Albert Raes gedroeg zich als een Janus, enerzijds de commis de l'état die de staat en de democratie openlijk liefhad, anderzijds de tiran die zijn personeel behandelde als pionnen op een schaakbord en de agenten die hem tegenwerkten onverbiddelijk op een zijspoor deed belanden. Dat laatste leverde hem de bijnaam le roi Albert op. Hij werd gehaat door extreemrechts, dat hem brandmerkte als een agent van de KGB, en door extreemlinks vanwege zijn nauwe banden met Opus Dei en het koningshuis.

Raes had veel vijanden. Een van hen was Vanden Boeynants, met wie hij in 1978 in een zwaar conflict verzeilde nadat hij verzuimd had de minister van Defensie in te lichten over de aanwerving van huurlingen door vijanden van het Mobuturegime. Kabinetschef Nicolas de Kerchove d'Ousselghem was getuige van de woedende uitval van zijn baas tegen de meesterspion. Raes zou het affront nooit vergeten en zwoer op wraak.

Dat verklaarde waarom commissaris Smets baron de Bonvoisin ging zwartmaken bij Raes, want daardoor kon hij VDB onrechtstreeks treffen en tegelijk bij zijn baas in een goed blaadje staan. De beruchte CEPIC-nota van 19 mei 1981 was er mogelijkerwijs het gevolg van. Daarin werd het politieke vehikel van VDB en baron de Bonvoisin gelinkt aan de financiering van extreemrechts en het Front de la Jeunesse. Dat betekende de politieke defenestratie van VDB, want een groot deel van de rechtervleugel van de PSC liep over naar de PRL van Gol. Christian Smets en zijn informanten, de journalisten Offergeld en Dumont, hadden een grote invloed op de redactie van het rapport.

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

Daarover kan je hier meer lezen » Forum

Wanneer in een later stadium meerdere onderzoekscellen worden gevormd, wordt evenmin voorzien in centrale sturing. Dit gebeurt slechts in het begin van 1988, met de aanduiding van een "substituut nationaal coördinator", de heer Jonckheere. Zo wordt althans op het niveau van het openbaar ministerie een sturende voorziening getroffen. Meerdere auteurs wijzen er dan ook op dat in dit opzicht de bende van Nijvel heel anders werd aangepakt dan de CCC. In dit laatste geval werd al snel - op 17 september 1984 - overgegaan tot de oprichting van de AGG (Anti-terroristische Gemengde Groep), terwijl in het eerste geval een dergelijk coördinerend orgaan niet werd geschapen. En ... hoewel, in de ogen van sommigen althans, ook de bende van Nijvel trekken van een terroristische groep vertoonde, werd de AGG ook niet benut om meer centrale sturing te geven aan het onderzoek naar de bende van Nijvel (234).

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)

Voetnoot 234 geeft nog deze informatie:

Zie PD, 264-265. De auteurs geven hierbij aan dat de 23e brigade van de gerechtelijke politie, die in het najaar van 1987 werd opgericht, geen equivalent van de AGG vormt.

Onderzoeksrechter Troch heeft i.v.m. zijn onderzoek ooit contact opgenomen met AGG (of was dit althans van plan):

Tenslotte mag niet onvermeld blijven dat Troch, kennelijk geïnspireerd door de discussie over Gladio, op 14 november 1990 een kantschrift richtte aan Delta met het verzoek:

"(...) contact op te nemen met de AGG ten einde te vernemen of het door hen gevoerde onderzoek i.v.m. Gladio eventuele (...) gegevens oplevert i.v.m. onze onderzoeken in de zaak Temse en Aalst."

Deze opdracht heeft echter evenmin tot resultaat geleid. En dit kon eigenlijk ook niet meer. Want het moment waarop ze werd uitgeschreven lag in de buurt van het tijdstip waarop de onderzoeken naar de overvallen te Temse en Aalst zouden worden overgeheveld naar Charleroi. Het was met andere woorden de parlementaire onderzoekscommissie die zich in de Gladio-affaire heeft verdiept, die zou aantonen dat de opdracht in kwestie - die misschien ook wel uit nood was geboren - zeker niet van relevantie was gespeend.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 3)

Getuige De Saeger merkte tijdens zijn verhoor op dat waar er in het geval van de CCC onmiddellijk werd overgegaan tot de aanwijzing van nationale magistraten, men in het geval van de bende van Nijvel niets had gedaan, "en er werd ook geen nationaal magistraat aangesteld". Dit is dus niet helemaal waar (verhoor De Saeger, 29 april 1997, 43). In aansluiting hierop moet niettemin worden gewezen op de opmerking van getuige Van Den Berghe dat "voor de AGG het bende-onderzoek geen prioriteit was. Ik geloof dat de toenmalige minister van Justitie zei dat de AGG zich niet zou inlaten met het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Ze hebben dat wel ooit gedaan inzake de CCC. Ze hebben toen het inlichtingenwerk verricht". Zie verhoor Van Den Berghe, 13 mei 1997, 11.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 6 en 7)