You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Wat voor mij echter zeker lijkt, is dat je in je eigen regio niet met je gezicht bloot rondloopt.
Er zijn ontzettend veel criminelen die in hun eigen regio overvallen en inbraken plegen zonder bivakmuts of masker. Het toont vooral aan dat het hen absoluut niets kon schelen.
Beste Ben, is dit dan niet de wijze waarop een onderzoek gevoerd wordt? Nieuwe verklaringen aan oude verklaring toevoegen en trachten een hypothese voor ogen te krijgen?
Dat is een manier om een onderzoek te voeren. Maar wij voeren geen onderzoek in de juridische zin van het woord. 
Om de simpele reden dat we dit niet kunnen; we hebben noch de bevoegdheid, noch de middelen om dit te doen.
Wij als forumleden trachten linken te leggen met informatie die voor handen is, vaak op basis van het 30K tellende rapport dat op dit moment hoogstwaarschijnlijk heel wat leden op de pc staan hebben.
Dat rapport zegt me niets. Wel straf dat zo maar even 30.000 pagina’s "op heel wat leden hun pc staat".
heel wat kopstukken die we aan elkaar kunnen linken (al is het via een café) komen samen & dan stopt het.
Het is niet omdat persoon x in hetzelfde café komt als persoon y, dat ze elkaar kennen. Dat is geen verband, dat is toeval. Om een verband te kunnen leggen, heb je meer nodig dan "ze komen soms in hetzelfde café".
Verwacht jij zware bewijzen?
Nee, ik verwacht analyses van de informatie die we hebben. Is wat er staat geloofwaardig, voldoende onderbouwd, mogelijk, ... Kan wat die getuige zegt, echt zo gebeurd zijn?
Maar dat zijn mijn verwachtingen en die hoeven niet hetzelfde te zijn als iemand anders zijn verwachtingen. 
Post gerust enkel vasstaande feiten, dan zullen wij linken trachten te leggen- lees er gewoon over.
Ik heb ondertussen al meer dan voldoende vaststaande feiten gepost.
Nogmaals, op een dag moet je zelf linken trachten te leggen, ook al zijn ze niet volledig waterdicht.
Dat ga ik nooit doen, net omdat ik geen toegang heb tot het dossier van de Bende van Nijvel. Ik kan dus onmogelijk linken leggen omdat ik niet weet wat het resultaat van een bepaald onderzoek is geweest.
Om het PV dat je gepost hebt als voorbeeld te gebruiken: het bevat tal van hypotheses en vragen. Maar - zoals geschreven - ben je daar niet zoveel mee omdat je niet weet wat de antwoorden zijn geweest op al die vragen en hypotheses. Misschien heeft verder onderzoek aangetoond dat het niets te maken heeft met een bende die 's nachts in warenhuizen koffie en olie gaat stelen.
Mijn teleurstelling is al even gebeurd, de berg informatie waarop jij zit & mogelijk zelf niet meer aan uitgeraakt. Al wordt die niet gedeeld, tenslotte heb jij neergeschreven dat je de naam van de persoon met de SPAS weet (iets wat de onderzoekers nog steeds niet weten ...)
Mijn "berg" valt heel goed mee hoor. Er is in de loop der jaren heel wat informatie verschenen op fora. Dat is het voornaamste onderdeel van mijn "berg".
Ik heb gisteren nog eens het topic "Opsporingsbericht juni 2020" gelezen omdat ik me niet kan herinneren dat ik ooit heb gezegd dat ik weet wie de man met de SPAS is. Deze bewering staat ook nergens in dat topic. (Of ik heb erover gelezen.) 't Zou ook straf zijn als ik dat zou schrijven want ik heb geen idee wie de man met de SPAS is.
Tueurs du Brabant: Les résultats ADN des exhumations se font toujours attendre
Près de deux mois après l’exhumation des corps de Xavier Sliman et de ses parents à Charleville-Mézières, les analyses ADN, très attendues, n’ont toujours pas été dévoilées. (...)
Lees hier het hele artikel » Nieuws
De opmaak van PV 28395/99 geeft ons heel wat materiaal om Franceso Nardella aan Constantin Angelou te linken om te merken dat Calmette wederom zijn hand in deze zaak heeft.
Het document is duidelijk niet het verslag van een verhoor of een vaststelling. De auteur doet iets anders: hij vergelijkt oudere PV’s uit 1984, hij voegt daar informatie uit een nieuw PV van 1999 aan toe en hij trekt vervolgens zelf conclusies.
Dat zie je aan formuleringen zoals:
“In dit verband verdient de voorlaatste alinea bijzondere aandacht…”
Of:
“De buitenlander van mediterrane afkomst kan wel eens heel goed Hage Maroun zijn.”
Dat laatste is zelfs geen vaststelling maar een hypothese.
Andere problematische zaken in het document:
Is het vreemd dat Nardella Belcar kende?
Nee. Volgens de tekst hield Nardella zich bezig met gestolen auto’s en werden de auto’s verkocht richting Libanon. Belcar zat in precies dat milieu van tweedehandswagens rond Brussel-Zuid. Dit betekent juist dat het volkomen logisch is dat hij Belcar kende.
Dat is ongeveer hetzelfde als vaststellen dat een diamantair uit Antwerpen een andere diamantair kent. Dat is geen belastend gegeven.
De "leugen" van Nardella
Volgens het PV gaf Nardella eerst een verkeerde naam en een verkeerde locatie. Pas nadat men het visitekaartje toonde, gaf hij Belcar toe. Dat kan verschillende verklaringen hebben.
Mogelijkheid 1: Hij loog bewust, wat verdacht zou kunnen zijn.
Mogelijkheid 2: Hij wilde een kennis afschermen.
Mogelijkheid 3: Hij wilde gewoon niet praten over zijn illegale autohandel. Dat lijkt mij eerlijk gezegd de meest voor de hand liggende verklaring. Een autodief zal nu eenmaal niet graag al zijn afnemers beginnen opnoemen.
Dus zelfs als hij liegt, bewijst dat nog niets over de Bende van Nijvel.
Het ontbreken van de administratie
Hier schrijft de auteur:
(…) men kon de facturen van vóór 1983 niet meer controleren.
Dit betekent dat er geen bevestiging is gevonden. Anders had er gestaan:
“Uit de facturen blijkt dat ...”
Nu staat er eigenlijk: "We hebben het niet kunnen controleren." Dat is bijna het tegenovergestelde van bewijs.
Hage Maroun
Er staat letterlijk:
"kan wel eens heel goed Hage Maroun zijn."
Dat is pure speculatie.
De verwijzing naar Josse Auto
Hier probeert de auteur een contrast te maken. Redenering: Nardella noemt Josse Auto correct. Dus waarom noemt hij Belcar verkeerd?
Dat is op zich een legitieme observatie. Maar ook hier ontbreekt de tweede stap. Een onderzoeker zou dan moeten aantonen:
waarom Belcar zo gevoelig lag;
wat er precies gebeurde via Belcar;
welke auto’s daar passeerden;
welke personen betrokken waren.
Die informatie ontbreekt volledig.
La Terrasse
De logica van dit punt is ongeveer:
persoon A komt in café X;
persoon B komt in café X;
persoon C is klant van café X.
Dus mogelijk bestaat er een netwerk. Maar cafés zijn ontmoetingsplaatsen. Dat zegt op zichzelf weinig. Het zou pas sterker staan wanneer de onderzoekers kunnen aantonen dat ze elkaar daar ontmoetten. Dat lees ik hier niet.
Het handeltje van dikke marcel en “baba”
De Nederlanders klagen er over dat zij vanuit België vervuilde waterlopen op hun grondgebied krijgen. “Maar wat moeten wij dan zeggen”, vragen de leden van de antidrugbrigade van de Brusselse gerechtelijke politie zich af.
“Vanuit Nederland wordt heel onze jeugd vervuild met alle soorten drugs, cocaïne, heroïne, cannabis, wat je maar wil. Nederland, vooral dan Rotterdam en Amsterdam, zijn een soort supermarkt geworden voor de kleinere drugdealers, die zich daar telkens gaan bevoorraden.”
Ook “dikke Marcel” moet daar aan gedacht hebben, toen hij eind augustus 1983 vrij kwam. Deze kleurrijke Brusselse figuur, net 35 jaar oud geworden, ziet er veel ouder uit: hij is even kaal als dik en hij heeft al heel wat jaren van zijn leven in de gevangenis doorgebracht.
In de jaren ’70 leerde hij de stiel bij de allerbeste leermeester, Albert “Bruno” Farcy, de man wiens schaduw nog altijd hangt over heel het Brussels milieu. Zijn rol in de zaak-Vienne, zijn rol in de zaak-François, zijn rol in de aanslag op majoor Vernaillen, de manier waarop hij kon ontsnappen uit de gevangenis van Scheveningen, het zijn mysteries waarmee zich nu nog sommige rijkswachters dag na dag bezig houden.
Farcy had een privé-club nabij de Louizapoort. Dikke Marcel was er buitenwipper. Hij stak niet alleen een fooi op zak, maar begon daar ook als kleine verkoper voor Farcy. Later bevorderde Farcy hem tot een soort luitenant en dikke Marcel mocht (uiteraard onder toezicht en mits bepaalde verkoopsafspraken) een eigen club gaan openhouden aan het Sint-Goriksplein.
Toen Farcy's koerier Vienne in oktober 1978 in Pakistan tegen de lamp liep, werd dikke Marcel verklikt. Op 13 maart 1980, werd hij veroordeeld tot zes jaar cel. In de zomer van 1983 kwam hij voorlopig vrij. Die drie jaar cel waren net voldoende geweest om goede contacten te leggen, zo bleek achteraf.
Op 12 januari 1984, werden in Noord-Frankrijk, nabij een grenspost, twee Belgische meisjes aangehouden: Tania Michiels (24) en Dominique Lhoir (31), vriendinnetjes van Castris. Dat was meteen het begin van een resem aanhoudingen, in Nederland, in België, in Frankrijk.
Langzaam maar zeker ontrafelden de politiekorpsen van die landen, maar vooral de brigade van de Brusselse speurder Georges Marnette, het netwerk: aankopen in Nederland bij Noord-Afrikanen en een Libanees, eerste verkooppunten in België, doorvervoer naar Frankrijk met verkooppunten in België, doorvervoer naar Frankrijk met verkooppunten daar (o.m. aanhouding van een Tunesiër) en zelfs naar Zwitserland.
In het Belgische luik van dit dossier staan 17 personen terecht, onder wie een Israëli, een Libanees, een Jordaniër, een Italiaan, een Marokkaan en een Griekse halfbloed-Zaïrees. En heel wat al lang bekende namen.
Volgens de speurders is het hoofd van de bende (of de voornaamste stroman voor Farcy?) de Israëli Marou Hage (53). De koeriersters Tania en Dominique en in mindere mate Chantal, zijn de enigen die spreken. Alle andere ontkennen of zeggen gewoon klanten, kleine kopers te zijn.
Joël Hottart (30), nog een van de spilfiguren, werd in juli 1984, vrijgelaten. door de raadkamer en er kwam geen beroep toen van het parket, vertegenwoordigd door Claude Leroy. Hottart is nu spoorloos.
Spoorloos is ook “Vicky” Vanobbergh, ontsnapt uit de gevangenis en indertijd al in het eerste proces-Castris. Eén van de kleine verkopers was Vassilos Macrides, bijgenaamd “Baba”, een bekend figuur(tje) in het milieu. Ook bekend zijn Francis Meert (30) uit Evere, Elie Spletinckx (28) uit Schaarbeek en Francis Van Binst (27) uit Sint-Gillis-Brussel, al rekent men hen eerder tot de wapentrafikanten.
Verder bij de betichten nog een zakenman, die “verbruik” toegeeft, een kapper, de Ukkelse uitbater van de “Number One”, de Jordaniër Elias Shiber en de Marokkaan Hassan Hejli, die Castris in de gevangenis had leren kennen. Hejli werd immers op 10 juli 1980, veroordeeld tot 7 jaar cel wegens deelneming aan de overvallen, georganiseerd door zijn vriend François Besse.
Hejli kwam zonder Besse voor de rechter want toen Besse een rechter gijzelde, om uit het Brussels Justitiepaleis te ontsnappen, vroeg hij zijn vriend Hejli om mee te gaan. Maar Jejli bedankte...
Al die gevaarlijke kerels moeten zich nu verantwoorden. Het proces vindt plaats in de 22ste kamer bis van de correctionele rechtbank Brussel en de veiligheidsmaatregelen zijn streng. Voorlopig is men nog aan het verhoor toe.
Bron: Het Laatste Nieuws | 6 Februari 1986
Rechtbank verdeelt 107 jaar cel onder 13 heroïnesmokkelaars
De 22ste kamer bis van de correctionele rechtbank te Brussel, voorgezeten door mevr. Voorspoels, heeft woensdag in totaal liefst 107 jaar gevangenisstraf en ruim 15 miljoen fr. boete uitgedeeld aan een internationale bende heroïnesmokkelaars onder wie de beruchte Marcel Castris, alias “dikke Marcel”.
Hij was de luitenant van Albert “Bruno” Farcy, de voortvluchtige “caïd” van de Brusselse onderwereld, die een rol speelde in de zaak-Vienne, de zaak-François en de aanslag op majoor Vernaillen, en die ontsnapte uit de gevangenis van Scheveningen, in Nederland Zeventien betichten stonden gisteren terecht te Brussel. Vier van hen werden wegens twijfel vrijgesproken: de Israelier Marou Hage (53), Claudio Valessia (31) uit Jette, Elie Spletinckx (28) uit Schaarbeek en Francis Van Binst (27) uit Sint-Gillis-Brussel.
De zaak ging aan het rollen toen op 12 januari 1984 te Bettignies (Frankrijk), op de weg naar Maubeuge, twee Belgische vrouwen werden aangehouden: Tania Michiels (24) en Dominique Lhoir (31), vriendinnetjes van Castris. In de portieren van hun huurauto zat meer dan 2 kilo heroïne verborgen.
De vrouwen bekenden dat zij al eerder, eind december 1983, drugs van Nederland naar Parijs hadden overgebracht langs België om. De aanhouding van Tania Michiels en Dominique hoir leidde tot nog een reeks arrestaties in Nederland, Belgie en Frankrijk.
Tientallen kilos's heroïne werden in Nederland gekocht bij Noord-Afrikanen en een Libanees en verkocht in België, Frankrijk en zelfs Zwitserland en Spanje.
Van de 17 betichten werden er gisteren twee bij verstek veroordeeld: Joël Hottart (30), uit Sint-Jans-Molenbeek, die in juli 1984 door de raadkamer werd vrijgelaten en sedertdien onvindbaar is, en Vicky Vanobbergh (35), die uit de gevangenis ontsnapte. Hottart kreeg 6 jaar cel en 180.000 fr. boete en Vanobbergh 10 jaar en 600.000 fr. boete.
De zwaarste straffen kregen de Jordaniër Elias Shiber (48) en de Marokkaan Hassan Hejli (29): elk 20 jaar gevangenis en 6 miljoen fr. boete!
Shiber is een beruchte drugsmokkelaar, die als het brein achter het hele drugnet wordt beschouwd. Hejli was zijn rechterhand. Hij zorgde voor de verdeling van de heroïne in België en voor het doorsmokkelen naar het buitenland.
Hejli begon zijn “loopbaan” als overvaller, samen met de beruchte gangster François Besse, die destijds in de Brusselse raadkamer rechter Jos Durant gijzelde om te ontsnappen. Deze gijzeling gaf aanleiding tot de zaak-Graindorge.
Hejli werd wegens de overvallen in juli 1980 veroordeeld tot 7 jaar cel maar hij werd tamelijk vlug vrijgelaten en het land uitgezet. Hij vestigde zich in Nederland, waar hij zich met drugsmokkel ging bezighouden.
Marcel Castris kreeg dit keer 12 jaar cel en 1.800.000 fr. boete. In maart 1980 was hij al tot 6 jaar gevangenisstraf veroordeeld nadat hij door Joseph Vienne (de koerier van Farcy) was verklikt als kopstuk van de Belgische heroïneverdeling.
De overige betichten werden tot lichtere straffen veroordeeld. Dominique Lhoir kreeg 5 jaar cel, Tania Michiels 3 jaar, Chantal Nemec (De vriendin van de voorvluchtige Hottart) eveneens 3 jaar, André Gerady uit Elsene 5 jaar en 600.000 fr. boete, de kleine verkoper “Baba” Macrides 6 jaar en 300.000 fr. boete, Francis Meert (30) uit Evere 7 jaar en 60.000 fr. boete, Moïse (33) 3 jaar en 60.000 fr. boete en Constant Hormans (32) 7 jaar en 180.000 fr. boete.
Bron: Het Laatste Nieuws | 13 Maart 1986
In het weekend bloeddorstige prédateurs, in de week zoals een keurige model burger met de auto tijdig naar de keuring.
De man aan de autokeuring reed met een voertuig met handelaarsplaten. Dat zou er op kunnen wijzen dat hij dit moest doen omdat hij in een garage werkte.
Als we Clerbois en andere getuigen sceptisch benaderen, zo ook deze, teneinde behalve bovenstaande nog een aantal zaken vaag/vreemd lijken.
Volledig akkoord. Er zijn een aantal zaken die bij mij een paar alarmbellen laten afgaan. Maar het feit dat de man nooit de media heeft opgezocht of een account heeft aangemaakt op één van de fora, spreekt in zijn voordeel. We weten niet veel over de man of zijn getuigenis, maar we kunnen wel - op basis van wat we nu weten - een lijst maken met de sterke en zwakke / verdachte punten van zijn getuigenis.
Sterke punten
Hij ging niet naar de politie met een verdachte, maar met een gebeurtenis.
Hij deed verslag van een eigen waarneming.
Zijn beschrijving was voldoende gedetailleerd om een nieuwe robotfoto op te stellen.
Hij had de bestuurder gedurende een relatief lange confrontatie kunnen observeren.
Hij zag dezelfde persoon volgens eigen zeggen later nog een tweede keer in Lobbes.
Hij zocht geen publiciteit en lijkt geen persoonlijk voordeel te hebben nagestreefd.
Hij verklaarde in essentie: “Ik ben in oktober 1983 bedreigd door de bestuurder van een zwarte Golf.” Dat is een concrete gebeurtenis die hij zelf heeft meegemaakt. Pas daarna proberen de onderzoekers uit te maken wie die bestuurder was. Dat is veel sterker dan een getuige die twintig jaar later zegt: "Ik weet wie de Reus was."
Een ander opvallend element dat in het voordeel van de getuige spreekt, is de aard van zijn verklaring. Hij beperkt zich grotendeels tot concrete observaties die hij zelf zegt te hebben gedaan, zoals de recent zwart herspoten Golf, de verwijderde achterbank en het agressieve gedrag van de bestuurder.
Dat zijn relatief banale, technische details die niet onmiddellijk spectaculair of belastend zijn, maar wel controleerbaar zijn of aansluiten bij andere vastgestelde feiten. Hij beweert bijvoorbeeld niet dat hij de daders kende of dat hij wist dat het om de Bende van Nijvel ging. Zijn verklaring vertrekt in de eerste plaats vanuit wat hij meent zelf te hebben gezien, en pas in tweede instantie uit de mogelijke betekenis van die waarnemingen. Dat onderscheid verhoogt de geloofwaardigheid van zijn getuigenis.
Zwakke punten
De getuigenis kwam pas negentien jaar na de feiten. Dat is heel lang.
Het blijft onzeker hoe accuraat een gezichtsherkenning na zo’n lange periode nog is.
Er zijn - voor zover we weten - geen andere getuigen van de gebeurtenissen aan de visvijver of aan de autoinspectie in Lobbes.
De waarneming van een gewonde man in de Golf is een interessant detail, maar wordt door geen andere bron bevestigd.
De getuige verklaarde dat achter in de VW Golf een gewonde man lag. Het is echter de vraag waarop hij die conclusie baseerde. Uit zijn eigen waarneming blijkt vooral dat hij een man zag liggen. Dat die persoon gewond was, blijft een interpretatie die achteraf moeilijk kan worden geverifieerd.
De getuige meldde zich pas negentien jaar na de feiten. In die periode was al veel informatie over het dossier publiek geworden, waaronder de gestolen en zwart herspoten Golf, verschillende robotfoto’s en talrijke reconstructies van de feiten. Daardoor is het moeilijk te achterhalen welke elementen uitsluitend op zijn eigen herinnering berusten en welke mogelijk zijn beïnvloed door informatie die hij in de loop der jaren via de media heeft vernomen.
Daar staat tegenover dat sommige elementen uit zijn verklaring - zoals de verwijderde achterbank, de agressieve confrontatie en de tweede ontmoeting aan de autokeuring van Lobbes - niet tot de algemeen bekende kern van het Bende van Nijvel-dossier behoorden. Juist die minder voor de hand liggende details verdienen daarom bijzondere aandacht.
Voor de maskers : Misschien omdat ze geen overlevenden wilden achterlaten.
De overval gebeurde rond 18u30 in een straat vol huizen. Voor zover ik kan beoordelen was de winkel ook nog open. Er waren dus genoeg mogelijkheden voor getuigen binnen en buiten de winkel. Er zijn minstens twee personen die tijdens de overval verdachte personen hebben gezien. Daarvan werden zelfs drie robotfoto's gemaakt, enkel nummer 7 werd getoond aan het publiek.
Dat kan je denken want ze beginnen te schieten zonder bevel, zonder waarschuwing, zonder duidelijke reden.
Dat weten we niet. De enige - indirecte - getuigen van wat zich binnen heeft afgespeeld, waren de kinderen. Terwijl ze boven zaten, hoorden ze plots schoten en zijn ze gaan kijken. Je kan dus onmogelijk concluderen dat ze zonder bevel of waarschuwing zijn beginnen schieten. Om de simpele reden dat we dit niet weten.
De visser in Landelies
In de dagen na de roofmoord op Jacques Van Camp in Ohain werd de gestolen rode Volkswagen Golf GTI van zijn dochter op verschillende plaatsen opgemerkt. Eén van die plaatsen was in Landelies.
Begin oktober 1983 zat een man te vissen aan een vijver in Landelies, in de omgeving van de Abdij van Aulne en het Bois de Hourpes, toen een zwarte Volkswagen Golf GTI zijn aandacht trok. Als garagist van opleiding merkte hij meteen op dat de wagen recent zwart was herspoten. Ook viel hem op dat de achterbank was verwijderd, waardoor hij een goed zicht had op het interieur.
Volgens de getuige lag achter in de Golf een man die gewond leek te zijn. Toen de bestuurder merkte dat hij werd geobserveerd, reageerde hij bijzonder agressief. Hij stapte uit, trok een vuurwapen en bedreigde de visser, waarna de Golf opnieuw wegreed. De getuige vergat het incident nooit.
Ongeveer zes weken later kwam hij dezelfde man opnieuw tegen, ditmaal op de autokeuring van Lobbes. De verdachte reed er niet met de zwarte Golf, maar met een ander voertuig. In tegenstelling tot de gewelddadige confrontatie in Landelies gedroeg hij zich hier volkomen normaal. Juist daardoor kreeg de getuige de kans hem opnieuw aandachtig te bekijken.
Hij herkende onmiddellijk hetzelfde gezicht, dezelfde lichaamsbouw en dezelfde houding als bij de ontmoeting aan de vijver. De omstandigheden waren veel rustiger dan tijdens het eerste incident, waardoor deze tweede observatie zijn eerdere indruk alleen maar versterkte.
Pas jaren later meldde de getuige beide waarnemingen aan de speurders. Omdat hij de verdachte tweemaal onder verschillende omstandigheden had gezien, beschouwden de onderzoekers hem als een bijzonder waardevolle getuige. Op basis van zijn verklaringen werd in 2002 een nieuwe robotfoto opgesteld, robotfoto nr. 22. Die onderscheidde zich van de meeste andere robotfoto’s in het Bende-onderzoek doordat ze niet gebaseerd was op een vluchtige waarneming tijdens een overval, maar op twee afzonderlijke observaties waarbij de getuige de verdachte relatief lang kon bekijken.
De exacte locatie van de eerste ontmoeting is nooit officieel bekendgemaakt. De beschikbare beschrijvingen situeren de feiten aan een vijver in Landelies, nabij de Abdij van Aulne en het Bois de Hourpes. Op basis daarvan lijkt de Étang de la Clairière, langs de Rue Albert Ier tussen Landelies en de abdij, de meest waarschijnlijke locatie » Google Maps
Deze visvijver ligt vlak bij de Samber, was destijds gemakkelijk bereikbaar met de auto en stemt goed overeen met de beschrijving van de getuige. Hiervoor bestaat echter geen officiële bevestiging.
De verklaring van de visser is om meerdere redenen van belang. Ze wijst erop dat de in Ohain gestolen Golf al kort na de feiten zwart was herspoten en dat de daders zich in de dagen vóór de overval op de Delhaize van Beersel in de regio ten zuidwesten van Charleroi ophielden. Bovendien is de melding van een gewonde inzittende een van de weinige getuigenissen die erop lijkt te wijzen dat een van de daders kort na de moord op Jacques Van Camp verwondingen had opgelopen.
Over de tweede ontmoeting in Lobbes blijven verschillende vragen onbeantwoord. We weten niet waarom de verdachte zich aan de autokeuring bevond, of hij er zijn eigen voertuig liet keuren of iemand vergezelde, noch met welk voertuig hij er precies aanwezig was. Toch gaf juist deze tweede, rustige observatie de getuige de overtuiging dat hij dezelfde man had gezien als degene die hem enkele weken eerder aan de vijver met een vuurwapen had bedreigd.
Bronnen:
Dit topic
Artikel uit 2014 » Tueurs du Brabant: l’enquête sur “l’homme à la Golf” va reprendre
Artikel uit 2002 » Achterbank overvalwagen geeft onderzoek weer hoop
Artikel uit 2002 » Tueurs du Brabant: un nouveau portrait-robot est dressé d’après le témoignage d’un carrossier
Artikel uit 2002 » Le visage du chef des "tueurs fous"
Persmededeling CWB 30 oktober 2002, zie » Onderzoek
Bedankt voor de correctie. Ik heb het aangepast in de samenvatting.
Pierre Romeyer - ondertussen overleden - was een getuige van de schietpartij in Hoeilaart op 30 september 1982. De beroemde chef-kok reed die namiddag met zijn groene Range Rover naar zijn restaurant "La Maison de Bouche" toen hij onverwacht terechtkwam in de nasleep van de overval op wapenhandel Dekaise in Waver.
Op de website vind je een nieuwsdossier met een aantal artikels over de feiten die Pierre Romeyer heeft gezien » Nieuwsdossier
In het topic over de schietpartij in Hoeilaart heb ik reeds een post geplaatst over de getuigenis van Pierre Romeyer » Forum
Pierre Romeyer was zonder twijfel een belangrijke ooggetuige van de feiten, maar veel van wat later aan zijn getuigenis werd toegeschreven, blijkt eerder een interpretatie dan een rechtstreekse waarneming.
Vlak voor de schietpartij reed Romeyer over de bochtige weg naar Hoeilaart (de Overijsesteenweg) toen hij in een bocht werd ingehaald door twee auto’s. Eerst passeerde een blauwe Volkswagen Santana - de vluchtauto van de daders - en onmiddellijk daarna een kleine witte Renault 4 van de BOB van Waver. Hij had geen idee wat zich enkele minuten eerder in Waver had afgespeeld en vond alleen dat beide voertuigen roekeloos reden.
Toen hij Hoeilaart binnenreed, hoorde hij geweerschoten. Hij stopte zijn wagen en zag op het kruispunt van de Koldamlaan met de Albert Biesmanslaan dat de witte Renault de Santana had onderschept. Een van de inzittenden van de Santana was uitgestapt en hield de twee inzittenden van de Renault onder vuur.
Nadat de Santana was weggereden, snelde Romeyer naar de gewonden. Hij nam hun dienstwapens weg, omdat hij aanvankelijk niet wist dat het rijkswachters waren. Pas toen een van hen zich kenbaar maakte, legde hij de wapens terug. Vervolgens belde hij vanuit een nabijgelegen Mercedes-garage de hulpdiensten en verleende hij eerste hulp tot de ambulances arriveerden.
Over deze grote lijnen bestaat weinig discussie. Ze sluiten goed aan bij de reconstructie van de schietpartij en worden ook door andere bronnen bevestigd. Anders ligt dat voor de details die Romeyer later over de schutter vertelde.
Volgens een artikel uit 2018 bevond Romeyer zich op ongeveer 150 meter van de schietpartij. Bovendien verklaarde hij zelf dat de schutter met zijn rug naar hem stond. Daardoor kon hij onmogelijk een gelaat beschrijven. Zijn beschrijving beperkte zich dan ook tot een silhouet: een grote, breedgeschouderde man, "un malabar costaud, large d’épaules". Opvallend is ook dat hij de twee andere daders helemaal niet kon beschrijven.
Toch groeide zijn getuigenis in de loop der jaren uit tot een van de belangrijkste argumenten voor de stelling dat de schutter een professioneel getrainde schutter was. Romeyer, zelf een ervaren jager en sportschutter, verklaarde dat de dader de zogenaamde Cooper-methode gebruikte, een schiettechniek die populair werd gemaakt door de Amerikaanse instructeur Jeff Cooper.
Die vaststelling verdient echter enige nuance. Romeyers ervaring als schutter maakt zijn indruk zeker niet waardeloos. Hij kon waarschijnlijk beter dan een doorsnee getuige beoordelen of iemand beheerst en doelgericht optrad. Maar het blijft de vraag of iemand op ongeveer 150 meter afstand, tijdens een schietpartij die slechts enkele seconden duurde, met zekerheid een specifieke schiettechniek kan herkennen. Zijn conclusie dat de schutter professioneel oogde is daarom plausibel, maar de identificatie van een concrete schietmethode blijft moeilijk te verifiëren.
Nog meer discussie bestaat over het zogenaamde "Incident Romeyer". Enkele uren na de schietpartij zou naar zijn restaurant zijn gebeld. Volgens latere publicaties vroeg de beller of Romeyer inderdaad de eigenaar was van een groene Range Rover, waarna hij hem waarschuwde om te zwijgen. Doorheen de jaren verschenen verschillende versies van dat telefoongesprek. In sommige artikels wordt gezegd dat de beller enkel adviseerde voorzichtig te zijn. Andere bronnen vermelden expliciete bedreigingen zoals: "Si tu parles, on aura ta peau" of "Je hebt iets wat van ons is".
Opmerkelijk is dat pas in een artikel uit 2018 expliciet wordt vermeld dat Romeyer de telefoon helemaal niet zelf opnam. Het was een medewerkster of secretaresse van het restaurant die het gesprek voerde. Romeyer was dus geen directe, maar een indirecte getuige van de inhoud van het telefoongesprek. Dat belangrijke detail ontbreekt in veel oudere publicaties, waardoor de indruk ontstaat dat hij de bedreiging persoonlijk had ontvangen.
Zelfs als het telefoontje werkelijk heeft plaatsgevonden, blijft de vraag wie erachter zat. Vaak wordt automatisch aangenomen dat het om de Bende van Nijvel ging, maar daarvoor bestaat geen hard bewijs. Er zijn verschillende mogelijke verklaringen. Romeyer was in Brussel een bekende figuur, uitbater van een gerenommeerd restaurant en actief in de schietsport. De beller kan hem uit de media hebben gekend, als klant van zijn restaurant, uit de schietwereld of via iemand die zijn nummerplaat kon identificeren. Geen van die mogelijkheden vereist noodzakelijk een link met de daders van de overval.
De evolutie van zijn verklaringen verdient eveneens aandacht. De kern van zijn getuigenis bleef door de jaren heen opmerkelijk stabiel: de twee auto’s die hem inhaalden, de schietpartij, zijn hulp aan de gewonde rijkswachters en het vermeende telefoontje keren telkens terug. Dat pleit eerder voor de betrouwbaarheid van zijn herinnering aan de grote lijnen van de feiten. De meer gedetailleerde elementen - zoals de Cooper-methode of de precieze inhoud van het telefoongesprek - lijken daarentegen geleidelijk meer nadruk te hebben gekregen naarmate de jaren verstreken.
Pierre Romeyer blijft daardoor een belangrijke getuige van de gebeurtenissen in Hoeilaart. Zijn verklaringen leveren waardevolle informatie op over het verloop van de schietpartij en bevestigen verschillende elementen van de latere reconstructie. Tegelijk tonen de beschikbare bronnen aan dat zijn getuigenis met de nodige voorzichtigheid moet worden gelezen. Er bestaat een duidelijk verschil tussen wat hij daadwerkelijk kon waarnemen, wat hij als ervaren schutter interpreteerde en wat later, door mediaberichten en hervertellingen, een eigen leven is gaan leiden.
Precies daarom is Romeyers getuigenis vooral waardevol wanneer zij wordt gelezen in samenhang met de andere beschikbare bronnen. Ze vormt een belangrijk puzzelstuk van de gebeurtenissen in Hoeilaart, maar geen sluitend bewijs voor theorieën over de professionaliteit van de schutter of over een vermeende intimidatiecampagne door de Bende van Nijvel.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.