Kan het zijn dat hij deze bedoelde? Gewoon verkeerd gespeld?

In april 1982 verwierven zij tezamen met mevrouw Laets (echtgenote van Dandolo) en vader Gherardo Dandolo de helft van het kapitaal in de Antwerpse privé-bank "Beeckmans, Gheysens, Vanderlinden & Co", via de moedermaatschappij van die bank, de NV Finmob.

Bron » Forum

Van de vader van Pierre Carette wordt dan weer verteld dat hij bij de Staatsveiligheid werkte. Waarheid of dichting? In elk geval de moeite om uit te zoeken. In de notities Willy Acke, die een verhoor van Barbier weergeven, luidt het dan weer dat de broer van Carette lid was van WNP.

• Michel Libert was er deeltijds werkzaam als beveiligingsagent (niet duidelijk over welke periode dit exact gaat);

• Marcel Barbier verklaart dat hij ooit deelnam aan een oefening op de parking van een warenhuis in Kraainem;

• Eric Lammers verklaart dat hij ooit deelnam aan een oefening op de parking van de GB van Kraainem;

• Michel Libert verklaart dat hij ooit een WNP’er tegenkwam in de GB van Kraainem en er getuige was van een aanstormende Golf GTI met vier man aan boord;

• Een anonieme getuige verklaart dat hij Michel Libert is tegengekomen in de GB van Kraainem, dat zou in 1984 geweest zijn;

• Michel Libert overhandigde een foto van een onbekende in de GB van Kraainem, zou een dader in Aalst zijn.

Ik herneem hieronder de belangrijkste passages die hierover in verschillende topics te vinden zijn op dit forum.

De anonieme getuige zou Libert zijn tegengekomen toen die een verkenningsopdracht aan het doen was in een GB in Kraainem.

Bron: VTM nieuws | 21 mei 2018

Marcel Barbier over de Bende van Nijvel en WNP:

"Wij van de WNP hebben de Bendemisdaden helpen voorbereiden. Libert noemde dat 'les grandes événements'. We verzamelden informatie over de ligging van warenhuizen, de bewaking, de kassa's, het personeel, de bewaking, de verkeerssituatie, de hele rataplan. Zo hebben Eric en ik eens een oefening bijgewoond in Kraainem. Het was een Delhaize of een GB, ik weet het niet meer zo precies. Er lagen scherpschutters op het dak, plots kwam er een Golf GTI aangestoven met vier man aan boord die meteen rechtsomkeer maakte, maar sommige wegen werden door de rijkswacht bewaakt. Het kwam er voor het commando dus op aan de juiste vluchtroute te kiezen. Ik was voorbestemd om lid te worden van de Bende van Nijvel. Meer zeg ik niet."

Bron: De Bende van Nijvel en de CIA | Guy Bouten

Eric Lammers over de oefening: "In diezelfde periode woonden Barbier en ik een oefening bij aan de GB van Kraainem."

Operatie Ginungagap was een operatie binnen WNP om grote warenhuizen te verkennen. Het diende als voorbereiding voor wat Latinus omschreef als 'les grand évènements'. Hieronder een getuigenis van Michel Libert over Operatie Ginungagap:

"De raids tegen de Colruyts en de Delhaizes, dat kwam van bij ons. Dat groot offensief was binnen Westland New Post voorbereid. Dat was wat Paul Latinus als 'les grands évènements' had aangekondigd. Ik kan het weten want ik heb zelf moeten meewerken aan de Operatie Ginungagap". (...)

"Thans ben ik ervan overtuigd dat de overvallen op de grote warenhuizen van bij ons kwamen. Ca venait de chez nous. Ik was een tijd uitgeschakeld, opgesloten in de gevangenis in die dagen, maar ik heb toch veel meegemaakt." "Zo kwamen Paul Latinus en Karel Delombaerde mij weghalen van een scoutskamp. Voor mij was dat een bevel, ik volgde hen. Ik had het gevoel dat ze mij toen vooral aan andere mensen wilden tonen, die mij in de gaten moesten houden. Een duidelijke uitleg kreeg ik niet. Wel spraken beiden over 'les grands évènements' die op til waren en waarvoor alle secties zich paraat moesten houden."

"Ik werkte in de GB in Kraainem, halftijds, toen ik daar een man van WNP opmerkte. [Marcel Barbier, Eric Lammers of de anonieme getuige?] Kraainem was een van de mikpunten van de Bende. Men verwachtte zich aan een overval. Er zaten scherpschutters op het dak. Toen is daar een Golf GTI met vier man aan boord de parking komen opgereden. Zij aarzelden, maakten rechtsomkeer en gingen er vandoor. Alles was afgegrendeld ... behalve de Ring en zo konden ze ontsnappen."

"Voordien was WNP ingeschakeld. In het kader van de 'Operatie Gigungagap' hadden wij bevel gekregen informatie te verzamelen over grote warenhuizen. Ik kan niet zeggen van wie dat bevel uitging. Bevelen waar nooit genaamtekend. Wij ontvingen een ODM, een ordre de mission. Om de authenciteit daarvan te controleren zat er een wiskundige formule in, die wij met onze Rosenbergschaal konden ontleden."

"Ik heb daar ook aan meegewerkt. Van enkele grote warenhuizen heb ik toen een beschrijving doorgegeven van de ligging, de verkeerssituatie, het aantal kassa's, de bewaking. En toen volgend de 'grote gebeurtenissen'.

Bron: De Post | 24 november 1989

Uit de nota's van Willy Acke:

[Libert] Overhandigt foto ontvangen van onbekende in GB Kraainem in 1986, voor aanhouding
Vertoont [onleesbaar] met een riot gun
Zou dader Aalst zijn

Ontstaan en doel

WNP zou de groepering zijn geweest van een harde kern afkomstig uit de in 1981 verboden en ontbonden Front de la Jeunesse. De stichter was Paul Latinus. Hij beweerde voor bepaalde inlichtingendiensten te hebben gewerkt (Belgische en Amerikaanse) en onder meer in linkse verenigingen te zijn geïnfiltreerd. WNP verdween in 1984, nadat Paul Latinus dood was aangetroffen en onder de overblijvende WNP-leden verdeeldheid ontstond.

Het doel van WNP zou geweest zijn communistische infiltratie, meer bepaald van de KGB, binnen officiële instanties (leger, staatsveiligheid) te bestrijden. De groep, telde hoop en al tien à vijftien leden (*), onder wie Marcel Barbier en Michel Libert, twee mislukte beroepsmilitairen, die nog van zich zouden laten horen. Een ander lid was Eric Lammers, student aan de Militaire school, die later ter dood zou veroordeeld worden voor de moord op twee diamantairs in Antwerpen.

Nog anderen die als beklaagden verschenen bij het proces tegen WNP in 1988 waren Frédéric Saucez, Jean-Bernard Pèche, Francine Vandenborre, Françoise Durvin, Philippe Vandenherewege en Marc De Jode. Ze werden vrijgesproken van bendevorming op grond van de verjaring. Ze waren allen militairen of ex-militairen en verschenen in oktober 1990 opnieuw, ditmaal voor de Krijgsraad vanwege de diefstal van militaire documenten, wat gelijkstond met hoogverraad. Ook voor deze beschuldiging beslisten de rechters dat de verjaring was ingetreden.

Moorden in de Herdersliedstraat

Marcel Barbier werd op 17 augustus 1983 gearresteerd omwille van een straatruzie waarbij hij een wapen had gebruikt. Er werd een huiszoeking verricht op zijn woonadres in Sint-Gillis, waar ook Michel Libert bleek te wonen. Men vond er, naast wapens, ook allerhande documenten die onder meer afkomstig waren uit het NAVO-hoofdkwartier in Haren. [Meer info over deze straatruzie en arrestatie vind je hier » Forum]

Eén van de gevolgen was dat een dubbele moord die op 18 februari 1982 was bedreven, kon worden opgelost. Een van de slachtoffers was Alphonse Vandermeulen, de ex-man van Barbiers vriendin. Wat gewoon een afrekening onder rivalen bleek te zijn, werd door sommigen voorgesteld als een politiek-geïnspireerde moordpartij. Barbier werd in mei 1987 door het Assisenhof van Brabant veroordeeld tot levenslange hechtenis voor de dubbele moord. Zijn kompaan en medeverdachte Eric Lammers had een sluitend alibi en werd vrijgesproken.

Christian Elnikoff, een ander lid van WNP verklaarde in 1989, vooraleer een mislukte poging tot zelfmoord te ondernemen, dat hij het was, en niet Barbier, die op bevel van Latinus de dubbele moord had gepleegd omdat het vijanden waren.

Activiteiten WNP

De huiszoeking van 1983 liet de tot dan praktisch onbekende WNP door de gerechtelijke diensten beter kennen. Het bleek dat via een paar lagere personeelsleden bij de NAVO allerhande documenten, onder meer telexberichten werden meegenomen. Het was niet a priori duidelijk of ze belang hadden. Volgens de verklaring van de WNP-leden hadden ze willen aantonen dat de beveiliging bij de NAVO zeer onvoldoende was. [Meer info over de diefstal van NAVO-telexen vind je hier » Forum]

Vervolgens bleek dat een commissaris van de Belgische Staatsveiligheid [Christian Smets] aan leden van WNP cursussen had gegeven over het organiseren van een geheime fichier en het schaduwen van personen. De uitleg was naderhand dat de commissaris op die manier WNP penetreerde en informatie kon verzamelen. Dat de kranten vanaf de herfst 1983 uitgebreid over deze organisatie kon berichten, betekende ook in de praktijk de werking ervan.

Bron: Wikipedia

(*) Sommige bronnen spreken over 20, 50 of zelfs 200 leden. Een overzicht van de structuur van WNP en de (onvolledige) ledenlijst vind je hier » Forum

Rapport betoging 27 maart 1982

Rapport betoging 24 april 1982

Hieronder het verhaal zoals het beschreven staat in het boek 'Operatie Staatsveiligheid' van René Haquin:

Wie had in 1980 ooit kunnen denken dat beroepsvrijwilligers - de meesten waren nauwelijks 20 jaar - het in hun hoofd zouden halen om militaire geheimen te stelen? Zomaar voor hun plezier, zoals sommige van hun leeftijdgenoten zich afreageren door een telefooncel stuk te slaan ... Hoe waren ze op die idee gekomen?

Voor die jongelui was het echter geen spel. Ik ben ervan overtuigd dat de meesten van hen een blind vertrouwen hadden in Paul Latinus en aangetrokken waren door zijn ongetwijfeld opwindende idee: aantonen dat het transmissiecentrum van Evere een zeef is, één grote Gruyèrekaas vol gaten. Paul Latinus speelde handig in op een bepaald soort verwrongen plichtsbesef. Door geheime documenten te stelen, die te publiceren en dan te wijzen op de afwezigheid van een reactie vanwege de autoriteiten, zouden ze het bewijs - een bewijs uit het ongerijmde - leveren dat die autoriteiten een dubbele rol spelen. Als militaire leiders voor het Oostblok werkten, kon niets de ondergeschikten tegenhouden om hen te ontmaskeren. Hun handelwijze zou natuurlijk grote risico's met zich meebrengen, zowel voor hun privé-leven als voor hun militaire loopbaan.

Voor deze jongelui waren de extreem-rechtse organisaties te slap geworden. De oprichting van Westland New Post werd door hen met enthousiasme begroet. Ook in een embryonaal stadium kon je de Himmleriaanse inspiratie van de mysterieuze nieuwkomer best aanvoelen. Zoiets moest wel de verbeelding prikkelen van jongelui die ervan droomden het klassieke extreem-rechtse milieu van Brussel en later van het hele land de stuipen op het lijf te jagen.

Sleutelfiguur bij de diefstal van de militaire documenten was Michel Libert. Libert werkte bij de decoderingsdienst van de Zeemacht en had zo toegang tot geheime documenten. Vanaf 1980 stond hij klaar.

Drie periodes

In het hoofdkwartier van de Strijdkrachten in Evere, en meer bepaald in het transmissiecentrum heeft zich een spionageverhaal in drie bedrijven afgespeeld.

De eerste fase begint in 1980 of 1981. Michel Libert, de rechterhand van Paul Latinus en kwartiermeester bij de Zeemacht, slaagt erin verschillende gecodeerde boodschappen naar buiten te smokkelen en laat dit vertrouwelijk materiaal zien aan militanten van het Front de la Jeunesse of Westland New Post. Een van hen is Paul Latinus. Latinus laat de documenten op zijn beurt zien aan een vriend, commissaris Christian Smets van de Staatsveiligheid. Dat was volgens Latinus in juli 1981. Canard zal inderdaad toegeven dat hij dergelijke telexen gezien heeft, maar hij dacht toen dat het om banale persberichten ging. Latinus beweert daarentegen dat hij Smets op de hoogte gebracht heeft van de herkomst van de telexberichten: het transmissiecentrum van Evere.

Begin 1982 slaan Paul Latinus en Michel Libert de handen in mekaar. De gecodeerde boodschappen worden nu buiten gesmokkeld om ze te publiceren in semi-confidentiële tijdschriften zoals Althing en Thingvellir. Volgens Latinus werden deze diefstallen gepleegd in de periode van maart tot augustus 1982. Als Libert tegen eind augustus het leger vaarwel zegt, is de zaak voor Latinus afgelopen.

Over de derde periode zijn we minder goed ingelicht. Verschillende vrienden van Libert, WNP-militanten, waren op het transmissiecentrum blijven werken. De diefstal van documenten ging ook na augustus 1982 nog verder. Ook Michel Libert kwam na zijn demobilisatie nog af en toe op het centrum. Dat wordt tenminste verteld: zelf beweert Michel Libert dat hij er nooit meer teruggekeerd is.

Een aantal van de documenten die in deze periode ontvreemd werden zijn later teruggevonden, in de woning van Libert of Barbier. Paul Latinus was daarover niet weinig verbaasd. Voor hem was ongetwijfeld het beoogde doel bereikt. Hij begreep bovendien niet waarom de documenten die in bezit waren van Westland New Post niet al lang vernietigd waren, zoals hij het bevolen had. Libert preciseert dat hij de telexen bijgehouden had voor een laatste nummer van Althing. Daarna zouden ze een meer filosofisch getint tijdschrift uitgeven onder de naam Thingvellir. 

Minstens zeven militairen waren op een of andere manier betrokken bij de diefstal. Verschillende leden van WNP zijn in staat van beschuldiging gesteld voor heling van de telexen. Technisch gezien was de operatie niet zo moeilijk. Degenen die toegang hadden tot het transmissiecentrum spraken in de cafetaria af met andere militairen die geen speciale toegangskaart hadden. Het is in de eerste plaats daar dat de documenten doorgegeven werden. Dit gebeurde meestal tussen 9u45 en 10u15 's ochtends. De militairen die van een andere dienst kwamen, moesten zich weliswaar inschrijven in het toegangsregister. Maar de contacten die ze hadden met de mensen van het transmissiecentrum lieten geen sporen na.

In het transmissiecentrum komen voornamelijk militaire berichten van de NATO toe. Meestal zijn die telexen niet gecodeerd. Het telexapparaat dat uitzendt is uitgerust met een crypto, een apparaat dat berichten on line codeert, maar het ontvangsttoestel zorgt voor een automatische decodering. De telexen die algemene informatie bevatten komen dus perfect leesbaar binnen op het transmissiecentrum. Deze berichten worden Intsum genoemd (Intelligence Summary) en zijn bestemd voor de afdeling 'Inlichtingen'.

Voor meer confidentiële berichten wordt het Slydex-systeem gebruikt. Dit systeem wordt toegepast in functie van actualiteitsgegevens. Er worden verschillende roosters gebruikt met telkens wijzigende combinaties. Deze roosters worden toegepast bij sommige berichten en voor welbepaalde procedures. Sommige ultra-geheime operationele berichten worden zo één of meerdere malen gecodeerd.

Leden van Westland New Post houden vol dat vijf crypto-decoderingsmachines spoorloos verdwenen uit het centrum. Toch hebben de militaire autoriteiten daar niks van gemerkt. De crypto's vallen onder de verantwoordelijkheid van het 5e bataljon transmissietroepen (het 5e TTR) en kunnen aangesloten worden op de telextoestellen in de verschillende eenheden. De basis van het 5e TTR ligt in Peutie (voordien lag ze in de Rolinkazerne in Brussel) maar het bataljon beschikt ook over territoriale afdelingen in de meeste kazernes. Op die manier zorgen ze er voor dat de transmissietoestellen, en dus ook de crypto's, op die plaats terecht komen waar ze het meest nodig zijn. Maar dat zijn dus gecontroleerde verplaatsingen. De verdwijning van vijf crypto's had dus normaal een ver doorgedreven onderzoek moeten teweegbrengen. Dit is niet het geval geweest, heel eenvoudig omdat er nooit een toestel verdwenen is. 

Wel werden er een aantal decoderingsroosters gestolen. Ze werden teruggevonden samen met de gestolen telexberichten. Deze roosters die bij het Slidex-systeem horen, zijn op zichzelf niet bruikbaar. Alleen voor berichten die met een overeenkomstig rooster gecodeerd werden, kan je er iets mee doen. Als je dus honderd berichten steelt en je beschikt enkel over twee roosters, dan kan je hoogstens een paar berichten ontcijferen. En dan moet je nog weten welke code gebruikt werd bij elk bericht.

Gewoonlijk komen de boodschappend die op het centrum binnenstromen of die van daaruit verzonden worden na gebruik in een machine terecht die de papieren versnippert tot kleine onleesbare strookjes. Deze machine wordt ook gebruikt om dossiers te vernietigen. Als extra voorzorgsmaatregel wordt het dossier eerst dubbel gevouwen vooraleer het in de molen gestopt wordt: de versnippering is dan optimaal.

De vernietiging van documenten moet verlopen volgens bepaalde voorschriften. Maar het is een banaal werkje. Degenen die ervoor instaan geven de berichten, de dossiers en de roosters gewoon door aan de ordonnans van dienst. Deze begeeft zich dan, vaak helemaal alleen, naar de versnipperingsmolen en vernietigt de documenten. Of dat zou hij tenminste moeten doen. Want het is waarschijnlijk hier dat de meeste telexberichten gestolen werden. Militairen die deden alsof ze documenten gingen vernietigen, smokkelden ze in werkelijkheid naar buiten. Het reglement voorziet natuurlijk ook dat het personeel regelmatig gefouilleerd wordt door de militaire veiligheid om te beletten dat vertrouwelijk materiaal gestolen wordt. Maar dat gebeurt niet systematisch. Meestal beperkt de militaire veiligheid zich tot een steekproef, op het einde van de werkdag. De militairen van het transmissiecentrum moeten dan hun boekentassen en de koffers van hun auto's openmaken ... Zo'n controlesysteem is natuurlijk volstrekt inefficiënt als de berichten 's ochtends in de cafetaria worden doorgegeven.

Overigens werden in de kasten van WNP-leden ook blanco toegangskaarten teruggevonden. Sommige van deze kaarten waren niet meer geldig (de kaarten die toegang verlenen tot het hoofdkwartier worden vaak vervangen), andere wel op het ogenblik van de diefstal. Ze waren echter nog niet genummerd. Klaarblijkelijk werd de voorraad blanco toegangskaarten weinig of niet gecontroleerd.

Toen de politie de gestolen NATO-documenten ontdekte, bleek dat niemand van de militaire veiligheid de verdwijning van de kaarten had gemeld.

"Wat gebeurd is op het transmissiecentrum, kunnen we niet lichtzinnig opvatten", meent een hogere officier. "Het is vooral erg op het vlak van de principes. Maar verder heb ik de indruk dat de verdwenen documenten geen belangrijke informatie bevatten. Het merendeel van de berichten was al doorgegeven aan de geadresseerden; de informatie was al verouderd op het moment dat ze het centrum buitenkwamen. Tenminste, als die mensen van WNP er niet in geslaagd zijn om ultra-geheime operationele berichten te ontvreemden ..."

We tasten daarover in het duister. We weten we dat de politie in de kasten van WNP twee boekjes teruggevonden heeft die PUMA en CODI heten en die uiterts vertrouwelijk materiaal bevatten: operationele instructies in verband met de praktische organisatie van luchtaanvallen, veiligheidsprocedures, noodprogramma's, coderings- en transmissiesystemen, ...

We weten dus dat tijdens de tweede periode (begin 1982) militaire documenten gestolen zijn met de bedoeling ze te publiceren. Daarbij werd een zeer eenvoudig systeem toegepast. Ze werden gefotokopieerd in een winkel dichtbij het Sint-Gillis-Kerkplein. Dit gebeurde op helrood papier om verdere reproductie onmogelijk te maken; een rode achtergrond heeft immers een volledig zwarte kopie als resultaat. De WNP-koeriers zorgden er dan voor dat het geheime tijdschrift op tafel van een aantal correspondenten belandde. Dit konden zowel leden van de Staatsveiligheid zijn als legerofficieren, hooggeplaatste rijkswachters, BOB'ers uit het Brusselse of journalisten gespecialiseerd in militaire problemen.

Soms gebeurde het dat een militair die betrokken was bij de diefstal van documenten aarzelde om de bevelen op te volgen. Dan kwam de Sicherheitspolizei (SIPO) langs om het weerspannige element tot betere gevoelens te brengen. Zo kreeg een vrouwelijke beroepsmilitair te horen dat ze maar beter kon gehoorzamen of haar kind zou het met zijn leven betalen.

Als er twijfel rees over de loyauteit van een WNP-lid zette de SIPO allerhande operaties op touw, operaties die soms een hallucinerend karakter aannamen zoals het bewaken van privé-woningen of huiszoekingen in SS-stijl. Een dergelijke huiszoeking vond plaats eind 1982 in de Parviastraat in Elsene. Een zekere Loki (*) werd door één van de leiders van WNP als een verrader beschouwd. Hij werd een van de geliefkoosde doelwitten van de SIPO die minstens tweemaal bij hem aanklopte voor een gespierd verhoor. Daarna liet de SIPO de man met rust omdat, volgens Michel Libert, de Staatsveiligheid de zaak overnam.

(*) Loki was WNP-lid Philippe Vandenherewege.

Het is Michel Libert geweest die in november 1981 de leerlingen van Canard [Christian Smets] een doelwit aanwees om zich te oefenen in het schaduwen. Ze moesten de levenswandel nagaan van een vrouw die Esperanza heette. In hun geschreven rapporten moesten de leerlingen melding maken van de verkeersrichting van de straten, de parkeermogelijkheden, de timing van de verkeerslichten, de plaats van de telefooncabines, enzovoort. Esperanza was een kleurlinge met lange zwarte haren, die zich meestal in het paars kleedde en haar nagels met een turkooiskleurige vernis lakte. Ze was afkomstig van de Reunion-eilanden of Pakistan. Ze woonde in de Arnhornbomenstraat te Etterbeek [Google Maps].

Een lid van de SIPO, die aan de oefeningen deelnam, was de enige die een wapen mocht dragen. Het wapen was klaar om te gebruiken. Toen de oefening was afgelopen, in april 1982, maakte Libert de felicitaties van kolonel Canard over. Het schaduwen van de vrouw had het bestaan van een handel in verdovende middelen en wapens aan het licht gebracht, zo zei hij, een misdrijf waarvan volgens Canard de gerechtelijke politie op de hoogte was gebracht.

"Aanvankelijk ging het om contra-spionage", vertelt een leerling me. "De resultaten van ons optreden zou de Staatsveiligheid ten zeerste interesseren. De mensen die wij moesten schaduwen, twee Arabieren, zouden lid zijn van de terreurbende van de beruchte Carlos. Er was een taxichauffeur die om de tien minuten voorbij het huis reed. De opdracht werd dag en nacht uitgevoerd door elkaar aflossende ploegen."

"Acht dagen later werd een tweede actie uitgevoerd, waarbij gebruik werd gemaakt van radiomateriaal en auto's. Michel Libert droeg een zonnebril en was erg gespannen. De daaropvolgende dagen concentreerde onze actie zich op het huis van de vrouw en een telefooncabine waar, naar ons werd verteld, een lid van de groep van Carlos gebruik zou van gaan maken."

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

Het merkwaardige is dat, net zoals bij de operatie ETA, er kan vastgesteld worden dat twee maanden na deze brief, op 13 mei 1984, er wel degelijk een wapendiefstal plaatsvindt uit een kazerne, nl. de raid op de kazerne van Vielsalm.

(...)

(...)

In zijn verhoor van 14 juni 1984 heeft Josef Kausse het over een breuk binnen de WNP tussen de groep Latinus en de groep Libert. Volgens Kausse zou Christophe Delcorps tot de groep Libert behoord hebben.

(Met dank aan Merovinger voor deze info.)

In zijn verhoor van 14 juni 1984 heeft Josef Kausse het over een breuk binnen de WNP tussen de groep Latinus en de groep Libert. Volgens Kausse zou Xavier Delcorps tot de groep Libert behoord hebben.

(Met dank aan Merovinger voor deze info.)

In zijn verhoor van 14 juni 1984 heeft Josef Kausse het over een breuk binnen de WNP tussen de groep Latinus en de groep Libert. Volgens Kausse zou Benoit Delcorps tot de groep Libert behoord hebben.

(Met dank aan Merovinger voor deze info.)

"Michel, ceci est une copie conforme de la lettre que j’ai envoyée à Mme Lyna. En fin de lettre se trouve une explication quant à mon soi-disant deuxième aveu."

De brief van Barbier aan Libert zou dus een exacte kopie zijn van een brief die Barbier opgestuurd heeft aan onderzoeksrechter Lyna. Het is echter onduidelijk of de brief aan onderzoeksrechter Lyna in bijlage steekt of dat Barbier de brief heeft overgeschreven. Dit is nl. gelet op een aantal feiten die zich afgespeeld hebben nà deze brief misschien niet zo onbelangrijk als het op het eerste zicht lijkt. Barbier vervolgt:

"Madame Lyna, je vous demande de lire attentivement tout ce qui va suivre. Ce sont des révélations que j’avais envie de dévoiler depuis plusieurs jours déjà. J’ai juré à Paul Latinus de toujours faire et de toujours dire ce qu’il me demanderait, qu’importe où cela puisse mener. J’avais en lui une entière confiance. Il m’a toujours dit que si cela devait arriver, je ne serais jamais longtemps inquiété par la justice car il travaillait avec la Sûreté de l’Etat et ceci étroitement, qu’il pouvait toujours me faire sortir par la petite porte si je devais rentrer en prison pour quoi que ce soit." (…)

In de brief geeft Barbier meer uitleg over Latinus en onthult hij een aantal operaties van de WNP. Ik kom daar later uitgebreid op terug in een andere topic maar geef hieronder enkel het uittreksel aangaande de operatie 'Bateau de l'ETA'. Over deze operatie schrijft Barbier het volgende:

"Bateau de l’ETA: D’après ce que Paul m'a dit, il devait recevoir des renseignements quant à la localisation d’une péniche sur le canal Albert, bourré d’explosifs appartenant à l’ETA. Ces renseignements, il devait les recevoir de Christian Smets et il m’a dit que la Sûreté ne voyait aucun inconvénient et fermerait même les yeux si on apprenait que cette péniche explosait soudainement. Ma mission, sur ordre de Paul, était de monter une opération contre cette péniche, c’est-à-dire que je devais neutraliser ses quelques occupants et gardiens, m’emparer du plus gros stock d’explosifs possible et ensuite, soit faire couler la péniche, soit la faire exploser sur le canal, mais hors de portée des habitations. Pour la mise d’explosifs, Paul m’avait conseillé d’utiliser un camion-remorque de 30 tonnes et avait demandé, par mon intermédiaire, à Guy Gobert, frère de ma femme, d’être le chauffeur. Cette subtilisation d’explosifs devait rester secrète et surtout envers la Sûreté de l’Etat. Paul m’a dit qu’il avait bien l’intention de faire sauter une partie du nouveau Palais de Justice, ainsi que d’autres objectifs qui me sont inconnus, mais d’après lui terriblement importants. Cette opération ne s’est pas effectuée à ma connaissance et j’en ignore la cause."

Kortom Barbier onthult hier dat Paul Latinus hem opdracht gegeven had om een operatie op te zetten tegen een binnenschip op het Albertkanaal. Dat binnenschip zou nl. vol explosieven van de ETA zitten. De Staatsveiligheid zou geen bezwaar hebben tegen deze operatie en de operatie zelfs coveren. Volgens Barbier heeft Latinus hem gezegd dat Latinus de nodige inlichtingen over de ligging van het schip zou krijgen van Christian Smets. Latinus zou gevraagd hebben aan Barbier om de operatie te leiden. Barbier zou daarbij de bemanning en wachters van het schip hebben moeten neutraliseren, de explosieven stelen en het binnenschip ofwel doen zinken ofwel doen ontploffen uit de buurt van woningen.

Voor het vervoer van de explosieven had Latinus gevraagd om een 30 tons vrachtwagen te gebruiken en Guy Gobert, de schoonbroer van Barbier, als chauffeur in te zetten. De diefstal van explosieven moest geheim blijven zeker ten aanzien van de Staatsveiligheid. Blijkbaar betrof de opdracht van Smets enkel het laten ontploffen van de boot terwijl Latinus, zonder dat de Staatsveiligheid dit te weten mocht komen, graag wou dat Barbier een groot deel van de explosieven zou stelen. Vervolgens schrijft Barbier dat Latinus hem verteld had dat hij de intentie had om een deel van het nieuwe Justitiepaleis (dewelke?) te laten ontploffen alsook nog andere doelen waarvan Barbier geen weet heeft maar die volgens Latinus extreem belangrijk waren. Barbier besluit met de melding dat, voor zover hij weet, de operatie niet uitgevoerd werd en hij de reden hiervoor niet kent.

Gevolg gevend aan deze brief van Barbier - vermoedelijk dus de brief van Barbier aan mevrouw Lyna - werd Michel Libert op 13 maart 1984 ondervraagd door onderzoeksrechter Lyna. Het is onduidelijk of ook deze 'operatie ETA' aan bod kwam bij de ondervraging van Libert.

In mijn inleiding heb ik gemeld dat het onduidelijk is of Barbier de brief aan Lyna heeft overgeschreven voor Libert dan wel de brief aan Lyna als bijlage gevoegd heeft aan de brief van Libert. Gelet op wat volgt zou het immers interessant zijn om de twee brieven van Barbier, deze aan Lyna en deze aan Libert, naast elkaar te kunnen leggen want Barbier heeft in de brief aan Libert misschien wel een aantal zaken toegevoegd die hij niet aan Lyna heeft geschreven. Er is nl. iets bijzonders met het laatste punt dat Barbier aanhaalt.

Ik herneem de bewuste zinnen uit de brief van Barbier aan Libert: "Paul m’a dit qu’il avait bien l’intention de faire sauter une partie du nouveau Palais de Justice,ainsi que d’autres objectifs qui me sont inconnus, mais d’après lui terriblement importants. Cette opération ne s’est pas effectuée à ma connaissance et j’en ignore la cause."

Merkwaardig is vast te stellen dat de brief van maart 1984 dateert en dat:

• één maand later Latinus – vermoedelijk op instructie van Libert - vermoord wordt;

• in augustus 1984 het justitiepaleis van Antwerpen de lucht in vliegt waarbij vermoed wordt dat de ETA achter deze aanslag zat.

Is dit alweer louter toeval en heeft de ontploffing in Antwerpen niets te maken met de WNP? Of is er wel degelijk een link, net zoals de mogelijke link tussen een aantal WNP-leden en de bomaanslagen in Brussel in februari 1983?

Voerde de Spaanse ETA dreiging uit? - Ontploffing in Antwerps gerechtshof op werkdag: een bloedbad - Instortingsgevaar onmiddellijk aangepakt

Er is nog geen enkel bewijs dat de zware bom die zondagmorgen in het Antwerpse gerechtsgebouw, aan de Britselei, enorme schade aanrichtte, door leden van de Baskische terreurgroep ETA werd geplaatst. Het enige wat vast staat is dat de bom zeer krachtig was en dat, zo zij op een normale werkdag was ontploft, een waar bloedbad zou zijn aangericht. Nu waren er gelukkig geen slachtoffers.

De veronderstelling dat de ETA verantwoordelijk is, wordt gesterkt door de bedreiging die ruim twee weken geleden door woordvoerders van de Baskische afscheidingsbeweging werd geuit. De uitlevering aan Spanje van twee ETA-militanten door België zou niet ongestraft blijven. Toen werd gezegd dat eerst een waarschuwing zou komen, waarbij er op gelet zou worden dat geen letsel aan personen zou worden veroorzaakt. De bom, die volgens deskundigen geplaatst werd door professionelen, ontplofte kort nadat te Brussel twee telefoontjes waren binnengekomen bij het Rode Kruis. Een vrouw, die Frans sprak met Spaanse tongval, kondigde de explosie aan (*).

In het Antwerpse justitiepaleis werd een gerechtelijk agent met weekenddienst zondagmorgen even vóór 4u30 op de hoogte gebracht van de bommelding. Vanuit de centrale post in het Brusselse gerechtsgebouw werd medegedeeld dat een Franstalige dame, met duidelijk Spaans accent (*), tweemaal de hoofdzetel van het Belgische Rode Kruis had ingelicht over een bomexplosie in het justitiepaleis. In haar eerste oproep vergat de dame echter te melden om welk justitiepaleis het ging. Even later zette zij deze ‘fout’ recht en gewaagde van het gerechtsgebouw te Antwerpen.

Bron: Het Laatste Nieuws | 6 augustus 1984

(*) Volgens dim was Luc Vankeerbergen getrouwd met een Spaanse vrouw uit Baskenland. Was zij de vrouw die gebeld heeft naar het Rode Kruis?

Het kan allemaal puur toeval zijn natuurlijk en ik wil zeker geen zaken met elkaar linken die misschien niets met elkaar te maken hebben. Indien iemand hier andere informatie over heeft dan hoor ik het graag en zal ik de eerste zijn om eventuele fouten recht te zetten. Ik stel alleen vast dat er toch wel een aantal gelijkenissen lopen tussen het verhaal in de brief van Barbier en de bomaanslag die enkele maanden later in Antwerpen gebeurd.

Waarom schreef Barbier naar Libert om te zeggen dat hij naar Lyna heeft geschreven en tegelijkertijd ook aan Libert laat weten wat hij exact aan Lyna heeft geschreven? Was dit om Libert op de hoogte te houden? Of eerder om Libert te waarschuwen? Of zelfs om Libert gecodeerde boodschappen te sturen?

Minister Gol heeft het in een interpellatie in de Kamer ook over deze operatie van de WNP gehad. Daarbij gaf Gol aan dat de Staatsveiligheid een operatie gevoerd heeft over de aanwezigheid van ETA terroristen in België doch zegt hij niet wanneer dit was. Volgens Gol heeft ‘een dienst’ (Gol zegt niet dewelke) zich daar zeer aandachtig en actief mee beziggehouden. Gol voegt er nog aan toe dat in 1984 (!) de operatie van deze dienst geleid heeft tot een aantal arrestaties. Indien een sector goed gekend was dan was het wel deze, aldus Gol. Tenslotte voegt Gol er nog aan toe dat men noch van ver noch van dichtbij gehoord heeft over dat feit met het binnenschip.

Als absolute leek in het ETA verhaal heb ik in een paar vragen voor ETA-kenners: heeft de ETA buitenlandse bomaanslagen gepleegd of pleegden ze dit enkel in Spanje? Werd deze aanslag uit 1984 in Antwerpen opgelost en zo ja wie was er dan bij betrokken?