6,861 Reply by Ben

(26 replies, posted in Westland New Post)

Op 1 februari 1984 wordt minister van Defensie Freddy Vreven in de kamer van volksvertegenwoordigers langdurig geïnterpelleerd door de socialistische afgevaardigde Luk Van den Bossche. Van den Bossche brengt de namen in herinnering van de belangrijkste militairen en miliciens die betrokken zijn bij de diefstal van documenten uit het transmissiecentrum. Hij vraagt de minister welke maatregelen er zullen genomen worden tegen de daders en meer in het bijzonder tegen Paul Latinus, de organisator van die diefstal en op het ogenblik van de interpellatie nog altijd reserve-officier bij de Luchtmacht.

Van den Bossche vraagt zich af hoe het mogelijk is dat de Staatsveiligheid niet vroeger reageerde terwijl ze in 1982 toch in het bezit was van tenminste een exemplaar van Althing waarin gestolen telexberichten afgedrukt stonden. Hij onderstreept de tekortkomingen van de militaire veiligheid die niet in staat is geweest de jarenlange infiltratie in het transmissiecentrum te ontdekken. "Uit dit alles blijft", aldus Van den Bossche, "dat, niettegenstaande alle hoogdravende en bombastische, en ik zou bijna zeggen operettemethodes en voorstellingen gehanteerd door de militaire veiligheid, deze ten hoogste de naam militaire verdienen, maar in elk geval niet de naam veiligheid. In feite is de CTR een zeef, meer niet. Hoe reageert de NATO op het feit dat haar geheimen zomaar in vreemde handen terechtkomen?"

"Tenslotte is er de kwestie van het Althing-tijdschrift. Feit is dat de Staf en de SGR terzake exemplaren toegestuurd kregen. Welke was de houding van beide diensten ten opzichte van dit tijdschrift op het ogenblik dat het werd toegestuurd? Welke concrete initiatieven hebben ze genomen? Overigens heeft de Minister van Justitie ook erkend dat in 1982 een exemplaar doorgestuurd werd aan de SGR door de Staatsveiligheid. Zodat vaststaat dat in elk geval de militaire veiligheid een exemplaar an Althing in handen gehad heeft."

Luk Van den Bossche citeert ook verschillende namen die in verband gebracht zijn met Westland New Post: een kolonel van de rijkswacht, een legerluitenant, een persfotograaf die voor Faez All Ajjaz gewerkt heeft en die zeer goed geïntroduceerd is in hogere kringen van rijkswacht en leger.

Minister Freddy Vreven beklimt de tribune en antwoordt als volgt: "Aangezien de verduistering van de geheime documenten in het Transmissiecentrum van Evere aanleiding is geweest tot zowel een gerechtelijk als een administratief onderzoek moet ik mijn antwoord noodzakelijkerwijs beperken tot die elementen die aangebracht zijn door het interne administratieve onderzoek en waarvan de openbaring geen schade kan toebrengen aan de gerechtelijke enquête."

"Uit het interne onderzoek is gebleken dat de feiten begaan werden door personeelsleden van de dienst zelf. Het personeel is voor hun indiensttreding aan een veiligheidsonderzoek onderworpen maar op dat moment is geen enkel verdacht element naar boven gekomen. Verschillende personen die bij de diefstal betrokken zijn werden na het veiligheidsonderzoek lid van Westland New Post, een organisatie die op dat moment nog niet bekend was bij de diensten van de miliaire veiligheid. Tijdens de periodieke inspecties werd geen enkele onregelmatigheid vastgesteld in verband met de veiligheid van het Transmissiecentrum."

"Een onderzoek van de veiligheidsdienst heeft aan het licht gebracht dat er fouten gebeurd zijn en dat het systeem van bewaren en vernietigen van de archieven niet waterdicht was. Er zijn onmiddellijk maatregelen genomen om die veiligheidsrisico's uit te schakelen."

De NATO is op de hoogte gebracht van de verduistering van de berichten. De SGR (Service Général de Renseignements) kende inderdaad het tijdschrift Althing. Dit tijdschrift stelde zich tot doel zijn lezers in te lichten over 'feiten die nooit in de traditionele pers vermeld worden omdat ze niet goed passen in het kraam van de heersende economische en politieke belangen'. Het tijdschrift bevatte enerzijds aanklachten tegen bepaalde situaties in de Sovjet-Unie en anderzijds tegen de laksheid van de zogenaamde Westerse pseudo-democratieën."

"De artikels die in het tijdschrift gepubliceerd werden hadden geen betrekking op België of op de NATO. Althing werd geklasseerd bij de onbelangrijke blaadjes die door tal van kleine organisaties worden uitgegeven. Wat de andere personen betreft, o.a. een Arabische journalist en een persfotograaf, die hebben niets uit te staan met Landsverdediging, behalve dan dat de persfotograaf me onlangs vergezelde op mijn reis naar Zaïre. Hij was aangeduid geweest door de Federatie van Persfotografen."

Luk Van den Bossche neemt daarna opnieuw het woord. Hij maakt zich ongerust over de discriminatie die er in het leger heerst tussen militairen met een linkse en militairen met een rechtse overtuiging:

"Ik heb de indruk dat iemand met een rechtse overtuiging gemakkelijker door de mazen van het militaire veiligheidsnet glipt. De militaire top is nog altijd geobsedeerd door het communistisch gevaar; ze zien het gevaar niet dat komt vanuit de rechtse dus anticommunistische hoek."

Luk Van den Bossche merkt ook op dat het systeem van militaire veiligheid niet hermetisch is. Anders was de SGR vanaf 1982 een onderzoek begonnen terwijl de wagen nu pas aan het rollen kwam in augustus 1983 toen Barbier tijdens een straatruzie zijn revolver bovenhaalde en begon te schieten. [Zie het topic over de gebeurtenissen in Vorst » Forum] Hij wijst erop dat in Althing, één van die 2.385 kleine blaadjes die in ons land verspreid worden en die niet veel aandacht waard zijn, gegevens werden gepubliceerd over de ligging van de Amerikaanse schepen in de Middellandse Zee. NATO-gegevens dus, waarvan we weten dat ze via een Arabische journalist terecht kwamen in een land van het Midden-Oosten. Van den Bossche dringt erop aan dat de minister meer aandacht zou besteden aan het geval Paul Latinus en dat hij van zijn bevoegdheden zou gebruik maken om hem te ontslaan als reserve-officier.

Freddy Vreven merkt op dat Paul Latinus gedemobiliseerd werd in 1974, dat hij drie maal heropgeroepen werd, 43 dagen in totaal, en dat hij momenteel geen andere relaties heeft met Landsverdediging. Toch belooft de minister dat hij zal nagaan of het inderdaad nodig is om Latinus voor het beëindigen van het gerechtelijk onderzoek te ontslaan uit zijn graad van reserve-officier.

Merken we terloops op dat verschillende teksten het statuut van reserve-officier regelen. De wet van 1 maart 1958 bepaalt in artikel 59 dat een reserve-officier uit zijn graad kan ontslagen worden als hij zich schuldig maakt aan feiten die niet in overeenstemming te brengen zijn met zijn staat. Volgens kamerlid Van den Bossche is het organiseren van de diefstal van geheime legerdocumenten een ernstig feit dat binnen de wettelijke voorzieningen kan vallen.

Er bestaat ook een Koninklijk Besluit van 25 september 1959 dat bepaalt dat de Koning bij zware feiten een reserve-officier kan ontslaan, na een rapport van de minister. De ernstige feiten waarvan sprake worden bepaald door de wet van 1863 en hebben te maken met ongehoorzaamheid, wangedrag, onwaardigheid, verzuim van militaire verplichtingen.

Sinds de ontdekking van de diefstal van vertrouwelijke documenten zijn zeven militairen die erbij betrokken waren overgeplaatst van het transmissiecentrum naar andere eenheden. Dit als veiligheidsmaatregel. Maar tot februari 1984 is er nog geen enkele disciplinaire sanctie getroffen. Het leger wacht op de conclusie van het gerechtelijk onderzoek.

Het vooronderzoek van rechter Coppieters 't Wallant is waarschijnlijk bijna rond. De voorlopige invrijheidstelling van Michel Libert in januari, na vijf maanden gevangenis, wijst daarop. Maar ondertussen wordt het administratief onderzoek in het hoofdkwartier van de strijdkrachten verder gezet. Er liggen verschillende voorstellen ter tafel om de controlemethodes te wijzigen en om de veiligheidsprocedures, waarvan gebleken is dat ze allesbehalve veilig zijn, te verbeteren.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

Go to forum: Westland New Post

6,862 Reply by Ben

(1,327 replies, posted in 1985)

Ik snap je vraag niet goed omdat het antwoord in je eigen post staat:

(...) wees ook de schoonbroer van Julien De Staerke, bijgenaamd 'Het manneke', als leverancier van de wapens.

De bijnaam van Julien was eigenlijk 'garçon', dus ik vermoed dat de auteur het vertaald heeft naar 'manneke'.

Go to forum: 1985

6,863 Reply by Ben

(130 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Bommeleeër – le grand guignol
Au seuil du second anniversaire de la suspension décrétée par le tribunal criminel 02.07.2014

Cela fait trente ans que traîne l'enquête sur le Bommeleeër et toujours rien. Un scandale per se. Pour paraphraser Virginia Woolf, on pourrait parler d'un grattage laborieux de boîtes entières d'allumettes mouillées. En réalité, on ne voulait jamais connaître la vérité et cela à aucun échelon de l'Etat. Le Juge d'instruction Klein, qui a instruit ce dossier à partir du 01.11.1985 à 1991, a mis le paquet à la 88ème audience en déclarant sous la foi du serment

Et ass eng Statsaffaire die nët dërf apgeklärt gin!

Dans son réquisitoire, le Procureur d'Etat écrit à la page 73 ces phrases d'une gravité sans précédent et jetant un rayon oblique sur tout l'appareil de la justice.

"Il s'entend qu'au cours d'une enquête judiciaire (...) il est sinon normal tout au moins compréhensible que l'une ou l'autre erreur d'appréciation ou d'organisation se révélant défaillante se produit. Toutefois, ce qui s'est passé en l'occurrence du point de vue d'empiétement de compétences, d'inobservation des règles fondamentales en matière de procédure pénale, de fautes gravissimes, est plutôt sidérant."

Un exemple parmi une multitude d'autres. Disewiscourt, décrit par Kohnen comme alcoolique était le commissaire en charge de l'enquête dans les années 80.

On n'en croit pas ses yeux quand on lit qu'il voulait trouver le coupable moyennant un sourcier étendu sur une carte géographique. À cela s'ajoute que cet individu, chef de l'enquête déclarait connaître parfaitement le Bommeleeër, mais qu'il se serait engagé à ne jamais en révéler l'identité:

"Dat Geheimnis huelen ech mat and Graaf."

Les Juges d'instruction en fonction dans ce dossier depuis 1991 n'ont guère brillé par compétence, curiosité et dynamisme. Ainsi le dossier somnolait de 1991 à 1998. Rien de rien! Il ne fut procédé ni à l'écoute, ni à l'audition des principaux suspects. Dans un rapport d'entretien avec le commissaire Kohnen, nous lisons que le dossier était dans un état débraillé, imprégné d'un laisser-aller inqualifiable.

Ce n'est pas le moment de faire l'inventaire de toutes les conneries commises. Un jour je ne manquerai pas d'y aller dans le plus menu détail.

La Juge d'instruction Woltz, actuelle directrice du SREL, qui allait clôturer le dossier n'a guère apporté de nouveaux éléments. Piquant détail: Elle, qui devait s'interroger à maintes reprises sur le rôle su SREL, dirige désormais et ce depuis 3 mois, le service secret.

Comprenne qui pourra. Encore une de ces délicatesses qui renforcent la confiance dans les structures de l'Etat.

Un dossier précaire fut soumis à la Chambre du Conseil aux fins de renvoi. Sur appel la Chambre du Conseil de la Cour d'appel en date du 25.01.2012, estimant que la procédure était complète, et refusant toutes nouvelles mesures d'instruction bien que formellement sollicitées par la défense, confirme le renvoi.

Le résultat on le connaît : 176 audiences au bout desquelles le dossier fut reconfié à un Juge d'instruction pour enquêtes supplémentaires et le cas échéant nouvelles inculpations.

Ainsi le procès allait démarrer au fond le 23.02.2013 date à laquelle siègera pour la 1ère fois le tribunal criminel.

Première curiosité:

Ce n'est qu'au cours de la 40ème audience que le tribunal criminel commence à mettre en doute sa propre compétence ratione materiae: Ce procès ne devrait-il pas se dérouler devant le Conseil de guerre sur base d'une loi du 31.12.1982?

Tel fut le questionnement des Juges du fond. La défense déposa le 03.06.2013 des conclusions écrites allant dans le sens d'une incompétence. Le tribunal sans rejeter ces conclusions les a jointes au fond, ce qui veut dire en clair qu'il y sera statué tout à la fin d'une fin qui risque de ne jamais finir.

Illogisme? Incongruité?

Non, il faut comprendre les juges s'ils avaient statué dans le sens où allait leur pensée, on leur aurait reproché d'être complices de l'Omerta.

Cent soixante-seize audiences, du jamais vu de mémoire judicaire, allaient suivre et démontrer que le dossier renvoyé devant le Juge du fond était une calamité qui jette un rayon oblique sur le cours de la justice, une justice qui sort du Bommeleeër en état d'aigue faiblesse.

Au cours de toutes ces laborieuses audiences dont rien n'allait sortir si ce n'est la confirmation d'une enquête totalement bâclée, le SREL apparaissait sous ses plus belles couleurs, ce SREL que dirige la ci-devant Juge d'instruction depuis le 01.01.2016.

En date du 02.07.2014, le tribunal criminel suspendait l'instruction et renvoyait le dossier au cabinet d'instruction pour compléments d'information et le cas échéant nouvelles inculpations. Nous sommes à deux mois du second anniversaire de ce constat d'échec.

Depuis deux ans, strictement rien ne filtre du cabinet d'instruction. C'est la transparence du charbon.

La défense reste sur le gril et toute nouvelle instruction se passe pour elle par "contumace". Un seul détail, mais combien grave, a néanmoins réussi à "s'exfiltrer". Le juge d'instruction nouvellement en charge est allé interroger le Premier, Bettel, le 09.10.2015.

C'était bref mais chargé d'orages. Le premier tonnerre vient d'ébranler le pays.

On apprend que Bettel a reçu à titre privé, chez lui à la maison, l'ancien Sreliste André Kemmer, déjà interrogé par l'actuelle directrice du SREL à l'époque où elle était encore Juge d'instruction.

C'était fin décembre 2012, soit peu de temps après que Bettel fut nommé vice-président de la commission d'enquête sur le Srel. Il faut savoir que Kemmer joue un rôle important de témoin dans l'affaire Bommeleeër.

Que faut-il penser de ces rendez-vous clandestins. Les magistrats devraient avoir l'hermine toute hérissée! Le ci-devant Procureur Général qui s'occupait du dossier Bommeleeër, avait à son tour son petit rendez-vous privé. C'est là où il allait rencontrer le personnage passant pour le principal suspect. Geiben captivait notre illustre Procureur Général.

Le 16.04.2008, le chef du Parquet ne pouvait plus gérer son envie de le voir et il se mettait en route pour oberdonven, le chapeau enfoncé dans le front, sachant bien qu'il ne fallait pas se faire voir.

Il avait enfin satisfaction.

Il allait rencontrer un personnage indégivrable, inoxydable, qui traitait, semble-t-il, la question des attentats avec une glaciale indifférence. Notre Procureur rentra pourtant la paix dans l'âme et il ne changea pas un iota à son réquisitoire.

Il est très dérangeant de constater qu'à la tête de l'Etat on trouve des champions "de la clandestinité". Comment faire confiance à ceux qui vous dirigent s'ils essaient d'arranger les choses in catimini dans le dos de l'opinion publique.

Toutes ces personnes, si haut placées et si peu sensibles aux choses élémentaires ne sont pas malhonnêtes : mais ils construisent l'injustice, l'équivoque, la méfiance, la lassitude du citoyen, brique après brique avec la meilleure foi du monde et la conviction d'être juste et irréprochable.

C'est ce qui les rend si répugnants.

Bron » www.rtl.lu | 14 april 2016

Go to forum: Gladio - Staatsveiligheid

6,864 Reply by Ben

(11 replies, posted in Organisaties)

Er is ook sprake van geheimzinnige ontmoetingen tussen leden van Westland New Post en bepaalde leden van het Comité d'Ouwendijck. Deze ontmoetingen vonden plaats in een kazerne in Tervuren. "Op zulke avonden was er naast de gewone militaire wacht ook een veiligheidsdienst van WNP; de contacten tussen het Comité d'Ouwendijck en WNP kwamen tot stand via een zekere Loki [Philippe Vandenherewege] die lid was van de twee organisaties." Loki is net als Wagner en Von Salza een codenaam die gebruikt werd in het kader van de WNP-activiteiten. In de Keltische mythologie is Loki de naam van een boosaardige god.

Toen het eerste artikel verscheen over de medeplichtigheid van een lid van het Comité d'Ouwendijck aan de diefstal van NATO-documenten, kreeg ik een recht op antwoord toegestuurd van de voorzitter van het comité, Patrick Huart. "De vereniging zonder winstgevend doel 'Comité d'Ouwendijck' werd gesticht in 1979. Doch de beweging bestaat al sinds 1972. Het comité was een initiatief van jongeren tussen 13 en 17 jaar, allesbehalve terroristen zoals de nazi-aanhangers van Westland New Post. Kunt u ons comité ervan beschuldigen deel uit te maken van of steun te verlenen aan een nazi-groep omdat één van onze leden er, buiten ons medeweten, lid van is?"

In het artikel over Ouwendijck had ik ook melding gemaakt van de militaire structuur van dit mysterieuze comité dat zich ogenschijnlijk alleen bezig hield met culturele activiteiten. Patrick Huart antwoordde daarop: "Onze organisatie is helemaal niet op militaire leest geschoeid. Er zijn bij ons geen rangers of marines; we hebben ook geen behoefte aan een interne veiligheidsdienst. Dat zijn allemaal pure verzinsels. Onze organisatie heeft een cultureel karakter en staat voor iedereen open. Onze ware verantwoordelijkheid ligt op het vlak van culturele en artistieke activiteiten en daar hebben we ons altijd toe beperkt."

Dit 'recht op antwoord' werd nooit gepubliceerd en niet zonder reden. Na die brief had ik een persoonlijk gesprek met Patrick Huart. Ik liet hem fotokopies van documenten zien waarvan sommige zijn handtekening droegen. In deze documenten was er niet alleen sprake van rangers en marines maar ook van de veiligheidsdienst van het comité die in bepaalde opzichten deed denken aan de Sicherheitspolizei van Westland New Post. Deze documenten bevatten ook verwijzingen naar paramilitaire activiteiten zoals trainingskampen, bewaking en bescherming van vergaderingen, methodes om vertrouwelijke boodschappen door te geven, ... Toch wel eigenaardig voor een vereniging die zich wijdt aan cultuur en ontspanning. Voegen we er nog aan toe dat de vereniging er in enkele jaren in geslaagd was een steuncomité bij elkaar te krijgen waarin naast een dozijn ministers, ex-ministers en partijvoorzitters ook een aantal vertegenwoordigers van de Belgische en Hollandse aristocratie opgenomen waren.

Ook op het niveau van militaire connecties hebben WNP-leden namen geciteerd van verschillende officieren van leger en rijkswacht die zouden deelgenomen hebben aan bepaalde vergaderingen. Sommige van deze hooggeplaatste militairen zouden de diefstal van NAVO-documenten aangemoedigd hebben of zelfs medeplichtig zijn geweest door interne rapporten over deze diefstallen te doen verdwijnen. Er zijn ook WNP'ers die nog een stapje verder gaan en die werkelijk alles met alles in verband brengen. Volgens hen mag je gerust een verbindingsteken plaatsen tussen de betrokken officieren enerzijds en een aantal politieke personaliteiten uit binnen- en buitenland anderzijds. Het is één grote extreem-rechtse familie die in heel Europa samenspant en bovendien ook nog contacten onderhoudt met de leidende kringen van Amerika en van de Arabische landen, die op hun beurt nauw betrokken zijn bij de oorlog in Libanon.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

Go to forum: Organisaties

6,865 Topic by Ben

(26 replies, posted in Westland New Post)

Begin jaren '80 stelen WNP-leden, in dienst van het Belgisch leger, geheime NAVO-telexen in het extra beveiligde communicatiecentrum van de legerstaf in Evere. De telexen worden gepubliceerd in het eerste nummer van Althing. De kopstukken van WNP, Paul Latinus en Michel Libert, komen er rond voor uit dat de diefstal bedoeld is om aan te tonen dat het Belgische leger niet afdoende beveiligd is tegen spionage van de Russische geheime dienst KGB.

Hieronder het verhaal zoals het beschreven staat in het boek 'Operatie Staatsveiligheid' van René Haquin:

Wie had in 1980 ooit kunnen denken dat beroepsvrijwilligers - de meesten waren nauwelijks 20 jaar - het in hun hoofd zouden halen om militaire geheimen te stelen? Zomaar voor hun plezier, zoals sommige van hun leeftijdgenoten zich afreageren door een telefooncel stuk te slaan ... Hoe waren ze op die idee gekomen?

Voor die jongelui was het echter geen spel. Ik ben ervan overtuigd dat de meesten van hen een blind vertrouwen hadden in Paul Latinus en aangetrokken waren door zijn ongetwijfeld opwindende idee: aantonen dat het transmissiecentrum van Evere een zeef is, één grote Gruyèrekaas vol gaten. Paul Latinus speelde handig in op een bepaald soort verwrongen plichtsbesef. Door geheime documenten te stelen, die te publiceren en dan te wijzen op de afwezigheid van een reactie vanwege de autoriteiten, zouden ze het bewijs - een bewijs uit het ongerijmde - leveren dat die autoriteiten een dubbele rol spelen. Als militaire leiders voor het Oostblok werkten, kon niets de ondergeschikten tegenhouden om hen te ontmaskeren. Hun handelwijze zou natuurlijk grote risico's met zich meebrengen, zowel voor hun privé-leven als voor hun militaire loopbaan.

Voor deze jongelui waren de extreem-rechtse organisaties te slap geworden. De oprichting van Westland New Post werd door hen met enthousiasme begroet. Ook in een embryonaal stadium kon je de Himmleriaanse inspiratie van de mysterieuze nieuwkomer best aanvoelen. Zoiets moest wel de verbeelding prikkelen van jongelui die ervan droomden het klassieke extreem-rechtse milieu van Brussel en later van het hele land de stuipen op het lijf te jagen.

Sleutelfiguur bij de diefstal van de militaire documenten was Michel Libert. Libert werkte bij de decoderingsdienst van de Zeemacht en had zo toegang tot geheime documenten. Vanaf 1980 stond hij klaar.

Drie periodes

In het hoofdkwartier van de Strijdkrachten in Evere, en meer bepaald in het transmissiecentrum heeft zich een spionageverhaal in drie bedrijven afgespeeld.

De eerste fase begint in 1980 of 1981. Michel Libert, de rechterhand van Paul Latinus en kwartiermeester bij de Zeemacht, slaagt erin verschillende gecodeerde boodschappen naar buiten te smokkelen en laat dit vertrouwelijk materiaal zien aan militanten van het Front de la Jeunesse of Westland New Post. Een van hen is Paul Latinus. Latinus laat de documenten op zijn beurt zien aan een vriend, commissaris Christian Smets van de Staatsveiligheid. Dat was volgens Latinus in juli 1981. Canard zal inderdaad toegeven dat hij dergelijke telexen gezien heeft, maar hij dacht toen dat het om banale persberichten ging. Latinus beweert daarentegen dat hij Smets op de hoogte gebracht heeft van de herkomst van de telexberichten: het transmissiecentrum van Evere.

Begin 1982 slaan Paul Latinus en Michel Libert de handen in mekaar. De gecodeerde boodschappen worden nu buiten gesmokkeld om ze te publiceren in semi-confidentiële tijdschriften zoals Althing en Thingvellir. Volgens Latinus werden deze diefstallen gepleegd in de periode van maart tot augustus 1982. Als Libert tegen eind augustus het leger vaarwel zegt, is de zaak voor Latinus afgelopen.

Over de derde periode zijn we minder goed ingelicht. Verschillende vrienden van Libert, WNP-militanten, waren op het transmissiecentrum blijven werken. De diefstal van documenten ging ook na augustus 1982 nog verder. Ook Michel Libert kwam na zijn demobilisatie nog af en toe op het centrum. Dat wordt tenminste verteld: zelf beweert Michel Libert dat hij er nooit meer teruggekeerd is.

Een aantal van de documenten die in deze periode ontvreemd werden zijn later teruggevonden, in de woning van Libert of Barbier. Paul Latinus was daarover niet weinig verbaasd. Voor hem was ongetwijfeld het beoogde doel bereikt. Hij begreep bovendien niet waarom de documenten die in bezit waren van Westland New Post niet al lang vernietigd waren, zoals hij het bevolen had. Libert preciseert dat hij de telexen bijgehouden had voor een laatste nummer van Althing. Daarna zouden ze een meer filosofisch getint tijdschrift uitgeven onder de naam Thingvellir. 

Minstens zeven militairen waren op een of andere manier betrokken bij de diefstal. Verschillende leden van WNP zijn in staat van beschuldiging gesteld voor heling van de telexen. Technisch gezien was de operatie niet zo moeilijk. Degenen die toegang hadden tot het transmissiecentrum spraken in de cafetaria af met andere militairen die geen speciale toegangskaart hadden. Het is in de eerste plaats daar dat de documenten doorgegeven werden. Dit gebeurde meestal tussen 9u45 en 10u15 's ochtends. De militairen die van een andere dienst kwamen, moesten zich weliswaar inschrijven in het toegangsregister. Maar de contacten die ze hadden met de mensen van het transmissiecentrum lieten geen sporen na.

In het transmissiecentrum komen voornamelijk militaire berichten van de NATO toe. Meestal zijn die telexen niet gecodeerd. Het telexapparaat dat uitzendt is uitgerust met een crypto, een apparaat dat berichten on line codeert, maar het ontvangsttoestel zorgt voor een automatische decodering. De telexen die algemene informatie bevatten komen dus perfect leesbaar binnen op het transmissiecentrum. Deze berichten worden Intsum genoemd (Intelligence Summary) en zijn bestemd voor de afdeling 'Inlichtingen'.

Voor meer confidentiële berichten wordt het Slydex-systeem gebruikt. Dit systeem wordt toegepast in functie van actualiteitsgegevens. Er worden verschillende roosters gebruikt met telkens wijzigende combinaties. Deze roosters worden toegepast bij sommige berichten en voor welbepaalde procedures. Sommige ultra-geheime operationele berichten worden zo één of meerdere malen gecodeerd.

Leden van Westland New Post houden vol dat vijf crypto-decoderingsmachines spoorloos verdwenen uit het centrum. Toch hebben de militaire autoriteiten daar niks van gemerkt. De crypto's vallen onder de verantwoordelijkheid van het 5e bataljon transmissietroepen (het 5e TTR) en kunnen aangesloten worden op de telextoestellen in de verschillende eenheden. De basis van het 5e TTR ligt in Peutie (voordien lag ze in de Rolinkazerne in Brussel) maar het bataljon beschikt ook over territoriale afdelingen in de meeste kazernes. Op die manier zorgen ze er voor dat de transmissietoestellen, en dus ook de crypto's, op die plaats terecht komen waar ze het meest nodig zijn. Maar dat zijn dus gecontroleerde verplaatsingen. De verdwijning van vijf crypto's had dus normaal een ver doorgedreven onderzoek moeten teweegbrengen. Dit is niet het geval geweest, heel eenvoudig omdat er nooit een toestel verdwenen is. 

Wel werden er een aantal decoderingsroosters gestolen. Ze werden teruggevonden samen met de gestolen telexberichten. Deze roosters die bij het Slidex-systeem horen, zijn op zichzelf niet bruikbaar. Alleen voor berichten die met een overeenkomstig rooster gecodeerd werden, kan je er iets mee doen. Als je dus honderd berichten steelt en je beschikt enkel over twee roosters, dan kan je hoogstens een paar berichten ontcijferen. En dan moet je nog weten welke code gebruikt werd bij elk bericht.

Gewoonlijk komen de boodschappend die op het centrum binnenstromen of die van daaruit verzonden worden na gebruik in een machine terecht die de papieren versnippert tot kleine onleesbare strookjes. Deze machine wordt ook gebruikt om dossiers te vernietigen. Als extra voorzorgsmaatregel wordt het dossier eerst dubbel gevouwen vooraleer het in de molen gestopt wordt: de versnippering is dan optimaal.

De vernietiging van documenten moet verlopen volgens bepaalde voorschriften. Maar het is een banaal werkje. Degenen die ervoor instaan geven de berichten, de dossiers en de roosters gewoon door aan de ordonnans van dienst. Deze begeeft zich dan, vaak helemaal alleen, naar de versnipperingsmolen en vernietigt de documenten. Of dat zou hij tenminste moeten doen. Want het is waarschijnlijk hier dat de meeste telexberichten gestolen werden. Militairen die deden alsof ze documenten gingen vernietigen, smokkelden ze in werkelijkheid naar buiten. Het reglement voorziet natuurlijk ook dat het personeel regelmatig gefouilleerd wordt door de militaire veiligheid om te beletten dat vertrouwelijk materiaal gestolen wordt. Maar dat gebeurt niet systematisch. Meestal beperkt de militaire veiligheid zich tot een steekproef, op het einde van de werkdag. De militairen van het transmissiecentrum moeten dan hun boekentassen en de koffers van hun auto's openmaken ... Zo'n controlesysteem is natuurlijk volstrekt inefficiënt als de berichten 's ochtends in de cafetaria worden doorgegeven.

Overigens werden in de kasten van WNP-leden ook blanco toegangskaarten teruggevonden. Sommige van deze kaarten waren niet meer geldig (de kaarten die toegang verlenen tot het hoofdkwartier worden vaak vervangen), andere wel op het ogenblik van de diefstal. Ze waren echter nog niet genummerd. Klaarblijkelijk werd de voorraad blanco toegangskaarten weinig of niet gecontroleerd.

Toen de politie de gestolen NATO-documenten ontdekte, bleek dat niemand van de militaire veiligheid de verdwijning van de kaarten had gemeld.

"Wat gebeurd is op het transmissiecentrum, kunnen we niet lichtzinnig opvatten", meent een hogere officier. "Het is vooral erg op het vlak van de principes. Maar verder heb ik de indruk dat de verdwenen documenten geen belangrijke informatie bevatten. Het merendeel van de berichten was al doorgegeven aan de geadresseerden; de informatie was al verouderd op het moment dat ze het centrum buitenkwamen. Tenminste, als die mensen van WNP er niet in geslaagd zijn om ultra-geheime operationele berichten te ontvreemden ..."

We tasten daarover in het duister. We weten we dat de politie in de kasten van WNP twee boekjes teruggevonden heeft die PUMA en CODI heten en die uiterts vertrouwelijk materiaal bevatten: operationele instructies in verband met de praktische organisatie van luchtaanvallen, veiligheidsprocedures, noodprogramma's, coderings- en transmissiesystemen, ...

We weten dus dat tijdens de tweede periode (begin 1982) militaire documenten gestolen zijn met de bedoeling ze te publiceren. Daarbij werd een zeer eenvoudig systeem toegepast. Ze werden gefotokopieerd in een winkel dichtbij het Sint-Gillis-Kerkplein. Dit gebeurde op helrood papier om verdere reproductie onmogelijk te maken; een rode achtergrond heeft immers een volledig zwarte kopie als resultaat. De WNP-koeriers zorgden er dan voor dat het geheime tijdschrift op tafel van een aantal correspondenten belandde. Dit konden zowel leden van de Staatsveiligheid zijn als legerofficieren, hooggeplaatste rijkswachters, BOB'ers uit het Brusselse of journalisten gespecialiseerd in militaire problemen.

Soms gebeurde het dat een militair die betrokken was bij de diefstal van documenten aarzelde om de bevelen op te volgen. Dan kwam de Sicherheitspolizei (SIPO) langs om het weerspannige element tot betere gevoelens te brengen. Zo kreeg een vrouwelijke beroepsmilitair te horen dat ze maar beter kon gehoorzamen of haar kind zou het met zijn leven betalen.

Als er twijfel rees over de loyauteit van een WNP-lid zette de SIPO allerhande operaties op touw, operaties die soms een hallucinerend karakter aannamen zoals het bewaken van privé-woningen of huiszoekingen in SS-stijl. Een dergelijke huiszoeking vond plaats eind 1982 in de Parviastraat in Elsene. Een zekere Loki (*) werd door één van de leiders van WNP als een verrader beschouwd. Hij werd een van de geliefkoosde doelwitten van de SIPO die minstens tweemaal bij hem aanklopte voor een gespierd verhoor. Daarna liet de SIPO de man met rust omdat, volgens Michel Libert, de Staatsveiligheid de zaak overnam.

(*) Loki was WNP-lid Philippe Vandenherewege.

Go to forum: Westland New Post

6,866 Reply by Ben

(358 replies, posted in Andere Personen)

Fundamentalist Group Says It Killed Muslim Cleric in Belgium

An obscure Muslim fundamentalist group, the Soldiers of Justice, claimed responsibility in Beirut on Friday for the slayings of a Muslim religious leader and his assistant earlier this week.

The Lebanese-based group said Muslim leader Abdullah Ahdal, 36, and assistant Salim Behir, 40, were killed because they worked for Israeli intelligence. However, Belgian police continued to focus their investigations on the theory that the two men were shot dead because of Ahdal's moderate stance on the controversy surrounding author Salman Rushdie and his book, "The Satanic Verses."

Marina Coppieters 't Wallant, magistrate in charge of the investigation, appealed for information, calling in particular on anyone who had spoken to the victims Wednesday to contact police.

The Brussels newspaper De Morgen on Friday published a copy of an open letter, widely distributed in the large Arab community only days before the killings, criticizing Ahdal for his statements on the Rushdie book and his refusal to authorize publication of another book attacking the British-based author and his works.

The open letter, addressed in French to "brothers and sisters in Islam," takes the side of another Brussels Muslim leader and religious instructor, the Imam Mohammed Saghir, in his challenge against Ahdal. As director of the World Islamic League Mosque and Cultural Center, Ahdal was Saghir's supervisor in the center's program of religious education.

"The director (Ahdal) doesn't represent anyone. He rides alone," the unsigned letter stated. Specifically, the letter accused Ahdal of doing nothing to prevent publication of "The Satanic Verses" in Belgium and refusing to urge the banning of the book in newspaper and television interviews on the subject. "At the same time," the letter continued, "he blocked our Muslim brother Imam Mohammed Saghir from publishing a book he just wrote clarifying the Rushdie affair for Muslims and non-Muslims alike."

The letter claimed Ahdal told Saghir that if he published the book, he would be forced to leave the religious center. Police said Saghir and Ahdal met to discuss their disagreements in the same offices of the large mosque where the religious leader was killed only hours later. But a police spokesman said Saghir is not a suspect in the killings.

However, the tone of the letter and the obvious hostility illustrates an emotional division in the Muslim community over the Rushdie matter and Ahdal's leadership.

Since it receives substantial financial aid from Saudi Arabia, the World Islamic Center has often been the object of jealousies in the greater Muslim community. In fact, Ahdal, a Saudi, came to the mosque and religious center, which represents the Sunni Muslim community in Belgium, the Netherlands and Luxembourg, seven years ago after a similarly bitter conflict forced the resignation of his predecessor, a Tunisian, Mohammed Aluini.

Whether these disputes were deep enough to result in professional-style assassination is another matter. However, investigators said Friday that they have no evidence linking the Soldiers of Justice group with the slayings.

In a typewritten statement issued in Beirut, the group claimed "responsibility for carrying out God's verdict on traitors Abdullah Ahdal and Salim Behir." The statement claimed Ahdal and Behir had used the Brussels Islamic Center as a front for anti-Islamic activities and were working on behalf of Israeli intelligence.

The Soldiers of Justice organization first surfaced in December when it claimed responsibility for the kidnaping of a Belgian doctor, Jan Cools, 32, in southern Lebanon on May 21 last year. Since then it has issued press releases in Beirut taking credit for a December attack on a Jewish social club in Copenhagen and the shooting death of a Saudi Arabian diplomat in Bangkok, Thailand, also in December.

Bron: Los Angeles Times | 1 April 1989

Go to forum: Andere Personen

6,867 Topic by Ben

(0 replies, posted in Magistraten)

Marina Coppieters 't Wallant was een Brussels onderzoeksrechter. Zij was onder meer belast met het onderzoek naar de diefstal en heling van militaire documenten uit het NAVO-hoofdkwartier door leden van Westland New Post.

Go to forum: Magistraten

6,868 Reply by Ben

(123 replies, posted in Westland New Post)

Ik [René Haquin] ontmoet Jean-Francis Calmette op een avond in Elsene. Hij komt uit de school waar hij karate-onderricht geeft. Hij antwoordt kortweg dat hij nooit lid is geweest van Westland New Post, van Iggdrasil, noch van Irminsul. Van de oefening Esperanza in april 1982, waarbij hij volgens verschillende leerlingen van Canard [Christian Smets] aanwezig was, heeft hij nog nooit gehoord; hij heeft er zeker niet aan deelgenomen. Hij heeft het bestaan ervan in de kranten ontdekt, zegt hij. Hij geeft wel toe dat veel van zijn leerlingen lid geweest zijn van Westland New Post maar dat hij daar lange tijd niet van op de hoogte is geweest. Wel kent hij kolonel Canard [Christian Smets]: hij kan zich alleen niet herinneren dat hij die ooit naar een gemaskerde les zou gevoerd hebben. Ik heb trouwens nooit voor de Staatsveiligheid gewerkt, voegt Calmette eraan toe.

"Op een keer hoorde ik hoe drie jonge kerels zeiden: Tof, dank zij Westland New Post kunnen we naar Libië. Ik heb ze aangeraden om hun vingers niet te verbranden aan dat zaakje. Ze hebben mijn raad opgevolgd. Dat was, als ik me niet vergis, in de zomer van 1983."

Enkele dagen later heeft Calmette zijn mening herzien. Hij weet plots weer hoe hij kolonel Canard [Christian Smets] naar het appartement van Marcel Barbier gevoerd heeft. "Marcel had een hele kast vol met maskers", zegt hij. "Canard gaf daar inderdaad les, gemaskerd. De cursus bestond uit enkele eenvoudige raadgevingen zoals: als je iemand schaduwt in een gebouw, kijk dan eerst hoeveel uitgangen er zijn. Ik herinner me ook dat Canard me in april 1982 vertelde dat hij een oefening opgegeven had aan de jongens van Latinus; hij stelde me voor om eens een kijkje te gaan nemen. Ik heb toen met name Marcel Barbier en Michel Libert herkend; volgens mij waren er in totaal niet meer dan vier of vijf man. We zijn daar nauwelijks een kwartier gebleven. Canard is samen met mij weggegaan."

Calmette vertelt dat hij vernomen heeft van leerlingen van Latinus dat zij een financiële bijdage moesten betalen aan Westland New Post. Ze waren verplicht een papier te ondertekenen waarop stond dat ze een derde van hun salaris zouden afstaan als ze werk vonden. Er was ook sprake van cursussen die gegeven werden in La Nouvelle Acropole: geschiedenis, filosofie, alchimie, Keltische religie. De jongens namen ook deel aan initiatierituelen; ze vertelden dat ze moesten neerknielen in het donker, hun ogen gericht op een brandende kaars; ze kregen een draaierig gevoel.

"In januari of februari 1983 vernam ik dat Latinus aan sommige van zijn jongens had voorgesteld om deel te nemen aan een trainingskamp in Libië. Datum en duur van het kamp waren top secret. In juli sprak ik erover met Canard [Christian Smets]; ik zei hem dat dit volgens mij allemaal erg gevaarlijk begon te worden. Canard antwoordde vaag dat de politie zich binnenkort met de zaak zou bezighouden. In die periode merkte ik dat ik geschaduwd werd door de mannetjes van Michel Libert."

Calmette heeft Latinus leren kennen in een sportzaal waar ze allebei kwamen. Hij geeft toe dat hij door Latinus in mei '82 voorgesteld is aan een 'raadgever van de Saoedische koning', de advocaat Faez Al Ajjaz: "Ik zocht werk. Ik had vroeger al eens gewerkt voor de ambassade van Nieuw-Guinea. Maar er is uiteindelijk niets van gekomen."

Calmette vertelt ook nog dat er sprake was van een bevel om Eric Lammers fysiek uit te schakelen. Dit bericht was hem via een vriend van Lammers ter ore gekomen.

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

Go to forum: Westland New Post

6,869 Reply by Ben

(10 replies, posted in Westland New Post)

Karl de Lombaerde onderhoudt contacten met oudgedienden van de Waffen SS in Vlaanderen, Duitsland, Oostenrijk, Spanje en Nederland. En ook met de raadselachtige Orde van de Teutoonse Ridders, waarop Marcel Barbier een toespeling had gemaakt in het politiecommissariaat van Vorst, de avond van arrestatie.

Het is misschien een beetje verwonderlijk dat een man die zich zo resoluut onder het vaandel van de Westerse waarden schaart tegelijk vreemde initiatie-plechtigheden voorzit, zoals een Teutoons doopsel en een Teutoons huwelijk.

"Marcel Barbier had me gevraagd zijn huwelijk in te zegenen volgens het ritueel van de Orde," legt Karl de Lombaerde uit. "Het is helemaal niet mijn bedoeling om de Belgische instellingen te verloochenen. Maar ik herinner me dat we bij de Waffen SS eveneens rituele huwelijken vierden; die werden dan later geregistreerd bij de burgerlijke stand; ik ken verschillende Vlaamse officieren die zo getrouwd zijn in Duitsland, tijdens de oorlog."

"De plechtigheid vond plaats in de grote feestzaal van een café in Londerzeel. Marcel Barbier was getooid in een witte kapmantel met een Duits kruis op de rug; Marcelle Gobert had eveneens een wit kleed aan; ze stonden samen voor een tafel die vol stond met kandelaars; op de tafel lag een zwaard en een exemplaar van het SS-ordeboek 'Ah Neuerbe' (De erfenis van onze vaderen)."

Karl de Lombaerde vertelt ook over het boek 'Der Deutsche Orden' van Tumler en Arnold. Dit boek vertelt het verhaal van deze orde die haar oorsprong vindt in een Middeleeuwse broederschap van hospitaalridders. De orde werd gesticht in de buurt van Jeruzalem in 1190 door Sibrand. Het centrum van de Orde heette 'Rezidenz Akkon'. In 1198 kregen ze van de Paus de titel van ridderorde. De eerste kommandeur van de orde was Herman von Salza (het pseudoniem van Marcel Barbier). Het laatste kasteel dat aan de orde toebehoorde lag in het Duitse Wevelsburg. Vandaag is enkel nog de klerikale orde overgebleven. Ze wordt sinds 1970 geleid vanuit München door Ildefons Pauler [gestorven in 1996].

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

Go to forum: Westland New Post

6,870 Reply by Ben

(39 replies, posted in 1980-1989)

Sebastiaan wrote:

Om de eer te wreken van een van de leden? Wat wordt hiermee door de journalist bedoeld?

Ik laat Karl de Lombaerde hierop antwoorden:

"Ik kende Marcel Barbier trouwens niet voor de moord in de Herderliedstraat", zegt Karl de Lombaerde. "Hij is ooit eens bij mij gekomen, hij was dronken en heeft mij toen onder vier ogen verteld van de dubbele moord. Hij zei me dat hij de echtgenoot van Marcelle Gobert had omgebracht omdat die zijn ex-vrouw en haar kinderen naar het leven stond. Dat was kort na de Keltische huwelijksplechtigheid in Londerzeel. Ik hem hem geantwoord dat hij in dat geval geen enkel berouw moest hebben over wat hij gedaan had."

Bron: Operatie Staatsveiligheid | René Haquin

Sebastiaan wrote:

Ik had voorheen altijd gelezen dat de daders wijsgemaakt werd dat het hier om de 'communistische vijand' - KGB ging?

Dat werd inderdaad verteld aan de WNP-leden die meededen aan de schaduwoefeningen in de Herderliedstraat.

Uit het boek 'Operatie Staatsveiligheid' van René Haquin haal ik nog volgende info over het motief:

Overigens tasten ze nog altijd in het duister in verband met de beweegredenen. Waarom werden Fons en Francine vermoord? Om hun geld? Barbier die Vandermeulen alleen vaag kende, voornamelijk via zijn gezellin Marcelle, was niet op de hoogte van de levensverzekering. Er is trouwens niks gestolen. En als ze het niet op hun geld gemunt hadden, wat was het dan wel? Wraak? Een soort passionele moord? Dat lijkt weinig waarschijnlijk. Marcelle Gobert die in dat geval de grote aanstookster zou moeten zijn, is niet het type van de jaloerse vrouw; ze had geen wrok tegen haar ex-man; ze zag hem nog regelmatig, zonder dat er moeilijkheden optraden.

De onderzoeksrechter overweegt nog een derde mogelijkheid, hoe verbijsterend en onmenselijk die ook mag lijken. Twee moorden op bevel, twee oefeningen van beroepsmisdadigers? (*) Twee 'vergissingen'?

Degene die deelnamen aan de oefeningen konden moeilijk voorzien hoe het allemaal zou aflopen. Het is begrijpelijk dat iedereen achteraf probeert te bewijzen dat hij niets te maken heeft met wat zich in januari en februari 1982 heeft afgespeeld in de Herderliedstraat.

Ze hebben er een gevaarlijk spel gespeeld. Zoals ze ook een gevaarlijk spel speelden in Etterbeek [Operatie Esperanza], drie maanden later. Dit alles in overtuiging dat ze werkten voor de Staatsveiligheid, dat ze beschermd werden door het systeem ...

(*) Onderzoeksrechter Lyna omschreef WNP ooit als een privé-militie en als een groepering van misdadigers.

Go to forum: 1980-1989