een hele lijst gewelddaden

• mei 1981: een groep VMO'ers vernielt in Sint Niklaas een aantal vakbondsvlaggen die buiten hangen ter ere van 1 Mei. Een Marokkaans café wordt aangevallen en er wordt brand gesticht.

• januari 1982: ontdekking van een wapenarsenaal in Antwerpen

• februari 1982: de VMO-leiding bezoekt Leon Degrelle in Spanje

• maart 1982: VMO-trainingskamp in Brecht

• mei 1983: Het VMO wordt verboden als privé-militie door het Hof van Beroep te Gent.

• juli 1983: Drie militairen, leden van de VMO, beschieten een café in Voeren

• december 1984: Aanval op een links café in Brugge door NJSV'ers en VMO'ers. Drie gewonden worden in een ziekenhuis verzorgd

• februari 1985: in beslagname van wapens in Hasselt in kringen rond de VMO

• maart 1985: aanval op anti-rakettenbetoging in Gent door een commando van VMO en NSV

• september 1985: brandstichting in boekhandel 'De Geus' in St. Niklaas

• november 1985: beschieten van het Masereelfonds in Brugge

• november 1986: tijdens een herdenking van Oostfronters in Lommel slaat het VMO drie antifascisten in het ziekenhuis

Nog een omschrijving van Libert uit het boek 'Opertie Staatsveiligheid' van René Haquin;

Libert is groot, blond en draagt een bril.

In het extreem-rechtse weekblad Europe Magazine was al op 18 maart 1983 (nummer 1445) een artikel verschenen onder de ophefmakende titel 'Bereidt de Staatsveiligheid een neo-nazistisch complot voor?'. We lichten er enkele belangrijke passages uit:

"Wij vernemen dat een kleine groepering zeer folkloristische aandoende samenkomsten organiseert. De ernst ervan haalt niet eens het niveau van een eenvoudig kinderspel. Maar de overdrijving waarmee de media dit soort samenkomsten belicht - een manier van verslaggeving waarvan zij alleen het geheim kennen! - kan de indruk wekken dat het om neo-nazistische bijeenkomsten gaat. Wij stellen met nadruk de vraag geformuleerd in de titel van deze bijdrage, omdat aan deze samenkomsten wordt deelgenomen door een informant van de Staatsveiligheid. Vandaar trouwens onze bedenking, dat het initiatief misschien wel van haar afkomstig is ... Vanaf dat ogenblik is het geoorloofd bovenstaande vraag te stellen."

"Indien onze veronderstelling juist is, dan is dit een zeer ernstige zaak voor België. Men mag immers een democratie als de onze niet met dezelfde ongehoorde middelen besturen die eigen zijn aan de Sovjetunie of aan het Marseille waarover burgemeester Gastof Deferre al gedurende dertig jaar heerst. Vanaf het ogenblik dat verkiezingen worden vervangen door de manipulatie van de massa's, verandert men het politiek regime."

"Vooraleer de Staatsveiligheid zich van dit soort provocerende acties bedient, zou ze er goed aan doen eerst de hand in eigen boezem te steken. Is het bijvoorbeeld waar dat in de nacht van donderdag 3 maart in verscheidene auto's van de Staatsveiligheid - waaronder de 1 miljoen kostende Mercedes van administrateur-generaal Raes - werd ingebroken en dat men zogeheten 'gesofisticeerd' materiaal heeft gestolen: microfoons, foto's van mensen die door eigen agenten werden geschaduwd en, naar het schijnt ook compromitterende dossiers over bepaalde politici? Wij komen telkens weer tot dezelfde bedenking: verdedigen sommige hoge staatsambtenaren de Staat, dit wil zeggen de gemeenschap van de burgers, of dienen zij enkel de belangen van een welomschreven partijpolitiek?"

Dergelijke informatie komt niet zomaar uit de lucht gevallen. Men zou zelfs kunnen denken dat ze van de Staatsveiligheid zelf kwam. Maar met welk doel? Wie viseerde wie? Welke rekening wilde men vereffenen? De auteur van het artikel, Pierre-Louis Lecour, alias Emile Lecerf, hoofdredacteur van Europe Magazine, zegt dat hij de informatie van een bron buiten de Staatsveiligheid kreeg.

Het doet er niet toe! Bij de Staatsveiligheid sprak men wel degelijk van vereffenen van rekeningen. Wie beschuldigde wie? Sommige zeiden dat de commissaris, die men Canard [Christian Smets] noemde en deel uitmaakte van de nazistische groepering, wist dat hij door zijn collega's van de Veiligheid was ontdekt en dat hij hen wilde compromitteren terwijl hij zich handig uit het spel terugtrok.

Anderen bevestigden het tegenovergestelde: het artikel had duidelijk op het oog de rol van Canard aan de kaak te stellen. Dat in een periode waarin bij de Veiligheid door een team dat officieel werd opgedragen de groep in de gaten te houden, verscheidene rapporten werden opgesteld. Het team bestond in de eerste plaats uit twee mannen die men Chien [Bernard Estiévenart] en Lapin [Joseph Kausse] noemde.

Buiten de Staatsveiligheid en het ministerie van Justitie had het artikel geen weerklank. Er moest zes maanden gewacht worden voor de zaak publiek werd. 

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin