Adriano Vittorio in 1983:

De naam van Galetta komt ook voor in de lijst van de advocaten Michel Graindorge en Xavier Magnée. Zij spreken over een extreem-rechts netwerk dat tussen 1975 en 1985 een destabilisatie van het land trachtte te bewerkstelligen en zo een staatsgreep voorbereidde. De advocaten troffen in het dossier een twintigtal namen aan van (ex-)rijkswachters die volgens hen betrokken waren bij, of minstens kennis hebben over de motieven van de gangsters die in de eerste helft van de jaren tachtig bij wilde schietpartijen en raids op grootwarenhuizen minstens 28 lijken achterlieten. Eén van die namen is Jean-Louis Galetta.

Het eindverslag van de Tweede Bendecommissie concludeert echter dat:

Of (ex-)rijkswachters de opheldering van diemisdaden mogelijk hebben tegengewerkt, is een vraag waarvan het onderzoek heeft uitgewezen dat er noch in het geval van Miévis en Galetta noch in hetgeval van Amory sprake is geweest van obstructievan het onderzoek naar de Bende van Nijvel.

De club [Cercle des Nations] werd in 1969 opgericht en bundelde de belangrijkste industriële/financiële elite van België en daarbuiten, maar van uiterst rechtse signatuur. Dat die zogenaamde professionele club duidelijk ook een politieke agenda had, blijkt uit het lidmaatschap van gelijkgezinde belangrijke ambassadeurs uit de diverse uithoeken van de wereld die in Brussel verbleven. De aanwezigheid (in 1980 weliswaar) van Owen Booysen voor Zuid-Afrika en van Mohamed Charara voor Saoedi-Arabië was niet onschuldig, en getuigde van een duidelijke ideologie in de Cercle des Nations. Andere leden waren Jose-Maria Alvarez de Toledo voor Argentinië, Joseph Donato voor Libanon, Pablo Dermizaky Peredo voor Bolivië, Ramiro Andrade voor Colombië, Kun Park voor de Republiek Korea, Ghazi Al-Tajir voor de Verenigde Arabische Emiraten en Zine El Abidine Sebti voor Marokko.

Herinneren we er tevens aan dat in het jaar 1969 ook de AESP werd opgericht. Op 23 juni 1970 werd trouwens tussen de AESP en de Cercle des Nations een protocol voorbereid, waarin beide zich tot samenwerking wilden verbinden. Heel wat meetings van de AESP vonden dan ook plaats in de lokalen van de Cercle. Damman was in ieder geval één van de genodigden op de inauguratie van die elitaire club en ontmoette er de Belgische advocaten Jacques Jonet, die later secretaris-generaal werd van de Paneuropese Unie, en Vincent Van den Bosch, die op zijn beurt secretaris-generaal van CEDI werd. Tot slot was ook Paul Vankerkhoven aanwezig, een belangrijke figuur in het extreem-rechtse WACL (World Anti-Communist League), bevriend met Benoit de Bonvoisin en Paul Vanden Boeynants, en in 1979 verkozen tot Europees afgevaardigde. 

De Cercle des Nations omvatte dermate het Belgische netwerk binnenin het Europese netwerk en de connecties tussen beide, dat een nadere analyse van die elitaire club extra aandacht verdient. De Cercle des Nations zal ons ook naar diverse andere organisaties en protagonisten leiden. De Cercle des Nations werd op 26 mei 1969 ingehuldigd op initiatief van de Nederlander Richard Van Wijck, samen met zijn vroegere studiemakkers aan de universiteit van Leuven: Paul Vankerkhoven, Robert A. Remy (hoofdredacteur van het blad l’Eventail), Jacques Jonet en Vincent Van den Bosch, tezamen met nog een aantal andere vrienden.

De bedoeling van de Cercle des Nations was een geprivilegieerde (lees discrete) ontmoetingsplaats te creëren tussen figuren uit de financiële en politiekewereld en de media, met als objectief de internationale roeping van Brussel te promoten. Dit moest verwezenlijkt worden dankzij internationale culturele, diplomatieke en economische contacten in Brussel. Wat men wilde was van Brussel het meest dynamische Europese en zelfs mondiale centrum maken.

Dit objectief verklaart alvast de grote interesse in de club van protagonisten, geëngageerd in de Europeïstische bewegingen. Of was het omgekeerd? In ieder geval nam de Cercle des Nations haar intrek in een majestueus hotel op de avenue Franklin Roosevelt n° 25. Gaandeweg affilieerde de Cercle des Nations zich met andere clubs in binnen- en buitenland, om het op die manier hun leden op zakenreis comfortabeler te maken.

Zo kon men in de VS in The Lotos Club te New York, of The University Club of Los Angeles en The Press Club of San Francisco, bij het vertonen van hun lidkaart van de Cercle des Nations genieten van alle logies en restaurantaccommodaties die deze clubs te bieden hadden. Ook de Taipei International Businessmen's Club of Taiwan en de Salisbury Club in Rhodesië kenden hen die privileges toe. Op 2 mei 1974 fusioneerde de Cercle des Nations trouwens met de Royal Automobile Club de Belgique, wat beide wederzijds verrijkte en het ledental deed toenemen tot 1.100.

In de intern circulerende reglementering lezen we de voorwaarden tot toelating, de faciliteiten die de Cercle des Nations bood en de gewenste (vereiste) gedragcodes. Om toegelaten te worden moest de kandidatuur ondersteund zijn door minstens twee stichtende leden van de Cercle des Nations. Men moest van het mannelijke geslacht zijn en ouder dan 21 jaar. Een comité besliste dan over de toelating of weigering, evenwel zonder de verplichting die te motiveren. Het lidgeld bedroeg jaarlijks maximaal 5000 Bfr., en een eenmalige toetredingssom van 5000 Bfr. Diplomatieke leden werden evenwel van die toetredingssom vrijgesteld.

Eenmaal een lidkaart op zak kon men gebruik maken van de bars, privé-salons en de restaurants van de Cercle des Nations. Er waren evenwel strikte uurregelingen en reservatie was verplicht. Leden konden mits uitdrukkelijke goedkeuring van de raad van beheer ook gasten meebrengen. Zo hadden de echtgenotes en kinderen boven de 16 jaar het recht om de Cercle des Nations te bezoeken. Vrouwen werd met aandrang gevraagd geen broek te dragen: "Le port du pantalon pour les dames n'est pas souhaité, la jupelui étant préférée".

De kinderen op hun beurt mochten op geen enkele manier de gasten storen en mochten als het ware niet worden gehoord. Gasten hadden evenwel geen toegang tot de privé-salons, die strikt waren voorbehouden voor leden, het mannelijk publiek dus. Uitzondering vormden de privé-salons waar gekaart en gebiljart werd. Daar kon men mits uitdrukkelijk toestemming van de secretaris-generaal maximaal drie keer per jaar een mannelijke buitenstaander uitnodigen.

Ook voor de mannen golden strikte vestimentaire- en gedragscodes. Stadskledij was verplicht, alsook het dragen van een das. Het was hen aan de bar en in de restaurants verboden zich van hun stoel te begeven om een nieuw aangekomen lid te begroeten. Fooien waren verplicht aan de vestiaire en de parking. Het moet gezegd dat het gebouw van de Cercle des Nations indrukwekkend was en vele ruimtes waren majestueus ingericht in Louis XV-stijl, houten trappen, kristallen luchters, Perzische tapijten. Alles werd in het werk gesteld om de gasten in een "esthetische" omgeving te ontvangen. De Cercle des Nations zorgde dan ook voor een stijlvolle ontmoetingsplaats waar diverse culturele initiatieven werden georganiseerd, zoals concerten, colloquia, exposities en literaire voorstellingen.

Zo berichtte l'Eventail over een lezing gehouden op 9 oktober 1974 in de salons van de Cercle des Nations, door de historicus Jo Gérard. De lezing waarin Gérard volgens l’Eventail met veel brio het Karolingische tijdperk had besproken, was gewijd aan de geschiedenis van België. Charlemagne was voor Jo Gérard naast één der grootsten der aarde de eerste geweest die een heldere visie had over wat een eengemaakt Europa moest zijn: een Europa zonder grenzen en een christelijk Europa. Karel de Grote duikt in dit verhaal steeds opnieuw op.

Reeds bij Coudenhove-Kalergizagen we zijn adoratie voor het Karolingische tijdperk. Ook Damman doopte zijn internationale diners de "Charlemagne-diners". En in 1978 richtte Otto von Habsburg de Cercle Charlemagne op, met als mecenas Alain de Villegas. Zoals vele leden van de AESP, en blijkbaar ook die van de Cercle des Nations, geloofde Otto von Habsburg dat de geschiedenis van Europa voortvloeide uit het rijk van Karel de Grote:

"Le règne, en effet, est porté par le vaste dessein d'unifier l'Allemagne que son monarque a conçu le premier, et par la christianisation dont la il a fait sa mission. Cela, à telle enseigne que la gauche allemande des années 50 de ce siècle baptisa Adenauer et ses amis politiques les Carolingiens, tant était forte leur volonté de réunifier ce pays et leur appartenance confessionnelle affichée."

Bron: De netwerking van een neo-aristocratische elite | Klaartje Schrijvers

Het vrijwilligerkorps [tijdens de Korea-oorlog] was de vrucht van een merkwaardige samenwerking tussen twee politieke stromingen die voor 1944 nog diametraal tegenover elkaar hadden gestaan: het rechtse verzet en de collaborateurs en Oostfrontstrijders. Aan de oevers van de Han-rivier bevochten figuren zoals Armand Eriksson en luitenant Jean Militis onder leiding van de Amerikaanse generaal Mac Arthur, schouder aan schouder het Koreaanse Volk. Vijf jaar voordien hadden ze de wapens nog tegen elkaar gericht.

Jean Militis, wiens naam genoemd werd naar aanleiding van een extreem-rechts militair complot in 1973, werd tijdens de oorlog actief in het gewapend verzet. Op achttienjarige leeftijd kwam hij in de rechtse weerstand terecht. In 1941 richtte hij een vluchtlijn naar Zwitserland op en zorgde zelf voor 23 overtochten. Nadien werd hij commandant van het maquis in de sectoren Arlon, Virton, Florenville en Bouillon. In 1944 nam hij in het zog van het 102de Amerikaanse verkenningsregiment deel aan zendingen in Duitsland.

(...) De banden die in de Koreaanse strijd gesmeed werden tussen extreem-rechtsen uit het verzet en het collaboratiemilieu, hebben de onderlinge relaties blijvend beïnvloed. In 1980 publiceerde de pers bezwarende foto's over een VMO-trainingskamp in de omgeving van La Roche. Naar aanleiding van deze publicatie vond Jean Militis, ondertussen reservekolonel bij het regiment para-commando's, het nodig via een persmededeling "de Vlamingen welkom te heten in de Ardennen".

Bron: Extreem-rechts en de staat | verschillende auteurs