7,281

(7 replies, posted in Politiek & Business)

patrick111 wrote:

Hij overleed in 1981, het jaar waarin WNP werd opgericht. De P. de Launoit die dus in BURAFEX zat, was waarschijnlijk iemand anders.

Die bedenking maakte ik me ook. Maar als BURAFEX heeft bestaan, dan bestaat de kans dat de organisatie ouder is dan Westland New Post, eventueel onder een andere naam. Deze Paul heeft in ieder geval het juiste profiel om tot zo'n organisatie te behoren.

Paul de Launoit: 

http://i21.servimg.com/u/f21/11/22/12/24/paul_d10.png

7,282

(21 replies, posted in Westland New Post)

patrick111 wrote:

Er is een Paul Delaunoy, een kinesitherapeut uit Court-Saint-Étienne en vriend van Paul Latinus.

Deze persoon zou volgens Guy Van Vinck niet betrokken zijn geweest bij de organisatie van Latinus:

"Parmi les autres connaissances de Paul, il y a un certain Paul Delaunoy de Court-st-Etienne. C'est un kinésithérapeute. Cette personne, à ma connaissance, n'a jamais fait partie du mouvement de Paul Latinus."

Bron: Verhoor Guy Van Vinck | 17 april 1985

7,283

(817 replies, posted in 1982)

Uit de notitieboekjes van Willy Acke:

Pagina 24: 'Vd Eynde was in het bezit van iets dat van belang was = documenten, weet niet welke.'

7,284

(25 replies, posted in Organisaties)

Jacques Maudoux mailt me. "Na lectuur van uw boek heb ik een paar opmerkingen. Suite à ene conversation privé en 1985 j’ai pu croire que le directeur administratif de Secourais de l’époque voyait d’un trés bon oeil l’application de la Stratégie de la Tension dans notre pays et même qu’il faisait du recrutement. Or plusieurs anciens de services secrets ont participé à la formation du personnel de Securitas. Quand Albert Raes, le chef de la Sûreté, déclare que dans l’affaire des Tueurs du Brabant, il a été confronté à une organisation qui utilisait des techniques de services secrets, ne peut-on penser à cette société de surveillance et de transport de fonds?"

"Ik wil er u verder op wijzen dat André Moyen, lid van de militaire contraspionage en een van de gewezen voormannen van Gladio, in 1962 het Belgische securitasfiliaal heeft opgericht. U weet dat de bende van Patrick Haemers in de jaren tachtig verscheidene Securitastransporten heeft overvallen. Een deel van de buit was bestemd voor de Italiaan Elio Ciolini. Dat is later door Philippe Lacroix bevestigd. Ciolini was lid van de Italiaanse loge P2 en medewerker van de Franse geheime dienst en de CIA. Hij verbleef tussen 1985 en 1991 in ons land en logeerde bij de grootmoeder van Thierry Smars, een lid van de bende-hammers."

"In 1986 werd Smars vermoord. Toevallig staat er in de akte van beschuldiging tegen bende-hammers niets over de betalingen aan Ciolini, hoewel ik hierover enkele pv’s in mijn bezit heb. Hetzelfde gebeurde met de verklaringen van vader Achille Haemers. Il disait que son fils Patrick travaillait pour une organisation puissante de fout dangereux, mais ceci n’est jamais mentionné dans l’acte d’accusation."

Bron: De Bende van Nijvel en de CIA | Guy Bouten

7,285

(80 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

André Moyen over Gladio in België:

"Pour moi, Gladio existait déjà en 1948"

André Moyen a aujourd'hui 76 ans... et une carrière de trente ans dans l'espionnage, au service de la Belgique. Parcours classique pour ce James Bond belge à la retraite: un service militaire où il se distingue (par accident, dit-il); prise en charge par l'armée; missions en Allemagne; la guerre; la paix et "l'entrée en religion" avec, au service de "la 2e section" (le futur SGR), le Congo, le Maroc, l'Egypte, Taiwan, Saigon et la Corée.

"Pétant de santé", André Moyen a l'esprit vif, le souvenir précis. Son récit de l'affaire Gladio comme il l'a vécue s'arrête, hélas, au début des années 50 quand cet Ardennais est envoyé à l'autre bout du monde...

"J'ai entendu parler de Gladio à la fin de l'année 1947. Le ministre De Vleeschauwer (Intérieur) m'avait fait appeller avec l'accord de mon patron, le colonel Mampuys. Le ministre m'avait demandé de contacter à Paris quelqu'un que me désignerait Jules Moch, le ministre français de l'Intérieur. Il s'agissait de créer en Belgique quelque chose qui existait ailleurs. Moch m'avait fait recevoir par son chef de cabinet - Boursicot? - qui lui-même m'avait conduit chez Ribières, le patron du SDECE. Ribières et son directeur de cabinet me suggérèrent d'entrer dans une organisation 'qui avait besoin de gens comme moi'. Je ne dis ni oui ni non, pour garder le contact, et on me donna un numéro de téléphone - qui serait modifié tous les mois - où je pourrais contacter l'organisation."

"Mon patron me dit qu'on avait également tenté de le recruter, et qu'il avait refusé. Il me conseilla cependant de garder le contact. Quelques mois plus tard, en 1948-1949, le ministre De Vleeschauwer me suggéra de contacter Mario Scelba, le ministre de l'Intérieur italien, l'un de ses amis. Je fus reçu à Rome comme un prince par Scelba et le général Galli. Ils me présentèrent Gladio. Une formidable organisation de plusieurs milliers d'hommes répartis dans toute l'Italie, chargée, disaient-ils, de la 'lutte antisubversion'. Dans le Sud extrêmement pauvre, le chef de Gladio était un professeur d'université, Gaetano Napolitano. Je me souviens également d'un journaliste free-lance, Franco Fedelli, qui exerçait une grande influence, jusqu'au Vatican."

"A la fin de l'Affaire royale, De Vleeschauwer, dont j'étais devenu un confident, m'a appelé. Cet homme, extrêmement fort, était décomposé. Je crois que la BSR lui avait appris qu'on cherchait à recruter des tueurs pour l'éliminer. Il se disait lâché, même par son parti. Il me demandait, grâce aux gens que j'avais contactés, d'organiser sa fuite."

"J'ai 'remonté' la filière de "Gladio". 'OK, on va vous téléphoner'. Deux ou trois jours plus tard on me recontacta. Suivant le plan qui m'avait été soumis, j'ai alors pris l'ancien ministre De Vleeschauwer, muni de faux papiers, en charge et, avec mon adjoint, je l'ai conduit jusqu'à la frontière française (via Beauraing...). Là, il a été pris en charge par un commissaire des Renseignements généraux (Richard?), puis transféré dans une cache, une maison située en Bretagne."

"Pour moi, 1952 est sans doute le moment officiel de 'l'institutionnalisation' des 'Gladii'. Il y en avait en Espagne - pourquoi n'en parle-t-on pas? -, aux Pays-Bas, en Allemagne (le 'Schwert'), en Suisse, dans tellement de pays! Je ne crois pas que les Américains y furent mêlés. En tout cas pas la CIA; c'était l'OSS à l'époque! Je crois qu'ils sont 'montés dans le train'. Mais selon mes sources, Gladio n'est jamais passé à l'action; c'est toujours resté un réseau dormant. Il a cependant disposé jusqu'à il y a deux mois de six caches d'armes dans le pays (par exemple emmurées dans des casernes)."

"Elles on été démantelées quand on a dissous l'équipe action du SDRA... en même temps que Gladio était dissous en France d'ailleurs. Catena en revanche a participé à de nombreuses actions anticommunistes en Europe. C'est une organisation 'dissidente' née au sein de Gladio au début des années cinquante, à l'initiative de ses membres avides d'action. Des gens que j'ai connus soupçonnaient l'Opus Dei, le Vatican, Otto De Habsbourg, les Coudenhove-Kalergi d'y être mêlés."

Bron: Le Soir | 14 november 1990

7,286

(97 replies, posted in Magistraten)

Hieronder nog wat informatie over Willy Acke:

Peter Callebaut: "Willy Acke, dat weet ik nog, was er ziek van [het overhevelen van het dossier van Dendermonde naar Charleroi]. Hij en Freddy Troch hadden toch een paar serieuze stappen gezet in dat zogenaamd uitzichtloze onderzoek? Freddy, dat was de pitbull die nooit loste - het kon niet rap genoeg gaan. Van Willy durfde ik zeggen dat hij op procedureel vlak de allerbeste was die we in Dendermonde al hebben gehad. Alles wat Troch intuïtief ondernam, trok hij procedureel recht. Echt twee handen op één buik."

De favoriete magistraten van de slachtoffers ook?

Peter Callebaut: "Uiteraard. Ik herinner me nog een zitting voor de raadkamer. Acke had van zijn oversten (het parket-generaal en de Dendermondse procureur) de duidelijk instructie gekregen zelf de overheveling naar Charleroi te bepleiten. In de magistratuur is zo'n bevel heilig. Dat leg je niet naast je neer, wil je nog carrière maken."

"Wat deed Acke? Met een glashelder betoog, geen speld tussen te krijgen, eiste hij het behoud in Dendermonde. Dertig seconden nadat de raadkamer hem in het gelijk had gesteld, tekende het parket-generaal beroep aan. Het was een oneerlijke strijd, dat wisten we, maar Acke heeft zich geweerd. Je ziet dat niet vaak in de magistratuur, iemand met zoveel lef."

Hij ging tegen zijn oversten in, verloor het dossier in 1990, maar werd korte tijd later wel gepromoveerd tot advocaat-generaal in Gent.

Peter Callebaut: "Ja, dat was inderdaad bizar - vrij uniek ook. Hij was toen vijfendertig. Ik zag hem daarna ook vaak in het Gentse gerechtshof. Dan vroeg ik: 'Hoe gaat het?' Willy, met een frons: 'Tegenwoordig moet ik advies geven in burgerlijke zaken.' Hij voelde zijn benoeming als een verbanning aan."

9 november 1985: de raid op de Delhaize in Aalst, gerechtelijk arrondissement Dendermonde. Door een speling van het lot wordt de net dertig geworden Willy Acke bevoegd in de zaak the people versus de Bende van Nijvel. Callebaut: "Willy was begeesterd door dat dossier. Het werd zijn levensmissie: die schurken pakken."

Collega-magistraat: "Willy heeft dat vaak gezegd: 'Daar, helemaal in het begin, in Temse, ligt de sleutel.' Bekijk de context: tot aan die eerste grote raid in Nijvel zie je vooral wapendiefstallen en geïsoleerde moordpartijen. Midden 1983 is de Bende zich nog aan het bewapenen, met het oog op het echte werk. Pas na Temse beginnen ze de politie uit te dagen en op agenten te schieten." Temse ligt ook in het arrondissement Dendermonde, maar het onderzoek naar de roofmoord is in 1984 overgeheveld naar Nijvel. Als het dossier eind 1985 terugkeert, moet Acke tot zijn afgrijzen vaststellen dat men in Nijvel geen klap heeft uitgevoerd. Er is niet één onderzoeksdaad gesteld."

Bron: Humo | Douglas De Coninck | Juni 2006

7,287

(21 replies, posted in Westland New Post)

"Outre Latinus, plusieurs autres personnes étaient également la base de ce regroupement, il y avait en fait un nombre assez conséquent personnes dont je vous founirai la liste, liste que j’ai déjà transmise à Madame Lyna. Cette liste reprend en fait tous les responsables qui étaient regroups dans le BURAFEX, d'où émanaient tous les ordres des missions exécutées par la base. Au sujet du dit BURAFEX était structuré de plusienrs bureaux qui s'ignoraient les uns des autres par souci de discrétion entre le membres, ce qui constituait la sécurité même du mouvement, ce dans le même type que le WNP."

"Concernant les subventions du WNP, tout ce que je pui dire c'est qu'il fallait plusieurs centaines de milliers de francs par moi pour faire fonctionner l'organisation, et que c'est argent pouvait proveni selon moi du baron de Bonvoisin car c'était la seule personne qui me paraissai assez riche pour cela. Au sujet de la structure d'ensemble, je puis vous préciser que Latinus était le CSRS (Chef de la sûreté et du renseignements et de la sécurité). Il était l'aiguillage entre le BURAFEX et la base."

Bron: Verhoor Michel Libert | 9 april 1986

Ter info: In het verhoor staat BURAFLEX i.p.v. BURAFEX. Ik heb het in de tekst hierboven verbeterd.

7,288

(7 replies, posted in Politiek & Business)

Paul de Launoit (1891-1981), katholiek/Franstalig, vader van Jean-Pierre de Launoit, communicatiewetenschappen aan de universiteit, industriële/financiële carrière bij Brufina, Cofinindus, Ougrée Mauhaye.

7,289

(7 replies, posted in Politiek & Business)

Baron Paul de Launoit is bij uitstek het voorbeeld van een industrieel die zowel voor, tijdens als na de Tweede Wereldoorlog financier was van extreem-rechtse bladen en organisaties. Zo financierde hij niet alleen Le Pays Réel van REX (Léon Degrelle), maar ook het Nationaal Legioen en na de oorlog diverse extreem-rechtse Leopoldistische bewegingen. Zijn industrieel imperium was gigantisch. Hij was voorzitter van Brufina, van d'Ougrée-Marihaye, de Rodange en vele anderen.

Een belangrijke figuur met wie Marcel De Roover een tandem vormde was Paul de Launoit. Niet alleen deelden zij een gezamenlijk anticommunisme en zetten zij zich in voor de financiering van diverse groepen die dit communisme wensten te bestrijden, de tandem gold misschien nog het meest van al op het industriële/financiële vlak. Waar De Roover in zijn carrière opdook, dook quasi altijd ook de Launoit op. Of was het omgekeerd?

Bron: De netwerking van een neo-aristocratische elite | Klaartje Schrijvers

En dan nog deze twee zaken uit de epiloog van het doctoraat van Klaartje Schrijvers:

De affiliatie van Marcel De Roover met één van België’s topindustriëlen, Paul de Launoit, was strategisch uiterst interessant voor de financiering van de anticommunistische actie, zowel in het interbellum (Nationaal Legioen, Le Pays Réel, SEPES), als tijdens de oorlog (financiering van het rechts verzet) en nadien (de inlichtingendienst Milpol en diverse Leopoldistische organisaties zoals FNBI).

(...) Daar waar Paul de Launoit tijdens de oorlog het rechts verzet financierde, medeoprichter was van CEDI België en met Marcel De Roover een stevige tandem vormde in zowel het zakenleven als de anticommunistische actie, was hij nog in 1938 samen met Maurice Lippens eregast op de Parteitag van de NSDAP te Nürnberg. Ook de economische collaboratie van heel wat bankiers en industriëlen met de Duitse bezetter werd na de oorlog niet afgestraft, omdat het mede verantwoordelijk werd gesteld voor het Belgisch mirakel waarin België als één van de weinige Europese landen economisch quasi ongeschonden uit de oorlog kwam.

Bron: De netwerking van een neo-aristocratische elite | Klaartje Schrijvers

7,290

(7 replies, posted in Politiek & Business)

Paul de Launoit werd geboren in 1891 te Geraardsbergen. Hij studeerde handelswetenschappen aan de universiteit van Luik. Het familiebedrijf 'Usines de Launoit', dat lucifers fabriceerde, werd in 1911 opgericht. Voor Paul de Launoit werd dat het begin van een indrukwekkende carrière. In 1929 werd hij in de adelstand verheven. Via zijn tweede huwelijk kwam hij in het bezit van het metaalbedrijf Ougrée-Marihaye. Datzelfde jaar in 1934 richtte hij de Cie financière et industrielle d'Ougrée op dat in 1937 Cofinindus werd. In 1935 werd Ougrée-Marihaye op de beurs genoteerd. In 1935 richtte Paul de Launoit tevens de holding Brufina op.

Paul de Launoit was intussen schatrijk en wanneer REX [zie Degrelle] in 1936 een overdonderende verkiezingsoverwinning boekte, financierde hij voor 2 miljoen Bfr. het blad Le Pays Réel. In datzelfde jaar was Paul Hoornaert aangesteld als juridisch raadgever van het bedrijf Ougrée-Marihaye. Ook Paul Hoornaerts Légion Nationale mocht op de welwillende steun van diezelfde mecenas rekenen.

In 1938 was Paul de Launoit trouwens tezamen met Maurice Lippens eregast op de Parteitag van de NSDAP te Nürnberg, wat alvast iets zegt over zijn ideologische strekking. Hij wist echter aan enig stigma te ontsnappen door zijn financiering van het verzet tijdens de oorlog, al betrof het uiteraard voornamelijk de militaire en anticommunistische verzetsgroepen.

Naast Cofinindus, Brufina en Ougrée-Marihaye ging de Launoit in de daaropvolgende jaren in nog talloze andere bedrijven de skepter zwaaien. Zowel in diverse immobiliën als banken en fabrieken vinden we hem terug als voorzitter. In 1962 nam hij zelfs het voorzitterschap waar van Electrobel [niet te verwarren met Electrabel]. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de Launoit over een enorm netwerk beschikte met medewerkers zoals Max-Léo Gérard, Fernand Baudhuin, Stanislas de Meeus en vele anderen. Maar Paul de Launoit had ook iets met het vorstenhuis. In 1943 richtte hij de muziekkapel Koningin Elisabeth op. Hij was ook jarenlang voorzitter van de Koningin Elisabeth wedstrijd. In 1951 verkreeg hij de titel van graaf. Hij stierf in 1981.

Paul de Launoit zou dus 11 jaar langer leven dan Marcel De Roover die in 1970 stierf. Maar meer dan twee decennia lang oefenden ze samen als een haast onafscheidelijke tandem, zowel via de financiering als de organisatie van het anticommunistisch verzet, een grote invloed uit op de naoorlogse Koude Oorlog in België.

Bron: De netwerking van een neo-aristocratische elite | Klaartje Schrijvers