1,821

(4 replies, posted in Terrorisme)

In gerechtelijke kringen wordt toegegeven dat ook naar Marc De Laever wordt gezocht. Dit is een oude vriend van Pierre Carette. De Laever was onder meer ook een beklaagde tijdens het geruchtmakende Graindorge-proces, uit de beginjaren '80. Marc De Laever, geboren te Luik op 1 juni 1956, met Schaarbeek als laatst gekende woonplaats, werd bij verstek veroordeeld. Sindsdien is hij spoorloos. Men gaat ervan uit dat hij zich in Frankrijk bevindt, soms ook in de buurt van Parijs.

Toch is men in gerechtelijke kringen te Brussel niet zeker dat Marc De Laever betrokken is bij CCC-aanslagen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 December 1985

1,822

(1 replies, posted in 1970-1979)

De overval in Condé-sur-l'Escaut

Op 28 augustus 1979 vindt een gewapende aanval plaats in Condé-sur-l'Escaut. Zes gemaskerde criminelen, waaronder een vrouw, maken 16,3 miljoen Franse frank buit. Dit geld was bedoeld voor de betaling van driemaandelijkse pensioenen van gepensioneerde mijnwerkers. De overval werd uitgevoerd op een quasi-militaire manier. Het onderzoek is gericht op voormalige leden van GARI, Groupes d'action révolutionnaires internationalistes. Drie maanden na de overval wordt een verdachte gearresteerd, de Spanjaard José de Miguel Martin, lid van de Autonome Groep van Madrid. Hij en zijn vriendin, Annie Cuadrado, staan bij de inlichtingendienst bekend om hun sympathie voor proletarisch links en GARI. In zijn huis vindt de politie valse papieren, chequeboekjes, radio's die door de overvallers werden gebruikt en een bedrag van 1.700.000 Franse frank. Dit bedrag was een deel van de buit van de overval.

Op 28 maart 1980 worden vier Italianen - drie mannen en een vrouw - in Le Brusc, bij Toulon, gearresteerd door de gerechtelijke politie van Nice en Lille. Een deel van de buit van de overval werd gevonden (150.000 Franse frank), evenals oorlogswapens en valse papieren vergelijkbaar met die gevonden bij leden van Action Directe. Franco (of François) Pinna (of Pina), Enrico Bianco, Luigi Amadori en Oriana Marchionni, echtgenote van Enrico Bianco, maken deel uit van de Rode Brigades en hadden banden met Action Directe.

De zaak werd toevertrouwd aan de Staatsveiligheidsrechtbank. In juni 1981, worden acht andere mensen door rechter Michel Legrand beschuldigd van "misdrijven gepleegd in verband met een bedrijf dat de uitoefening van het staatsgezag tracht te belemmeren". Het zijn zes Fransen - Jean-Pierre Cazenave-Laroche, Floreal Cuadrado, Raymond Delgado, Annie Dessaux, Angela Herbon, Martine Fournier en Sylvie Porte - en de Duitser Werner Witteman. Cuadrado en Delgado zijn Spaanse anarchisten die binnen de GARI met Jean-Marc Rouillan samen werkten.

Op 17 juli 1981 stemt de Nationale Assemblee voor de afschaffing van het Staatsveiligheidshof. Op 23 juli doet deze rechtbank afstand van het dossier van Condé-sur-l'Escaut. Volgens de rechtbank wijst niets erop "dat het gaat om een subversieve daad gericht tegen de Franse staat". De zaak keert terug naar de rechtbank van Valenciennes.

De verdachte ontsnapt daarom aan de amnestie waarover is gestemd 4 augustus 1981. Na verschillende demonstraties, de tussenkomst van persoonlijkheden en groepen van links of extreem-links en een hongerstaking, zullen de laatste vijf arrestanten in het kader van deze zaak om "medische redenen" - en samen met Nathalie Ménigon - in oktober 1981 worden vrijgelaten.

Tien jaar na de feiten, op 17 april 1989, zal er eindelijk een proces plaatsvinden voor het Hof van Assisen van Douaio. Het openbaar ministerie verwerpt de politieke beweegredenen van de beklaagden en stelt dat het een kwestie van gewoonterecht is. Er zijn zeven verdachten aanwezig. De debatten spitsen zich toe op de toepassing van de amnestiewet van augustus 1981. Vier beschuldigd van medeplichtigheid en verzwijging van diefstal met wapens worden vrijgesproken (Martine Fournier, Sylvie Porte, Annie Dessaux en Jean-Pierre Cazenave-Laroche). Raymond Delgado wordt schuldig bevonden aan medeplichtigheid en Floréal Cuadrado schuldig bevonden aan het in ontvangst nemen van gestolen goederen.

Het Hof van Assisen laat hen echter profiteren van de amnestie. Alleen Luigi Amadori wordt veroordeeld tot veertien maanden gevangenisstraf wegens eenvoudige verhulling, waarschijnlijk vanwege het feit dat hij een zeilboot kocht met het geld verborgen en dat hij ten tijde van het proces werd vastgehouden voor een drugszaak.

Gilles Ménage gaat ervan uit dat een groot deel van de buit van deze overval aan Action Directe is gegeven.

Bron » frwiki.wiki/Action_directe

1,823

(131 replies, posted in Organisaties)

DE ARRESTATIE VAN DE CCC

Op 16 december worden de vier belangrijkste leden van de CCC - Pierre Carette, Bertrand Sassoye, Didier Chevolet en Pascale Vandegeerde - gearresteerd in een Quick-restaurant in Namen. Dit is het verhaal van die arrestatie.

Het verhaal begint op 4 november 1985, op die dag is er een zware bomaanslag in Etterbeek. Een Renault-wagen die gehuurd was bij Eurocar in Antwerpen, met aan boord een zware bom, ontploft voor het hoofdkantoor van de Bank Brussel Lambert (BBL).

Op 6 december 1985 plegen de CCC en "een groep van Internationalistische Communisten in Frankrijk" (waarschijnlijk Action Directe) twee aanslagen op bijna hetzelfde moment; één op een betonnen kraankamer van een NAVO-pijplijn in het Belgische Wortegem-Petegem en een tweede op de hoofdzetel van het Central Europe Pipeline System in het Franse Versailles.

De aanslag van 6 december is de laatste aanslag van de CCC. Op maandag 9 december 1985 krijgen verschillende nieuwsredacties een brief van de CCC om het einde van de "Campagne Pierre Akkerman" aan te kondigen. De brief was op 6 december om 18u afgestempeld in 'Brussel X', een sorteercentrum van De Post.

Na de aanslag op 4 november in Etterbeek vindt de politie een vingerafdruk op een stuk zwarte tape op een parkeerbeugel. De terroristen hebben die beugel de dag voor de aanslag doorgezaagd. Om dat te camoufleren hebben ze de twee doorgezaagde stukken aan elkaar geplakt met zwarte tape. Op die manier kunnen ze de dag daarna de beugel direct neerklappen en de bomauto parkeren voor het gebouw.

De tape werd in het laboratorium van de Gerechtelijke Politie verwijderd van de beugel. Door water in een omgekeerde aquarium te laten verdampen, werd de vingerafdruk gevonden. De gerechtelijke politie heeft die vingerafdruk gecontroleerd in de databank. Na enige tijd is er een match; het blijkt de vingerafdruk van Pierre Carette te zijn.

De vingerafdrukken van Carette zaten in de databank omdat hij had op een bepaald moment had deelgenomen aan een betoging en tijdens die betoging was opgepakt. Bij die aanhouding werden zijn vingerafdrukken genomen. Het is niet duidelijk wanneer die betoging was. Mogelijk was dit voor Carette besloot om een clandestien leven te leiden.

Nadat de politie een match heeft, wordt er onmiddellijk een opsporingsbevel gepubliceerd. De foto's van de vier verdachten worden door de politie voorgelegd aan handelaars uit de buurt van de CCC'ers. Eén van die handelaars belt op maandag 16 december 1985 naar de Staatsveiligheid om te zeggen dat hij in zijn straat in Charleroi Pascale Vandegeerde ziet wandelen. Die tip is het begin van een schaduwoperatie.

Leden van de staatsveiligheid beginnen Vandegeerde te volgen in Charleroi. Op een bepaald moment vertrekt Vandegeerde samen met Didier Chevolet uit een herenhuis in Charleroi en gaan ze naar het station. Daar nemen ze de trein naar Namen. De VSSE-ploeg uit Charleroi stapt bewust niet op de trein om niet ontmaskerd te worden. Ze verwittigen de Staatsveiligheid in Brussel.

Een Brusselse ploeg vertrekt razendsnel met de auto naar Namen want ze moeten daar aankomen vooraleer de trein uit Charleroi toekomt. Ze zijn op tijd aan het station en beginnen de achtervolging van Vandegeerde en Chevolet door de straten van Namen. Ze zien hoe Vandegeerde en Chevolet het café "Auberge Le Goéland" in de Rue de Fer (*) binnen stappen en aan een tafel gaan zitten bij twee mannen. Die twee zijn Pierre Carette en Bertrand Sassoye.

(*) Klinkt de Rue de Fer bekend? Dat komt omdat de in Ohain gestolen VW Golf op een bepaald moment in een parking in de Rue de Fer heeft gestaan.

De vier CCC-leden drinken één consumptie en na 25 minuten verlaten ze het café en stappen ze naar het Quick-restaurant aan het station van Namen. Het is ongeveer 14u20 wanneer ze het fast food-restaurant binnen stappen. De Staatsveiligheid beslist op dat moment om het viertal te arresteren en ze roepen versterking op van de rijkswacht. Ze slagen er echter niet om de rijkswacht bereiken, er neemt niemand de telefoon op. Uiteindelijk wordt de GP van Namen opgeroepen voor de arrestatie.

Op de hoek van de straat krijgen de leden van de GP een briefing. Ze weten op dat moment niet wie ze moeten arresteren. Na 20 of 40 minuten, de duur verschilt naargelang de bron, gaat de arrestatieploeg naar binnen. Twee agenten gaan langs achter binnen, de rest van de ploeg langs de hoofdingang. Eerst worden de toiletten nagekeken en dan worden de vier CCC'ers gearresteerd. Het is pas op dat moment dat een GP'er ziet wie ze gearresteerd hebben.

Bij hun arrestatie zijn de vier CCC-leden gewapend. Ze hebben allemaal een schietklaar wapen bij. Ze worden echter totaal verrast bij hun arrestatie zodat ze geen mogelijkheid hebben gekregen om hun wapens te gebruiken.

Normaal zou de Groep Diane deze arrestatie moeten uitvoeren. Maar hier was geen tijd voor. De vier CCC'ers zaten immers samen. De Staatsveiligheid beslist dat ze zo'n kans nooit meer zouden krijgen.

EEN CCC-BRIEF

Op woensdag 22 januari 1986 publiceert de krant Le Soir een brief van de CCC:

Gevangen CCC-leden schrijven brief

In een brief aan het dagblad Le Soir hebben vier gevangen zittende leden van de Strijdende Communistische Cellen woensdag [22 januari] laten weten dat zij er trots op zijn lid te zijn van de bende die in 14 maanden tijd meer dan 20 bomaanslagen pleegde, waarbij twee doden vielen.

"Wij zijn militante communisten en onderstrepen met kracht en trots onze verbondenheid met de Cellules Communistes Combattantes", aldus het viertal in de brief aan de Brusselse krant. De brief was getekend door de vermeende CCC-leider Pierre Carette (33) en zijn medeplichtigen Didier Chevolet (30), Pascale Vandegeerde (28) en Bernard Sassoy (22). Zij werden op 16 december gearresteerd.

"De vier arrestaties zijn een slag voor onze organisatie", luidde de brief verder, maar de verdachten kondigden aan verder te zullen werken "binnen de grenzen van onze huidige situatie".

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Januari 1986

Het feit dat de brief zogezegd door de vier CCC-leden is ondertekend, is vreemd. Ik neem aan dat de vier CCC-leden niet in dezelfde cel zaten. Eén CCC'er kan nog wel de brief gemaakt hebben maar op welke manier zijn daar dan de handtekeningen van de 3 anderen op geraakt?

En hoe hebben de CCC'ers ervoor gezorgd dat die brief op de redactie van Le Soir is terecht gekomen? Alle in- en uitgaande post in de gevangenis wordt gecontroleerd.

Heeft iemand buiten de gevangenis de brief geschreven en de handtekeningen van de vier gearresteerde CCC'ers, met of zonder hun toestemming, op de brief gezet? Of heeft één van de vier gearresteerde CCC-leden de brief geschreven en bv. via een advocaat uit de gevangenis gesmokkeld?

Het toeval wil dat de dag voordat de brief gepubliceerd wordt, de befaamde "Mijnheer X"-nota gemaakt wordt.

WAT MET ELNIKOFF?

Op een bepaald moment verklaart WNP-lid Christian Elnikoff:

"Je crois quand même être parvenu à égaliser plus ou moins le score, comme on dit, puisque par chance et sans y avoir grand mérite, je suis parvenu à démolir les CCC."

Ik heb me altijd afgevraagd wat Elnikoff hiermee bedoelde. Een mogelijke piste: Elnikoff was aanwezig op een betoging waar ook Carette aanwezig was. Elnikoff heeft op die betoging de boel op stelten gezet zodat linkse betogers aangehouden werden. Eén van die aangehouden personen was Pierre Carette, waarna zijn vingerafdrukken werden genomen en in de databank terecht komen. Deze toevallige samenloop van omstandigheden heeft dus voor een doorbraak gezorgd in het CCC-onderzoek, want zonder die vingerafdrukken was er geen doorbraak.

Bron: Tekst gebaseerd op verschillende documentaires, reportages, artikels en boeken

1,824

(0 replies, posted in 1980-1989)

Samenvatting

  • Wat? Dronken rijkswachter schiet een man dood na een ruzie

  • Wanneer? 10 Februari 1987

  • Waar? De afrit Bierges (Waver) aan de autosnelweg Brussel-Namen » Google Maps

  • Wie? Jean-Paul Vandezande

  • Status: Opgelost

Het slachtoffer was de 27-jarige Christian Scohy uit Eigenbrakel, maar wonende in Tombeek. De beide mannen waren dronken. De rijkswachter, die in Grez-Doiceaus woonde, choot zes kogels af. Eén kogel trof Scohy in het been en de andere in het hart. De rijkswachter werd in januari 1988 veroordeeld tot zes maanden cel (voorwaardelijk) en 9.000 fr. boete.

Woesteling doodgeschoten door bedreigde rijkswachter te Waver

Op de autoweg Brussel-Namen, afrit Waver, vochten dinsdagochtend een rijkswachter en een agressieve automobilist. Op zeker ogenblik trok de rijkswachter zijn wapen, vuurde eerst zes keren in de grond en trof dan de autobestuurder in het hart. De man, de 27-jarige Christian Scohy, afkomstig uit Eigenbrakel, maar wonende te Tombeek, een gehucht van Overijse, was op slag dood.

De 29-jarige rijkswachter Jean-Paul Vandezande uit Grez-Doiceau ('s Graven) werd niet aangehouden. Uit de lijkschouwing en het ballistisch onderzoek zal moeten blijken of de thesis van wettige zelfverdediging steek houdt.

De rijkswachter verklaarde dat hij dinsdagochtend, na het beëindigen van zijn dienst in de brigade van Terhulpen, op de autoweg naar Waver reed. Op zeker ogenblik, aldus nog de verklaringen van Jean-Paul Vandezande, werd hij door een andere automobilist “lastig gevallen”. De man voerde met zijn auto hinderlijke manoeuvres uit. Bij de uitrit van de autoweg te Waver moesten beide wagens stoppen voor een verkeerslicht.

Op die plaats verliet “joy rider" Christian Scohy, een man van meer dan 1,80 meter, zijn auto en pakte de rijkswachter verbaal aan. Vandezande legitimeerde zich als rijkswachter, maar dit kon Scohy niet bedaren. De rijkswachter zou zelfs tegen de grond zijn geslingerd. Dan heeft de bedreigde zijn dienstwapen getrokken en een aantal waarschuwingsschoten in de grond afgevuurd. Maar ook dit scheen op de automobilist geen indruk te maken. Naar verluidt ontstond daarop een felle ruzie en werd het dodelijk schot afgevuurd.

Christian Scohy kreeg een kogel in het hart. Toen de hulpdiensten arriveerden was het slachtoffer reeds overleden. De rijkswachter werd niet gearresteerd. Hij liet uitschijnen dat hij zich bedreigd heeft gevoeld, dat hij zich niet kon verweren, dat de woedende automobilist sterker was dan hijzelf.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Februari 1987

Rijkswachter schoot autobestuurder dood

De krijgsraad te Brussel, voorgezeten door It-kolonel Lefèvre, behandelde maandagnamiddag het proces tegen de 30-jarige wachtmeester Jean-Paul Vandezande uit Graven.

Vandezande wordt beschuldigd op 10 februari 1987 op de afrit van de autoweg te Bierk (Waver), de 30-jarige autobestuurder Christian Scohy uit Waver met 2 kogels te hebben doodgeschoten. De beschuldiging luidt: niet opzettelijke doodslag en bijkomend slagen en verwondingen met dodelijke afloop zonder het inzicht van te doden.

Beide mannen raakten handgemeen nadat rijkswachter Vandezande op de autoweg zelf herhaaldelijk door het voertuig van Scohy werd gehinderd. Toen Scohy de afrit insloeg naar Bierk om naar zijn verblijfplaats te rijden, reed de rijkswachter hem achterna, al had hij de volgende afrit moeten nemen om naar zijn woning terug te keren.

Nadat zowel Vandezande als Scohy waren uitgestapt, bleek dat de rijkswachter zijn burgerpak droeg. Zulks verklaart mogelijk waarom de zwaarder gebouwde Scohy alle behalve bereid was zich de les te laten lezen. Hij pakte Vandezande hardhandig aan en bracht hem vuistslagen toe.

Ondertussen had Vandezande zijn dienstwapen te voorschijn gehaald. Na verschillende keren naar de grond te hebben gevuurd schoot hij Scohy eerst een kogel in het been en nadien in de borst. Nadien bleek dat rijkswachter Vandezande 1.41 mg alcohol in het bloed had, terwijl het alcoholgehalte bij het slachtoffer 1.24 mg bedroeg.

De burgerlijke partijen, vertegenwoordigd door stafhouder Maurice Beauduin en Fernande Motte De Raedt, eisten 2.275.000 fr. voor de weduwe en 250.000 fr. voor het zoontje van het slachtoffer. Bovendien 200.000 fr. voor elk van de ouders van Scohy en tenslotte 50.000 fr. voor elk van de twee broers en de twee zusters.

Krijgsauditeur Mawet sprak de mening uit dat de rijkswachter er zich blijkbaar niet bewust van was dat hij het slachtoffer kon doden door te schieten. Anderzijds verzette de openbare aanklager zich tegen de thesis van de wettige zelfverdediging. Hij eiste 2 jaar cel en 12.000 fr. boete.

De verdediging, bij monde van Mrs. Marc Preumont en stafhouder Michel Franchimont pleitten vervolgens de wettige zelfverdediging en ondergeschikt de provocatie.

Uitspraak op een latere datum.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Januari 1988

Gevangenisstraf voor rijkswachter

De krijgsraad te Brussel veroordeelde woensdag de 30-jarige wachtmeester Jean-Paul Vandezande uit Graven (Waals-Brabant) tot 6 maanden cel voorwaardelijk en 9.000 fr. boete. Op 10 februari 1987 had hij op de uitrit van de autoweg in Waver de 30-jarige Christian Scohy met twee kogels doodgeschoten. Rijkswachter Vandezande had het Scohy kwalijk genomen dat hij hem op de snelweg zelf bij het verkeer had gehinderd. Toen beide mannen op de uitrit in Waver uit hun wagen waren gekomen, bracht Scohy de rijkswachter enige vuistslagen toe.

De wachtmeester, die 1,41 mg in het bloed had, reageerde door zesmaal te schieten waarvan tweemaal in de richting van Scohy, die dodelijk werd getroffen. De krijgsraad achtte het slachtoffer voor 1/3de verantwoordelijk voor wat gebeurde. Het optreden van de rijkswachter werd als onwaardig bestempeld. Het vonnis hield er ook rekening mede dat de rijkswachter een deel van zijn koelbloedigheid had verloren te wijten aan zijn vermoeidheid, aan de drank en aan de provocatie uitgaande van het slachtoffer.

Wachtmeester Vandezande zal aan de echtgenote van het slachtoffer 1,105 miljoen fr. als schade moeten uitbetalen, 160.000 fr. aan het zoontje, 100.000 fr. aan elk van de twee ouders en 20.000 fr. aan elk van de twee zusters.

Bron: Gazet van Antwerpen | 21 Januari 1988

1,825

(131 replies, posted in Organisaties)

Het is vandaag exact 40 jaar geleden dat de CCC een bloedige aanslag pleegden op het VBO-gebouw in Brussel. Bij die aanslag kwamen twee brandweermannen om het leven.

Brandweerman over de terreur van de CCC die twee collega’s het leven kostte: “De beelden van de aanslag krijg ik er niet uit”

Vandaag – 1 mei – is het dag op dag veertig jaar geleden dat bij een aanslag van de communistische terreurgroep CCC in Brussel twee brandweerlui omkwamen. Het leven van hun collega-pompier Eric Michiels werd toen ook opgesplitst in een deel voor en een deel na de bom. “Ik zie de beelden nog voor me.”

Woensdag 1mei 1985: om 00.27uur ’snachts weerklonk een enorme knal die half Brussel van z’n bed lichtte. “Ik was van 24uurswacht in de hoofdkazerne langs de Helihavenlaan”, vertelt Eric Michiels, nu 64 en sinds kort met pensioen na een loopbaan van 43 jaar bij de Brusselse brandweer. “Wij hebben die slag toen gehoord tot in ons gebouw. Ik stond van ziekenwagendienst op dat moment. ‘Stuiverstraat. Ontploffing na brand’, riepen ze om. Op zich iets vrij alledaags.” Daarna werd afgekondigd dat alle ziekenwagens die beschikbaar waren, meteen mee moesten gaan. “Amai, dachten mijn collega en ik, wat is dat allemaal? Maar de communicatie was nog niet wat het nu is, in feite wisten we van niks…” (...)

Lees hier het hele artikel » Nieuws

1,826

(25 replies, posted in Westland New Post)

In het proces van de gestolen NAVO-telexen werden de beklaagden schuldig bevonden maar ze kregen geen straf wegens de verjaring van de feiten. Wegens de koude oorlog relativeerde de krijgsauditeur de aanklacht en vroeg hij ook dat de Belgische staat de gerechtskosten zou betalen.

Militair proces voor WNP-leden

Het Hof van Cassatie onder het voorzitterschap van eerste voorzitter Marc Châtel heeft woensdag het beroep ingesteld door Frédéric Sausen, Marc de Rode en Michel Libert tegen het arrest van de Kamer van Inbeschuldigingstelling verworpen.

Het bewuste arrest had op 19 mei zeven leden of sympathisanten van de uiterst rechtse beweging Westland New Post (WNP) wegens verraad en diefstal van vertrouwelijke NAVO-telexen, verzonden naar een militaire rechtbank.

Bron: Gazet van Antwerpen | 10 Augustus 1989

Vrijspraak en verjaring voor WNP-leden

Maandag heeft de Krijgsraad in Brussel een arrest geveld over zeven leden van de extreemrechtse vereniging Westland New Post van de inmiddels in 1984 overleden Paul Latinus. De zeven stonden terecht wegens deelname aan diefstallen van ongeveer 400 telexen uit het NAVO-gebouw die omschreven waren als "Nato vertrouwelijk", "Nato geheim" en "Nato restricted" (beperkt circuit). De diefstallen gebeurden in de periode 1980 tot 1983 door zeven beroepsmilitairen en miliciens die achteraf beweerden dat zij "telkens op bevel en in opdracht" hadden gehandeld.

Slechts vijt van de zeven militairen zijn maandagnamiddag voor de krijgsraad verschenen. Het gaat om Michel Libert die ooit samen met Latinus medestichter was van de WNP en die momenteel privé-speurder is, en verder Jean-Bernard Peche, Francine Vandenborre, Françoise Durvin en Marc De Jode. Philippe Vanden Herreweghen en Frédéric Saucez waren niet aanwezig.

Westland New Post gaf volgens verklaringen van Michel Libert op een oplage van amper 20 exemplaren het tijdschrift "Alting" uit waarin vertrouwelijke stukken die bij het Belgisch leger en bij de NAVO waren ontvreemd, werden opgenomen. Het tijdschrift zelf zou bestemd geweest zijn voor "journalisten die geaccrediteerd waren door de Staatsveiligheid''.

Verjaard

Sinds juni 1988 reeds waren bepaalde dossiers ten laste van het WNP verjaard behalve dat met betrekking tot "misdrijf door verraad" dat door de kamer van inbeschuldigingstelling werd verzonden naar het krijgsaudidoriaat. Michel Libert verklaarde ter zitting uit niet aflatende bezorgdheid en "vaderlandsliefde" te hebben gehandeld. Hij erkent de feiten die hem ten laste worden gelegd behalve deze die betrekking hebben op "verraad".

"Ik heb terzake gehandeld met toestemming en toelating van de NAVO". Bedoeling van de telexdiefstallen was "nauwkeurige informatie te bezorgen en ook inlichtingen te geven over de Sovjet-Unie". Voorts ook wensten wij door onze handelwijze aan te tonen dat het Westen niet in staat is om zijn geheimen waterdicht te bewaren. Daarom ook wilden wij de "pseudo-democratische activiteiten" aan de kaak stellen."

In zijn rekwisitoir wees krijgsauditeur N. van Zinzen erop dat in de periode dat de telexen werden gestolen "de koude oorlog nog voelbaar was. Tevens was de dreiging die van het Oosten uitging geen ijdel woord". Vervolgens relativeerde de krijgsauditeur de aanklacht. Hij vroeg de raad dat Françoise Durvin niet schuldig zou worden bevonden. Voor de anderen vroeg hij de verjaring van de feiten. Tevens vroeg de krijgsauditeur dat de gestolen documenten bij hun respectieve eigenaars zouden terugkeren en dat de proceskosten ten laste zouden komen van de staat.

De krijgsraad is de krijgsauditeur in zijn rekwisitoir gevolgd. De beklaagden worden schuldig bevonden maar tevens wordt verjaring van de feiten vastgesteld behalve dan voor Française Durvin die vrijspraak geniet.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 Oktober 1990

1,827

(13 replies, posted in Andere Personen)

In de zomer van 1984 schreef Robert Van Oirbeek een brief naar de redactie van La Dernière Heure. De brief werd pas in 2021 in de krant gepubliceerd:

Les documents exclusifs de La DH : été 1984, Robert Vanoirbeek, roi de l’évasion, nous écrit de prison

Été 1984, Robert Vanoirbeek écrit de prison. "Jamais d’arrachage de sac. Par contre, la vitrine d’une belle bijouterie…”

L’écriture est fluide et le style direct. Robert Vanoirbeek vient d’avoir 31 ans et dans le Royaume, son surnom est un défi à l’administration pénitentiaire. Le "Roi de l’évasion", c’est lui. Il en a un second, le Petit Robert, qu’il tire à la fois de son 1m66 et de sa culture générale digne du célèbre dictionnaire. Et dire qu’il se destinait à devenir coiffeur.

"Déjà, m’écrit-il en juillet 1984, je m’étais fixé une frontière à ma délinquance : le respect des gens. Il n’a jamais été question pour moi d’arracher un sac, d’attaquer un chauffeur de taxi. Par contre, la vitrine d’une grosse bijouterie ou d’une belle banque…"

En 1984, le Petit Robert est déjà le recordman des évasions. Son pedigree compte plusieurs dizaines de hold-up de banques et des bureaux de poste. Vanoirbeek s’est évadé de Namur, Saint-Léonard à Liège, Lantin et Arlon. Il n’a pas de sang sur les mains. Il a la sympathie du public.

Cette lettre n’a jamais été publiée. Il l’a écrite entre deux cavales. Je la conservais dans un tiroir, peut-être la plus précieuse de toutes. D’une certaine façon, le roi de l’évasion, pour la première fois, se livrait. Il n’y en aura pas d’autres.

"Tant de choses ont été écrites que j’estime, moi qui me suis toujours tu, le moment venu d’essayer d’expliquer le comment et le pourquoi. Moi qui ne cherche au contraire qu’à m’effacer, je n’ai jamais recherché la publicité dans les médias, conscient qu’elle défavorisait mes cavales et rendait ma vie dans la clandestinité plus difficile."

"Ma vie est un cocktail de tristesse, de tendresse et de haine contre un système. J’ai vu le jour le 4 février 1955 grâce à une maman tchécoslovaque réfugiée à Bruxelles après une longue déportation dans les camps de la mort. Une maman remarquable de courage. Jusqu’à mes 12 ans, je vivais à quelques roues de bicyclette des étangs de Woluwe. La naissance de ma délinquance n’y prendra pas cours. Elle prendra racine après un déménagement dans les quartiers de Bruxelles. Une délinquance que j’évalue comme étant classique, non crapuleuse. Déjà je m’étais fixé une frontière : le respect des gens."

"Février 1972, 7e étage au 13 rue des Quatre Bras. Déjà le juge de la jeunesse Blondel ne s’en sort plus. Il ignore que les homes pour enfants sont des prisons, des lieux où une structure humaine est impossible. C’est pourquoi les homes resteront un échec aussi longtemps que ça ne changera pas. Le juge choisira de se désister au profit du tribunal des adultes. (Je suis) incarcéré à Forest, 10e Section, cellule 299. Cellule 300, Georges Carick, deux fois assassin. Cellule 298, Jacques Rompteau, meurtrier d’un étudiant suisse. De part et d’autre : René Maillard, deux fois meurtrier ; le gang (peu reluisant) de Jean Caporal, (*) et celui-ci du numéro 1 Marcel. J’ai 17 ans et au nom de la société (que je ne menaçais pas vraiment), je suis mélangé au monde des criminels et dans l’univers du néant, celui de la prison. Après plusieurs mois de préventive, je vais être condamné à 3 ans. Pendant cette période, j’ai vu des assassins acquittés et des vraies crapules purger moins de trois ans.”

“Traumatisé par la longueur de la peine, je vais devenir un homme révolté. Durant trois ans, entre mes 17 et mes 20 ans, le système carcéral allait me laisser seul. Une aide sociale m’aurait probablement rayé à jamais de l’actualité judiciaire. Mais je n’ai pas rencontré d’assistantes sociales ni de psychiatres ni de psychologues. Même pas l’aumônier n’est venu."

"Puis je me retrouve à nouveau confronté à la justice, accusé par quelqu’un qui sera interné, pour un hold-up à Woluwe-Saint-Lambert. Sous la dictature du procureur Jaspar, le tribunal me condamnera à six nouvelles années. Or la loi dit pourtant qu’un interné ne peut pas témoigner. Pour moi ayant passé de mes 17 ans à mes 20 ans derrière les barreaux, il était totalement exclu que j’y reste de 22 à 28 ans."

"Il s’ensuivra la série d’évasions. Namur le 12 février 1979 : 30 mètres d’échelle. Saint-Léonard 27 août 1979 : le 38 Spécial du cuistot. Lantin le 17 août 1980 : Ping… pong… cartouche. Et Arlon le 1er mai 1984, la clef."

"L’évasion, la clandestinité est en réalité quelque chose de difficile à vivre. Le sommeil est perturbé. Les promenades sont angoissantes. On sait qu’on peut aimer, on s’aperçoit qu’on pourrait être heureux au sein d’un foyer mais on sait aussi qu’il y aura toujours une barrière quelque part. De derrière la fenêtre de sa planque, on envie parfois l’ouvrier qui attend son bus pour aller bosser. On voudrait que la ‘machine à reculer le temps’ de ‘Bob et Bobette’ existe. Hélas !"

"Je ne suis pas né délinquant et je n’ai pas vraiment souhaité devenir ’truand’. Les choses de la vie, les peines destructrices, les prisons-caveaux et les trahisons ne m’ont guère laissé le choix. Qui prétendra que la vie n’est pas du cinéma ? Toutefois si je devais choisir un acteur, ce ne serait ni Delon ni Belmondo. Mais Patrick Dewaere, Dustin Hoffman, Faye Dunaway, Geneviève Bujold."

"La suite des événements ? Je chercherai un horizon de liberté, d’espoir, de désespoir. Une bataille."

Robert Vanoirbeek s’évadera une cinquième fois.

Son coup le plus spectaculaire, un braquage de 24 heures à la BBL de Gembloux, débutera la veille d’un jour férié. Le 10 novembre 1987, 12 otages sont retenus dans l’agence tandis que le "Petit Robert" et deux complices fracturent 125 coffres. Le butin est estimé entre 200 et 500 millions de francs belges, dont une partie n’a jamais été retrouvée. Vanoirbeek est repris l’année suivante. Gracié en 1996 par le roi Albert II, il échappera à un total de 43 années de prison.

À sa sortie, il nous contacte, nous fait promettre de ne jamais chercher à le rencontrer. Nous respecterons.

Débute une nouvelle vie du côté de Namur, une belle vie au service d’une ASBL d’aide aux personnes handicapées.

Robert-le-Gentleman mènera pendant 25 ans une existence élégante et discrète, fier de n’avoir jamais eu de sang sur les mains. Il est décédé l’an passé, à Namur. Jeune encore. Il n’avait que 65 ans.

Bron: La Dernière Heure | 19 Juli 2021

(*) Zie de Bende Caporale.

1,828

(0 replies, posted in 1990-1999)

Samenvatting

  • Wat? Moord op de Brusselse wisselagent Pierre Blaimont

  • Wanneer? In de nacht van 8 op 9 augustus 1994

  • Waar? Hij werd vermoord in Ukkel, zijn lichaam werd in de koffer van een uitgebrande auto gevonden aan de rand van het bos van Tronquoy in Franc-Waret, een deelgemeente van Fernelmont » Google Maps

  • Wie? Philip Bimson, Bruno Vivona en Lara Sugaroni

  • Wapen: Een mes

  • Status: Opgelost

Pierre Blaimont werd vermoord door een zestal messteken. Het motief was een financieel geschil. De drie daders werden in januari 1996 veroordeeld door het assisenhof.

Het toeval wil dat in het dossier Dutroux een samenvatting zit van een telefoongesprek dat de schoonmoeder van Pierre Blaimont op 12 maart 1997 heeft gehad met de speurders in Neufchateau:

Elle connaît Virginie Baranyanka via une amie commune. Elle s’étonne qu’elle défend Nihoul. Elle pense qu’elle subit des pressions car sa soeur est dans une secte à [Antwerpen]. Blaimont Pierre a été assassiné le 19/08/95.

On a retrouvé son corps dans le bois de Fernélmont. Au même endroit on a retrouvé la fille Deleuze. (*) L’endroit est peu accessible par quelqu’un qui ne connaît pas les lieux. Selon elle les auteurs fréquente un snack dans la galerie de Waterloo. Un membre de l’ESI ferait partie de cette bande (Vivono-Figaroni?)

(*) Het gaat om de moord op de 16-jarige Laurence Matheus. Zij verdween 's middags op 28 augustus 1992 toen ze als jobstudent aan het werk was in het pretpark Walibi in Waver en ze werd een paar dagen later dood teruggevonden in de grasberm langs de N942 van Franc-Waret naar Leuze. Ze stierf aan een overdosis slaappillen.

Brusselse wisselagent vermoord met zestal steken

Het verkoolde lijk van een man dat dinsdag door een landbouwer werd ontdekt in de koffer van een uitgebrande wagen in het Naamse Fernelmont, is dat van een Brussels wisselagent. Het parket van Nijvel weigert zijn identiteit bekend te maken, maar wou wel kwijt dat het slachtoffer is afgemaakt met een half dozijn steken met een scherp voorwerp.

De wagen, een Citroën XM, stond aan de rand van het bos van Tronquoy in Franc-Waret, een deelgemeente van Fernelmont. De autopsie wees uit dat de dood was veroorzaakt door een zestal steken. De speurders ontdekten ook dat de wagen eigendom is van Gestrabel, een Brussels bedrijf dat zich bezighoudt met beursoperaties en het beheer van grote fortuinen. De maatschappelijke zetel van Gestrabel is gevestigd in de Ravensteingalerij in Brussel.

In de Brusselse beurskringen was donderdagmiddag sprake van een onrustwekkende verdwijning van een Brussels wisselagent. Het gaat om Pierre Blaimont (39), een in de hoofdstad wonende vrijgezel. Tot twee jaar geleden werkte hij voor de beursvennootschap Mignon-Declerck-Blaimont op het Marsveldplein in Brussel. Zoals de naam laat uitschijnen, was Blaimont mede-oprichter van de vennootschap.

Op het ogenblik van zijn verdwijning werkte Blaimont voor Gestrabel en reed hij rond met een Citroën MX van de firma. Hij speelde ook geregeld golf en in de uitgebrande wagen zijn precies golfsticks gevonden. Het gerecht sprak donderdag evenwel nog niet van een officieel verband tussen beide zaken.

Moord op baron Moffarts

Anderzijds zei de Nijvelse procureur Jean Deprêtre dat “geen enkel element in de huidige stand van het onderzoek toelaat het minste verband te leggen” tussen deze moord en die op baron de Moffarts, op 14 juli in Grez-Doiceau.

De baron werkte als bediende voor een AG-filiaal en hield zich ook bezig met geldbeheer. Een onbekende die autopech veinsde maakte de baron af met drie kogels in het hoofd. De activiteiten van Gestrabel deden sommigen een verband zien tussen beide zaken.

Na de moord op de Moffarts werd een robotfoto verspreid maar dat deed het onderzoek tot nog toe niet opschieten. Er is wel een rogatoire commissie gestuurd naar het Groothertogdom Luxemburg voor een onderzoek in bankkringen waarmee de baron geregeld contacten onderhield.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Augustus 1994

Beursmakelaar vermoord

Dinsdagnamiddag hebben de gerechtelijke diensten uit Namen een uitgebrande wagen gevonden in de bossen van Tronquoy, nabij het Naamse Fernelmont. In de koffer van de uitgebrande Citroën XM vonden de speurders een lijk. De Citroën was een bedrijfswagen van de beursvennootschap Gestrabel. De zaakvoerder van deze vennootschap, Pierre Blaimont (39), is sinds dinsdagochtend vermist. De identiteit van het lijk in de koffer van de XM is niet vrijgegeven, maar vermoedelijk gaat het wel om de vermiste zaakvoerder.

Blaimont was eerder actief in de beursvennootschap Mignon-Declerck-Blaimont, die hij vorig jaar verliet om Gestrabel op te richten. Gestrabel had ook een dochtervennootschap in Luxemburg, Gestralux. Volgens het forensisch onderzoek zou de man omgebracht zijn met een zestal messteken.

Op het parket van Nijvel onderzoekt men nog altijd de moord op baron Dominique de Moffarts. De Moffarts werd op 14 juli ll. met drie schoten vermoord in Grez-Doiceau. Volgens de Nijvelse procureur is er evenwel geen enkele aanwijzing dat er een verband bestaat tussen beide moorden. Opvallend is wel dat beide mannen zich bezighielden met vermogensbeheer, in België en Luxemburg. De Moffarts werkte voor MBA in Luxemburg.

Bron: De Tijd | 12 Augustus 1994

Vermoorde wisselagent in uitgebrande auto

Het verkoolde lijk van een man dat een landbouwer dinsdag ontdekte in de koffer van een uitgebrande wagen in het Naamse Fernelmont, is dat van een Brussels wisselagent. Het parket van Nijvel weigert zijn identiteit bekend te maken, maar wou wel kwijt dat het slachtoffer is afgemaakt met een half dozijn steken met een scherp voorwerp. De wagen, een Citroën XM, stond aan de rand van het bos van Tronquoy in Franc-Waret, een deelgemeente van Fernelmont.

De speurders ontdekten ook dat de wagen eigendom is van Gestrabel, een Brussels bedrijf dat zich bezighoudt met beursoperaties en het beheer van grote fortuinen. De maatschappelijke zetel van Gestrabel is gevestigd in de Ravensteingalerij in Brussel. In Brusselse beurskringen was donderdagmiddag sprake van de onrustwekkende verdwijning van een Brussels wisselagent. Het gaat om Pierre Blaimont (39), een in de hoofdstad wonende vrijgezel. Op het ogenblik van zijn verdwijning werkte Blaimont voor Gestrabel en reed hij rond met een Citroën XM van de firma. Hij speelde ook geregeld golf en in de uitgebrande wagen zijn precies golfsticks gevonden.

De Moffarts

Anderzijds zei de Nijvelse procureur dat “geen enkel element in de huidige stand van het onderzoek toelaat het minste verband te leggen” tussen deze moord en die op de uit Schulen afkomstige baron de Moffarts, op 14 juli in Grez-Doiceau. De baron werkte als bediende voor een AG-filiaal en hield zich ook bezig met geldbeheer. Een onbekende die autopech veinsde maakte de baron af met drie kogels in het hoofd.

De activiteiten van Gestrabel deden sommigen een verband zien tussen beide zaken. De na de moord op de Moffarts verspreide robotfoto heeft niets opgeleverd. Er is wel een rogatoire commissie gestuurd naar het Groothertogdom Luxemburg voor een onderzoek in bankkringen waarmee de baron geregeld contacten onderhield.

Bron: Het Belang van Limburg | 12 Augustus 1994

Trio gearresteerd voor moord op wisselagent uit Linkebeek

Zaterdag heeft de Naamse onderzoeksrechter Malmendier drie personen aangehouden die bekend hebben de 39-jarige wisselagent Pierre Blaimont uit Linkebeek vermoord te hebben. Blaimonts verkoolde lichaam werd dinsdag aangetroffen in de koffer van zijn uitgebrande wagen.

De aangehoudenen zijn Philip Bimson (28) en Lara Sugaroni (22), beiden uit Sint-Genesius-Rode, en Bruno Vivona (29) uit Waterloo. Het verkoolde lichaam van het slachtoffer was ontdekt door een landbouwer in het bos van Tronquoy in Franc-Waret. Uit de lijkschouwing bleek dat hij met zes messteken om het leven was gebracht.

Tijdens het onderzoek ging de Naamse gerechtelijke politie Bimson, Vivona en Sugaroni aan de tand voelen. Blaimont had met het drietal een kleine vastgoedmaatschappij opgericht te Ukkel de “Fifty Five”. In 1992 had Blaimont hen ook nog één miljoen frank voorgeschoten om in de Wellingtongalerij te Waterloo een café te openen, het “Hollywood Café”. Blaimont stond zelfs borg.

Het café bleek echter een slechte investering en de verstandhouding tussen Blaimont en de anderen begon te verslechteren. Blaimont vroeg zijn centen terug en toen dat niet gebeurde dreigde hij ermee klacht in te dienen.

Bimson maakte een afspraak met Blaimont te Ukkel om over de geldkwestie te praten. Dat gesprek draaide uit op een fikse ruzie waarbij Bimson Blaimont zes dodelijke messteken toebracht. Samen met Sugaroni en Vivona, die inmiddels ter plekke waren aangekomen, laadde Bimson het lichaam van zijn slachtoffer in diens wagen en reed ermee richting Philippeville. In een bos te Achenes probeerden ze het het lichaam te begraven maar slaagden daar niet in. Daarop reed het drietal verder naar Namen om er benzine te kopen. In Franc-Waret werd tenslotte de wagen in brand gestoken.

Na de misdaad reed het drietal naar de woning van Vivona te Waterloo waar een scenario werd bedacht in geval de politie hen aan de tand zou voelen.

Aan de speurders vertelde Bimson dat hij Blaimont niet omwille van het geld, maar uit jaloezie had gedood. Hij verdacht er Blaimont immers van een verhouding te hebben met zijn vriendin Lara Sugaroni. Philip Bimson werd beticht van vrijwillige doodslag. Lara Sugaroni en Bruno Vivona werden beticht van vrijwillige brandstichting en verberging van een lijk.

Het drietal werd opgesloten in de gevangenis van Namen.

Bron: Het Belang van Limburg | 16 Augustus 1994

Moord op beursmakelaar opgelost

De moord op Pierre Blaimont, beursmakelaar bij Gestrabel, lijkt opgelost. Het Naamse gerecht heeft drie personen aangehouden die verdacht worden van de moord. Het gaat om Philip Bimson, Bruno Vivona en Lara Sugaroni. Blaimont zou aan laatstgenoemde zowat 850.000 frank geleend hebben om een taverne uit te baten in Waterloo. De zaak liep niet goed en Blaimont eiste zijn geld terug.

Maandag acht augustus is dan een ruzie over het geld tussen Philip Bimson en Blaimont uit de hand gelopen, waarbij de beursmakelaar werd omgebracht met een mes. De twee andere betichten zouden Bimson hebben geholpen om het lijk naar Fernelmont te voeren, waarna de wagen van de beursmakelaar in brand werd gestoken.

Bron: De Tijd | 17 Augustus 1994

Wisselagent doodgestoken na financieel geschil

Het assisenhof van Brussel Hoofdstad (Franse taalrol) buigt zich vanaf maandag over de moord op Pierre Blaimont. Een 39-jarige wisselagent uit Linkebeek. Het slachtoffer werd in de nacht van 8 op 9 augustus 1994 in Ukkel om het leven gebracht. In de beklaagdenbank zullen de 29-jarige Brit Philip Bimson, de 30-jarige Waterloonaar Bruno Vivona en de 25-jarige Italiaanse Lara Sugaroni plaats nemen.

Bimson n Vivona worden beschuldigd van moord. Samen met Sugaroni wordt hen tevens opzettelijke brandstichting van de auto van het slachtoffer ten laste gelegd. Bimson, die in een financieel geschil met het slachtoffer was verwikkeld, wordt ervan beticht de wisselagent verscheidene dodelijke messteken te hebben toegebracht.

Vivona zou op de plaats van de misdaad aanwezig zijn geweest en Bimson een handje hebben toegestoken. Sugaroni wordt ervan beschuldigd de twee mannen te hebben geholpen het lichaam van het slachtoffer te doen verdwijnen. Het lijk van Blaimont werd in zijn Citroen XM gelegd en de wagen werd vervolgen in brand gestoken in het bos van Tronquoy in Fernelmont.

Een financieel geschil ligt aan de basis. Wisselagent Bimsont was met Sugaroni een liefdesrelatie begonnen en stopte haar wat kapitaal toe om een café op te starten in Waterloo. Maar de zaak liep slecht. Bimson was intussen eveneens een amoureuze verhouding met de Italiaanse begonnen en had de drankgelegenheid overgenomen. Maar hij was niet in staat om de uitstaande schuld bij Blaimont te vereffenen.

De debatten worden voorgezeten door Marc de Ie Court, het openbaar ministerie wordt vertegenwoordigd door advocaat-generaal Jean de Codt. Bimson wordt verdedigd door mr. Femande Motte De Raedt en mr. Didier De Quévy. Mr. Guy en Pascale François nemen de verdediging van Vivona waar. Sugaroni tenslotte wordt bijgestaan door mr. Carine Couquelet en mr. Martial Lancaster. Mr. Menschaert en mr. Preumont verdedigen de belangen van de burgerlijke partijen. Het proces zal vermoedelijk meer dan twee weken in beslag nemen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 Januari 1996

Dader en slachtoffer beiden verlegen

Vrijdag is voor het assisenhof van Brussel het proces tegen Philip Bimson, Bruno Vivona en Lara Sugaroni voortgezet. Bimson en Vivona worden beschuldigd van moord op de wisselagent Pierre Blaimont. Sugaroni staat terecht wegens heling van het stoffelijk overschot van het slachtoffer en vrijwillige brandstichting.

Tijdens het getuigenverhoor was het opvallend dat de verwanten van Bimson en van het slachtoffer Blaimont, de dader en het slachtoffer met dezelfde bewoordingen beschrijven: verlegen, teruggetrokken en gekant tegen geweld.

Over Philip Bimson kwamen een psycholoog die hem in de gevangenis van Vorst volgt, en de directeur van deze strafinstelling getuigen. Ze beschreven hem als een gedetineerde die niet het profiel heeft van de doorsnee gevangene: Bimson gedraagt zich zeer correct in de gevangenis.

Lara Sugaroni kwam ook aan het woord, om te vertellen over haar breuk met Bimson. Wenend verklaarde ze dat ze haar toekomst niet kon opbouwen op de dood van iemand anders.

Uit het rapport van de psychiatrische experten blijkt dat de drie beklaagden verantwoordelijk zijn voor hun daden en niet gevaarlijk voor de samenleving. Bimson heeft een neurotisch-hysterische persoonlijkheid en is relatief onvolwassen.

De deskundigen stellen vast dat de feiten ongetwijfeld werden gepleegd vanuit een emotionele toestand of vanuit een slecht verwerkte aandrift uit het verleden. Volgens de psychiaters speelde dynamiek van het koppel een belangrijke rol “want in de psychologie van Bimson en Sugaroni is een duidelijk spiegeleffect waarneembaar. Op elkaar gelijkende karaktertrekken leidden geregeld tot ruzies".

Vivona, die met heel wat frustratie rondloopt, is sociaal en geestelijk van een ander allooi dan Bimson. "Hij is een vrij eenvoudig man, die met moeite een klein sociaal leventje uitbouwde. Hij stond Sugaroni en Bimson bij en is afhankelijk van hen."

Lara Sugaroni is voor de deskundigen een complex geval. Zij manipuleert wel, maar dat gebeurt grotendeels onbewust. Ondank haar narcistische en materiële trekken is ze in staat haar eigen gedrag in vraag te stellen. Er is bij haar een duidelijke wil aanwezig om haar milieu te ontvluchten.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 Januari 1996

Bimson schuldig aan moord

De jury van het assisenhof van Brussel-Hoofdstad heeft gisteren Philip Bimson (29) schuldig bevonden aan moord op wisselagent Pierre Blaimont (39), uit Linkebeek, opzettelijke brandstichting en heling van het lijk. Bruno Vivona (30) is eveneens schuldig aan doodslag en eveneens aan opzettelijke brandstichting en heling van het lijk. De Italiaanse Lara Sugaroni (25) is alleen schuldig aan heling van het lijk, maar niet aan opzettelijke brandstichting van de auto van het slachtoffer.

Advocaat-generaal Jean de Codt vorderde levenslange dwangarbeid voor Bimson, 15 jaar voor Vivona en 2 jaar en 600 fr. boete voor Sugaroni. Het arrest wordt vandaag verwacht.

Bron: Gazet van Antwerpen | 31 Januari 1996

Levenslange dwangarbeid voor Bimson

In het proces omtrent de moord op wisselagent Pierre Blaimont veroordeelden de jury en het hof na drie en een half uur beraadslaging Philip Bimson en Bruno Vivona tot respectievelijk levenslange dwangarbeid en 16 jaar dwangarbeid. Het hof hield bij de bepaling van de straf rekening met het blanco strafblad van beide veroordeelden.

Lara Sugaroni kon niet rekenen op verzachtende omstandigheden en krijgt daarom 2 jaar cel en een boete van 15.000 fr. De advocaat-generaal eiste voor Lara Sugaroni wel niet de onmiddellijke aanhouding

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 Februari 1996

1,829

(5 replies, posted in Overzicht Bendes)

Nog twee artikels over de bende Maâcha:

Speuren naar de derde man

Urenlang meende de politie dat de beruchte bendeleider Hassan Maache (22) donderdag in Brussel gestorven was als een gangster. Geveld met een revolver in de hand tijdens een overval op een wisselkantoor. In de loop van de avond echter stelde de h. André Vandoren, eerste substituut bij het parket van Brussel, dat de overvaller die in de reanimatie van het Sint-Pietersziekenhuis overleed niet Hassan Maache was. Vingerafdrukken hadden stellig uitsluitsel gegeven. (...)

Lees hier het hele artikel » Nieuws

Broers specialisten in geweld

De kogel die uit het hoofd van Zakaria Hebchane werd verwijderd, is van hetzelfde kaliber als de rijkswacht gebruikt. Daarmee staat het zo goed als vast dat Hebchane wel degelijk betrokken is bij de overval op de geldautomaat in Rocourt, vorige week vrijdag. Hebchane staat bij het gerecht bekend als een lid van de bende-Maâche. Hij zou voor de bende gewerkt hebben als chauffeur. (...)

Lees hier het hele artikel » Nieuws

1,830

(4 replies, posted in Bibliografie)

Het volledige interview met Paul Ponsaers kan je hier lezen » Nieuws