Info

  • Verschijningsdatum: 18 juni 2025

  • Uitgeverij: Standaard Uitgeverij

  • Genre: Geschiedenis

  • Aantal bladzijden: 272

  • Auteur: Bert Govaerts

  • ISBN: 9789022342237

Inhoud

Op 31 maart 1994 overleed in een Spaans ziekenhuis Léon Degrelle. Een halve eeuw eerder was de collaborateur met een Duits vliegtuig onzacht geland op het strand van San Sebastián. Een Belgische krijgsraad had hem ter dood veroordeeld, maar dictator Franco hield hem een hand boven het hoofd en Degrelle werd nooit uitgeleverd.

Vanuit zijn 'ballingsoord' slaagde hij erin zichzelf en andere verliezers van de Tweede Wereldoorlog een extra politiek leven te schenken. Dankzij zijn boeken en interviews werd 'de Führer van Bouillon' een levend icoon van het neonazisme.

In De man die uit de lucht viel reconstrueert Bert Govaerts, onder andere aan de hand van Spaanse en Belgische diplomatieke archiefstukken, het listige spel dat Degrelle daarbij speelde met journalisten en politici.

1,612

(118 replies, posted in Bewijsstukken)

Op het forum kan je al lezen dat het wapen het nummer 4227 had. Op de in Ronquières gevonden tweeloop stond slechts één nummer: 1314. Dit nummer stond gegraveerd op het platte gedeelte aan de achterkant van de twee afgezaagde lopen.

1,613

(39 replies, posted in 1982)

C.P. wrote:

Simultanément les deux membres de la BSR sortent de leur véhicule et les trois portière de la voiture poursuivie s’ouvrent…

Het BCS is volledig fout, wat niet abnormaal is gezien het net na de feiten opgesteld is. Er is - zoals gezegd - maar één dader uitgestapt en alleen die dader heeft geschoten. Hij heeft eerst geschoten met een pistool of revolver van het kaliber 9mm. Op een bepaald moment heeft hij zijn wapen gewisseld en één schot gelost met een jachtgeweer. Zie de reconstructie van de feiten » Forum

C.P. wrote:

4. Bestuurder van het voertuig waarvan geen beschrijving

Gezien er geen vierde dader was, is het logisch dat er geen beschrijving is. wink

1,614

(11 replies, posted in Wagens)

De wagen werd een dag na de diefstal in Elsene, rond 7u15, gevonden tegenover garage Brichau in Lembeek.

  • De contactsleutel zat nog in het contact

  • De deuren waren niet op slot

  • De ramen waren open

Op 9 oktober 1982 wordt de eigenaar van de wagen verhoord door onderzoeksrechter Wezel. Hij verklaart dat hij op 17 mei 1982 zijn voertuig terug gekregen heeft. De volgende zaken waren verdwenen:

  • De sleutel van de deuren (een Austin had twee sleutels: één voor de deuren en een contactsleutel om de motor te starten)

  • Alle documenten van het voertuig

De daders hebben ongeveer 20 kilometer gereden met het voertuig. Dit betekent dat ze het enkel gebruikt hebben om van de plaats van de diefstal naar Lembeek te rijden. Onderweg hebben ze ook getankt.

Dit lijkt er op te wijzen dat de diefstal van de VW Santana een impulsieve en niet geplande beslissing was. Ze waren van plan om met de Austin naar "huis" te rijden. Onderweg zagen ze echter de gloednieuwe VW Santana staan en hebben ze besloten om die te stelen.

1,615

(0 replies, posted in 1990-1999)

Proloog: De dood van een meisje

In november 1982 wordt de toen 19-jarige Thierry Muselle, wonende in Seraing, gearresteerd omdat een meisje om het leven was gekomen door een overdosis. Het meisje werd door Thierry Muselle en Michel Vranckx tot tweemaal toe - op 14 en op 16 november 1982 - verplicht een vloeibaar ontvlekkingsmiddel in te ademen en ze hadden haar daarna misbruikt. De vloeistof was hoogstwaarschijnlijk “Sassi” en op 16 november was de dosis dodelijk. Het lijk lieten ze achter in een bos in Seraing.

De dag na de dood van het 16-jarig meisje deed Muselle alsof er niets aan de hand was en ging zelfs de ouders van het meisje troosten.

Pas later werd vernomen dat Muselle het naakte lichaam van het meisje mee naar huis had gebracht. Zijn moeder gaf hem 3.000 fr. en beval hem het stoffelijk overschot ergens in Nederland te dumpen. Muselle stak het geld op zak, dumpte het lijk in een bos en ging het geld verbrassen op een bingo-kast.

In november 1984 bevestigde het Hof van Beroep van Luik het vonnis van 29 augustus 1984: Thierry Muselle (21) was tot 10 jaar veroordeeld en Michel Vrancx (20) uit Mons tot 7 jaar. Ze stonden terecht wegens onopzettelijke doodslag op een 16-jarig meisje, verkrachting met geweld, aanslag op de eerbaarheid en het niet verlenen van bijstand aan personen in gevaar.

In de gevangenis werd hij meteen als zeer gevaarlijk geklasseerd, waartegen hij onmiddellijk in opstand kwam. Met als gevolg dat hij zes bijkomende straffen kreeg.

De moeder van het meisje bestempelde tijdens het assisenproces in 1995 Muselle als een “wezen zonder hart en zonder scrupules, dat nooit het minste spijt had betuigd over zijn daden”. Ook zijn medegedetineerde kwam getuigen. In zijn ogen is Muselle “een smerige ruziestoker, die andere gevangenen betaalde om hem te beschermen en die drugs verhandelde in de gevangenis”.

De bloedige week: van 10 juli tot 18 juli 1992

In de zomer van 1992 trekken Thierry Muselle en Thierry Bourgard een bloedig spoor door Nederland en België. Het verhaal begint op 26 juni 1992 met een overval op een winkel in Jemeppe.

11 Juli 1992: De overval op een hotel in Angleur

Jean-Louis Polis, nachtwaker in een hotel in Angleur, werd in de nacht van 11 juli 1992 aangevallen door twee gemaskerde mannen met helmen op. “Ik werd uit mijn zetel getild en op de grond geworpen. Een van hen hield me in bedwang en zette me het mes op de keel, terwijl de andere de opbrengst en mijn portefeuille stal.” De medeplichtige van Muselle was Bruno Fassbender. Hij werd veroordeeld voor deze misdaad en werd opgesloten in de gevangenis van Verviers. Fassbender stelde Thierry Bourgard voor aan Muselle als misdaadpartner, maar trok zich na de feiten in Angleur terug.

13 Juli 1992: Overval op een krantenbesteller in Eijsden

In het Nederlandse Eijsden overvalt het duo - Thierry Muselle en Thierry Bourgard - een krantenbesteller. Hij kreeg diverse messteken door de daders, die op zoek waren naar een auto.

13 Juli 1992: Overval op een tankstation in Jemeppe-sur-Meuse

In de nacht van 13 op 14 juli 1992 overvalt het duo een tankstation in Jemeppe-sur-Meuse. De man wordt door het tweetal neergestoken. Ze eisten geld, maar de uitbater bemerkte dat hij bedreigd werd met een alarmpistool en verzette zich. Daarop werd hij verscheidene keren met een mes in de rug gestoken.

Ali Hafil, de nachtbediende in het pompstation, vertelde tijdens het assisenproces in Luik hoe het tot een gevecht kwam en hoe hij hoorde dat Muselle aan Bourgard vroeg hem af te maken. “Bourgard antwoordde hem dat het slachtoffer wel zijn bekomst had gehad.” Hafil is vanwege de overval voor 64 procent werkonbekwaam.

15 Juli 1992: De verdwijning van Marc en Corinne

Marc Kistemann (21) en Corinne Malmendier (17) uit Plombières bij Verviers waren woensdagmiddag 15 juli 1992 vertrokken met de nieuwe VW Passat van de vader van Corinne. Die VW Passat werd door Muselle en Bourgard gestolen en Marc en Corinne werden ontvoerd door de twee gangsters. De volgende dag werd de VW Passat gebruikt om naar Angleur te rijden. Na de mislukte overval in Angleur reden ze met diezelfde auto naar Ensival, waar ze de auto achterlieten.

De lichamen van Marc en Corinne worden op 22 juli 1992 gevonden in een bos in Lierneux. Ze werden terechtgesteld met vier schoten uit een riot gun. Op de grond liggend, het gezicht naar de grond, zijn Corinne en Marc met twee kogels in de nek en de rug afgemaakt. Omdat de lichamen pas zeven dagen later werden gevonden, konden geen sporen van verkrachting worden gevonden.

Over de moord op Marc en Corinne zei Thierry Bourgard tijdens hun assisenproces in Luik: “Ik heb niet geschoten” en hij wees daarna naar Thierry Muselle: “En hij was daar niet. Het is idioot om met een riot gun van kortbij twee kogels af te vuren, als één volstaat”, zei hij.

16 Juli 1992: De bloedige tocht Verviers-Maastricht

Angleur: poging tot diefstal

Die donderdagnamiddag vallen twee onbekenden, gewapend met een geweer, de woning van Yvonne Moineau in de Route du Condroz in Angleur (bij Luik) binnen. Een buurman jaagt de gangsters op de vlucht. De dieven rijden richting Verviers en laten hun auto - de VW Passat van de vader van Corinne Malmendier - achter in Ensival.

Ensival: ontvoering, verkrachting en moord

In Ensival vallen ze op een verlaten plek een koppel aan. De man - Lucien Schmitz (37) - wordt gekneveld en in de koffer van zijn wagen opgesloten. De 33-jarige vrouw wordt geboeid op de achterzetel geplaatst. Met de wagen - een Ford Escort - reiden de mannen richting Lierneux. In een bos in de buurt van Bras binden ze de man vast aan een boom en verkrachtten zijn vriendin voor zijn ogen. Vervolgens werd man met 14 messteken afgemaakt. Daarna rijden ze met de vrouw richting Luik, pikken daar een 25-jarige vrouw op - Valérie Demaret, de vriendin van Muselle - en vertrekken.

Neupré: overval op een tankstation

Nadat ze Valérie Demanet hebben opgepikt, overvallen ze een Q8-tankstation in Neupré. Bourgard eiste de inhoud van de kassa. De uitbater gaf hem die, waarop de twee overvallers op de vlucht sloegen. Ze rijden richting Maastricht.

Nederland: diefstal van een motorfiets

Op de rijksweg A2 overvallen ze een motorrijder uit Beek. Onder bedreiging van een geweer moet hij zijn voertuig afgeven.

Maastricht: het net sluit zich

In Maastricht laden ze de motorfiets in een bestelwagen. Een getuige merkt dit tafereel op en waarschuwt de Nederlandse politie, die daarop een actie start om de bestelwagen terug te vinden. Ze vinden Valérie Demanet met een gestolen Ford Sierra en later in de nacht treft de politie in de velden bij het Nederlandse Eckelrade het bestelbusje aan met de 33-jarige verkrachte vrouw. In het busje liggen een heleboel wapens. Eén van de twee mannen vlucht bij het zien van de politie en kan ontkomen.

17 Juli 1992: Lanaken

Na de gebeurtenissen in Nederland, komen ze terug naar België. In Lanaken overvallen ze een winkel. Ook een vrachtwagenchauffeur en een pompbediende krijgen op een gewelddadige manier met de twee gangsters te maken.

17 Juli: de arrestatie

Op vrijdagavond wordt Thierry Muselle - na een klopjacht - gearresteerd in Angleur. Zijn kompaan - Thierry Bourgard - gaf zich een nacht later, op 18 juli, aan bij de gevangenis van Verviers. Hij werd vergezeld door zijn ouders.

De daders

De politie wist vrij snel de identiteit van de twee daders van de bloedige week te achterhalen. Het zijn Thierry Muselle (28) uit Esneux - hij genoot op dat moment van een voorwaardelijke invrijheidstelling - en Thierry Bourgard (21) uit Brussel, die in de gevangenis van Verviers een straf uitzat en met penitentiair verlof was. De beide mannen waren drugsverslaafden.

Thierry Muselle

Thierry Muselle was onlangs voorwaardelijk in vrijheid gesteld na negen jaar cel. Hij was veroordeeld wegens diefstal, opzettelijke slagen en verwondingen en weerspannigheid. (Zie de dood van het jonge meisje in 1982.) Hij kwam sinds juli ’87 al in aanmerking voor voorwaardelijke vrijlating maar werd pas in 1991 in vrijheid gesteld.

Thierry Bourgard

Bourgard zat in 1987 en 1988 in de gestolen afdeling van de gevangenis van Fraipont. Daarna werd hij opgesloten in een gewone cel. Vanaf 30 maart 1991 kwam hij in aanmerking voor penitentiair verlof, wat hem een eerste maal werd toegekend op 10 juni jl.

Valerie Demaret

Valerie Demaret, de vriendin van Muselle, werd in juni 1991 tot twintig maanden met uitstel veroordeeld wegens drugfeiten.

Bruno Fassbender

Bruno Fassbender - een 29-jarige uit Verviers - wordt ook nog gearresteerd. Er was het vermoeden dat hij betrokken was bij de moorden van het tweetal. Hij pleegde 23 juli 1992 een gewapende overval op een pompstation in Eupen. Hij bedreigde de vrouwelijke bediende met een mes en ging ervandoor met 10.000 fr. In een gestolen wagen verdween hij richting Maastricht, waar hij enkele tijd later, omstreeks 9u30 werd aangehouden. Fassbender werd in Nederland ook gezocht voor andere feiten, onder andere een gewapende overval waarbij een man werd verwond met een mes. Hij moest echter niet mee verschijnen voor het assisenhof in Luik.

Het proces

In november 1995 start het assisenproces tegen het drietal. Het werd vooral in Wallonië heel actief gevolgd.

De twee gangsters werden door psychiaters bestempeld als uiterts gevaarlijk en werden toerekeningsvatbaar verklaard. Neuro-psychiater Denys en Xhenseval en psycholoog Lavenne beschreven tijdens het eerste assisenproces Muselle en Bourgard als antisociaal. Volgens de experten zijn ze verstandig, uiterst egocentrisch, egoïstisch, blijkbaar vol zelfvertrouwen en leggen ze sociale regels naast zich neer. Geen enkele geestelijke gestoordheid werd bij de beklaagden vastgesteld.

Naast de drie moorden stonden Muselle en Bourgard ook terecht voor twee verkrachtingen en een vijftal gewelddadige overvallen en drugsfeiten.

De twee Thierry’s werden schuldig bevonden aan:

  • De diefstal van de auto en de persoonlijke spullen met moord als verzwarende omstandigheid, ten nadele van Corine Malmendier en Marc Kistemann.

  • Thierry Muselle wordt ook schuldig geacht aan de verkrachting van het meisje.

  • Ze worden voorts schuldig bevonden aan de diefstal van de auto en spullen, met moord als verzwarende omstandigheid, ten nadele van Lucien Schmitz.

  • Ze zijn ook schuldig aan de verkrachting en opsluiting van de vriendin van Lucien Schmitz.

  • Bourgard en Muselle werden ook schuldig bevonden aan vier overvallen met geweld en een poging tot diefstal.

  • Ze werden ook schuldig bevonden aan bendevorming.

Valérie Demanet werd schuldig bevonden aan:

  • Heling van de juwelen van Corine Malmendier.

  • Inbreuken op de wet op verdovende middelen.

Strafmaat:

  • Thierry Muselle: doodstraf (1)

  • Thierry Bourgard: doodstraf (1)

  • Valérie Demanet: drie jaar gevangenisstraf met probatieuitstel voor het deel van de straf dat de voorhechtenis overschrijdt. Hierdoor kon ze in vrijheid de assisenzaal verlaten.

(1) De doodstraf werd toen nog uitgesproken maar automatisch omgezet in levenslang.

Het proces (bis)

Het hof van cassatie besliste dat het proces moest worden overgedaan door het assisenhof van Aarlen. Het Hof van Cassatie oordeelde dat de rechten van de verdediging waren geschonden. Assisenvoorzitter Godin was volgens cassatie partijdig in een nota waarin hij de feiten opsomde die aan Muselle en Bourgard werden verweten.

Het nieuwe proces had plaats in december 1996 in Aarlen. Na het proces werden de beide Thierry’s veroordeeld tot de maximumstraf: levenslange dwangarbeid. (2) Valérie Demanet was niet in cassatie gegaan en moest daarom ook niet voor het assisenproces van Aarlen verschijnen.

(2) Hun oorspronkelijke straf kon niet bevestigd worden omdat de doodstraf in België sinds 11 juli 1996 is afgeschaft. Ter info: België was daarmee het laatste land in continentaal West-Europa dat de doodstraf afschafte in zowel vredes- als in oorlogstijd.

De VZW Marc en Corinne

Na de verdwijning en de moord op Marc en Corinne werd door de ouders een comité opgericht dat hun naam draagt. De vzw was vooral in het Franstalige landsgedeelte actief. Het doel van de vzw was om ouders van verdwenen kinderen logistieke steun te bieden. Jean-Pierre Malmendier was onder meer de initiatiefnemer van een petitie waarbij meer dan 2.700.000 handtekeningen werden verzameld en die hij in het Parlement indiende. Het drama van de vermoorde meisjes in 1996 en de immense golf van solidariteit die daarop volgde en die uitmondde in de Witte Mars, brachten hem ertoe zich op te werpen als vaandeldrager van die beweging die ijverde voor de bescherming van de kinderen.

Dankzij een tip aan de vzw Marc en Corinne raakte het onderzoek naar Marc Dutroux in een stroomversnelling en werden Laetitia Delhez en Sabine D’Ardenne levend bevrijd uit de horrorkelder van Dutroux in Marcinelle. Het was een door de vzw Marc en Corinne georganiseerde spaghetti-avond die ons land in 1996 op zijn grondvesten doet daveren. Na de bloedige overvallen van de bende van Nijvel, de terreur van de CCC, de moord op André Cools, de Agusta-affaire en de onthullingen van Gladio bereikt ons land met het losbarsten van de zaak-Dutroux opnieuw een pijnlijk dieptepunt.

De woede keert zich in het begin tegen Marc Dutroux en zijn handlangers maar na het Cassatie-arrest en het verwijderen van onderzoeksrechter Conerotte keert de volkswoede zich tegen justitie en politie. De woede is immens en na een week van spontane protesten, stakingen, betogingen en blokkades wordt op 20 oktober 1996 de witte mars georganiseerd. Meer dan 300.000 Belgen stappen in stilte door de straten van Brussel. Het is daarmee één van de grootste betogingen ooit.

In de tweede helft van de jaren negentig stapte hij in de politiek, daartoe geïnspireerd door de “Witte Mars”. Als parlementslid richtte hij zijn aandacht op justitie en veiligheid. De internering van delinquenten, de strafuitvoering en de voorwaardelijke invrijheidstelling waren thema’s die hem na aan het hart lagen. Hij nam steevast gematigde standpunten in, revanchisme was hem vreemd. Zo sprak hij, die zo een tragedie had meegemaakt, zich uit voor de inschrijving in de Grondwet van de afschaffing van de doodstraf.

Jean-Pierre Malmendier was van juli 1999 tot april 2003 gecoöpteerd MR-senator. Nadien, van mei 2003 tot juni 2007, had hij zitting in de Kamer als volksvertegenwoordiger voor de kieskring Waals-Brabant.

Jean-Pierre Malmendier stierf op 28 februari 2011 op 61-jarige leeftijd » Nieuws

Het overlijden

Voor beide Thierry’s betekende een levenslange straf ook effectief levenslang. Ze zijn namelijk allebei in de gevangenis overleden.

  • Thierry Bourgard overleed op 5 december 2019 in de gevangenis van Marche-en-Famenne op 51-jarige leeftijd.

  • Thierry Muselle overleed op 1 april 2015 in de gevangenis van Hoei op 55-jarige leeftijd. Hoogstwaarschijnlijk is hij gestorven aan een infarct of een longembolie maar er werd geen autopsie op het lichaam gedaan.

In 2010 zag Thierry Muselle zijn detentie verlengd wegens een poging tot doodslag op een medegevangene in de gevangenis van Lantin, terwijl hij op het punt stond voorwaardelijk vrijgelaten te worden. In juli 2011 werd hij hiervoor tot twintig maanden effectief veroordeeld.

1,616

(0 replies, posted in 1980-1989)

Samenvatting

  • Wat? Een advocaat wordt neergestoken in zijn woning

  • Waar? Gemeenteplein 33 in Hoeilaart » Google Maps

  • Wanneer? 13 Oktober 1981

  • Wie? Roger Cocquyt, een metselaar die in een caravan aan de Sint-Annastraat in Overijse woonde

  • Wapen: slagersmes

  • Status: Opgelost

Uit wraak heeft Cocquyt de advocaat zeven keer met een mes gestoken. Het Hof van Beroep te Brussel veroordeelde hem in november 1982 tot drie jaar cel.

Advocaat neergestoken in zijn woning te Hoeilaart

Gisterennamiddag omstreeks 17 uur werd de advocaat Antoon Dubois in zijn woning aan het Gemeenteplein 33 te Hoeilaart neergestoken. Naar verluidt bracht een zekere Roger C., die in Hoeilaart ergens in een caravan woont, de advocaat vier messteken toe.


Meester Dubois kon zwaar gewond, 30 meter verder naar een apotheek vluchten, waar alarm geslagen werd. De advocaat werd overgebracht naar het Sint-Elizabeth-ziekenhuis van Ukkel waar zijn toestand gisterenavond wel ernstig maar niet kritiek genoemd werd.


De verdachte, de 46-jarige Roger C. is een goede bekende in gerechtelijke kringen. Ondanks een snel ingezette speuractie van de Leuvense rijkswacht kon hij gisterenavond nog niet worden gearresteerd. Ook over het motief van zijn daad is niets bekend. Wel zou Roger C. de advocaat al bijna een jaar bedreigd hebben.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Oktober 1981

Verdachte van poging tot doodslag op advocaat te Hoeilaart met getuigen geconfronteerd

Het gerucht dat er donderdag een wedersamenstelling van de poging tot doodslag op een advocaat uit Sint-Joris-Weert, dinsdagavond te Hoeilaart, zou plaatshebben, werd op het parket van Brussel nadrukkelijk tegengesproken.

De rijkswacht, die met het onderzoek is belast, bracht wel de 46-jarige verdachte R.C., voeger van beroep en geboren te Knesselare, ter plaatse. De man werd te Hoeilaart geconfronteerd met enkele getuigen die hem op de dag der feiten herkend zouden hebben. Op het parket van Brussel verwachtte men de uitslag van deze confrontatie niet meer voor dezelfde avond.

R.C., die te Hoeilaart in een woonwagen verbleef, stak dinsdagavond advocaat Antoon Dubois met vier messteken neer. Getuigen hebben de dader toen zien wegvluchten met een bromfiets. Wanneer de rijkswacht van Gent de verdachte heeft voorgeleid toen hij langs de autosnelweg op het grondgebied van Erpe-Mere stapte, was hij inderdaad in het bezit van een bromfiets, weliswaar met een lekke band.

R.C. verklaarde aan de rijkswachters de bedoeling te hebben gehad zijn broer, die in het Oost-Vlaamse Knesselare woont, te hebben willen bezoeken. Hij ontkende iets met de doodslag op de Brabantse advocaat te hebben te maken.

Het slachtoffer daarentegen verblijft nog altijd in het Sint-Elisabeth-ziekenhuis te Ukkel. Vrij ernstig gewond, blijkt zijn toestand toch gunstig te evolueren.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Oktober 1981

Verdachte aangehouden op E5 te Erpe-Mere

Gentse rijkswachters hebben gisterenmorgen op de autoweg E5 de man gevonden die wordt verdacht dinsdagavond de Hoeilaartse advocaat Dubois te hebben neergeschoten. Het gaat om de 46-jarige voeger R.C. die te Overijse in een caravan woont.

Advocaat Antoon Dubois uit Sint-Joris-Weert werd eergisteren, even voor 18u in zijn advocatenkantoor op het Gemeenteplein te Hoeilaart neergestoken. De advocaat werd door vier messteken getroffen, een in de hals en drie in de borst Een slagader werd geraakt.

Hevig bloedend strompelde het slachtoffer naar een apotheek, niet ver van zijn kantoor, waar hij op de grond viel. De advocaat werd naar het ziekenhuis van Overijse overgebracht. Hij is niet levensgevaarlijk gewond.

De dader, die door de politiediensten was gekend want hij verbleef in een caravan in Overijse, had de vlucht genomen met het mes nog in de hand. woensdagochtend liep hij in de val. Een ploeg rijkswachters van Gent, die behoren tot de wegpolitie, zagen op het grondgebied van Erpe-Mere, plots een man in werkkledij, die langs de autosnelweg stond met een bromfiets , waarvan de achterband lek was gelopen. Onmiddellijk stopten de Gentse rijkswachters omdat het is verboden met een bromfiets langs de autoweg te rijden.

Aanvankelijk verklaarde R.C., want het betrof de verdacht, dat hij plat was gereden met zijn bromfiets.

Wraakplannen

Steeds naar zijn zeggen, zou hij dan gelift hebben. Een bestelwagen zou hem hebben meegenomen, bromfiets incluis. In de buurt van Erpe-Mere moest de chauffeur van de bestelwagen een ander richting inslaan en R.C. zou dan te voet, de bromfiets aan de hand, verder hebben door gestapt langs de E5-autoweg.

Aan de Gentse rijkswachter had de man ook gezegd dat hij naar Knesselare wilde, waar hij familie heeft wonen. Vanzelfsprekend gingen de rijkswachters via de computer in hun wagen, de identiteit na van de man. Toen ontdekten ze dat hij werd geseind omdat hij werd verdacht van een poging tot moord op de Hoeilaartse advocaat Antoon Dubois.

De verdachte werd dan door de Gentse rijkswachter niet meer los gelaten en ter ondervraging overgebracht naar de snelwegpost van de rijkswacht langs de E5 te Wetteren. Naar verluidt gaf R.C. ook daar te verstaan niet de gezochte kerel te zijn die de Brabantse advocaat had neergestoken.

Niet bevestigde berichten maken er gewag van dat R.C. een tijdje heeft gewerkt met en bij een garagist, dat beiden in meningsverschil zijn geraakt en beroep deden op een advocaat en dat de ongehuwde voeger uit Knesselare, dan uiteindelijk wraakplannen heeft gesmeed tegen die advocaat, met name Antoon Dubois.

De verdachte werd woensdagnamiddag ter beschikking gesteld van de Brusselse onderzoeksrechter Bellemans.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Oktober 1981

Eenzaat uit Overijse stak advocaat neer

De 47-jarige Roger Cocquyt, metselaar, wonende in een caravan aan de Sint-Annastraat te Overijse, verscheen donderdag voor de vakantiekamer van de Correctionele Rechtbank te Brussel. Hij had op 13 oktober 1981 advocaat Antoon Dubois zeven messteken toegebracht in zijn kantoor aan het Dorpsplein te Hoeilaart.

Zoals uit de debatten bleek, was Cocquyt advocaat Dubois gaan haten i.v.m. een zaak die begon in 1978 en later aanleiding gaf tot een proces met garagist Van den Plas, die door voornoemde pleiter werd verdedigd.

In 1978 was Cocquyt bij Van den Plas gaan werken als metselaar en had tevens zijn wagen aan Van den Plas voor reparatie toevertrouwd. Van den Plas had toen beloofd de herstellingen voor 50.000 fr. te kunnen uitvoeren, maar later eiste hij er 70.000 fr. voor.

Cocquyt was het grondig oneens met dat bedrag en was van oordeel dat niet mag worden teruggekomen op een gegeven woord. Begin 1980 gaaf deze onenigheid aanleiding tot een vechtpartij tussen de twee mannen. Cocquyt werd daarbij wegens slagen en verwondingen veroordeeld tot 100 fr. boete. Deze straf werd later in beroep omgezet in 50 fr. boete. Hij moest daarbij 1 fr. als provisie aan Van den Plas betalen.

Cocquyt was niet te spreken over die ene frank, want hij was zich gaan inbeelden dat hij voortaan al het geld dat hij bij zijn werk kon verdienen aan Van den Plas zou moeten uitkeren, wat natuurlijk onjuist was. Cocquyt schoof daarbij de schuld van deze veroordeling volledig in de schoenen van Mr. Dubois, die Van den Plas had verdedigd.

Slagersmes

Cocquyt, die als een eenzame man in een caravan onder een afgedankte druivenserre woonde, stak op 13 oktober 981 een slagersmes op zak en reed weg met zijn bromfiets. Volgens zijn verklaringen lag het in zijn bedoeling familieleden te gaan opzoeken in Knesselare, maar onderweg zou hij zich voorgenomen hebben advocaat Dubois te gaan spreken en hem meer uitleg te vragen over de provisionele frank die hij moest betalen.

Toen Cocquyt bij advocaat Dubois ging aanbellen, bleek deze afwezig. Hij bleef toen ruim 20 minuten op het Dorpsplein rondslenteren. Uiteindelijk kwam Mr. Dubois opdagen en Cocquyt ging hem al vloekend tegemoet.

Mr. Dubois ging zijn kantoor binnen maar wat later wist Cocquyt op zijn beurt tot in het advocatenbureau te geraken. Met het slagersmes in de hand, zeggend dat hij kwam afrekenen. Hij bracht de advocaat twee steken toe, een bij de halsslagader en een bovenaan de borst. Mr. Dubois kon een stoel grijpen waarbij hij zijn aanrander op afstand poogde te houden. Cocquyt greep ook een stoel en gooide deze naar de advocaat. Mr. Dubois zag toen de kans weg te geraken maar eer het zover was, had hij nog vijf andere messteken opgelopen. Hij liep een apotheek binnen en werd naar een ziekenhuis overgebracht. Hij is thans helemaal hersteld.

In naam van de burgerlijke partij wees Mr. De Becker op de angst die zijn cliënt had doorstaan, want deze was ervan overtuigd dat Cocquyt hem wilde doodsteken. Mr. De Becker vroeg voor zijn cliënt en diens echtgenote telkens een provisie van één frank en de twee minderjarige kinderen van het slachtoffer telkens en provisie van 10.000 fr.

Substituut Delentdecker wees op de ernst van de feiten, ook al werden uiteindelijk slechts slagen en verwondingen met voorbedachte rade weerhouden. Het openbaar minister vroeg om de maximumstraf van 3 jaar cel, effectief.

Voor de verdediging pleitte Mr. Brigitta Verhaeren, die met klem ontkende dat haar cliënt met voorbedachte rade zou gehandeld hebben en die derhalve om een lichte straf met uitstel vroeg. Vonnis op 29 juli 1982.

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Juli 1982

Dader van steekpartij naar assisenhof?

De vakantiekamer van de Correctionele Rechtbank te Brussel, voorgezeten door rechter Lievens, verklaarde zich donderdag onbevoegd betreffende de feiten ten laste van de 47-jarige Roger Cocquyt, metselaar, wonende Sint-Annastraat te Overijse.

Deze man had op 13 oktober 1981 advocaat Antoon Dubois zeven messteken toegebracht in diens kantoor aan het Dorpsplein te Hoeilaart.

Het vonnis stelt dat Cocquyt de advocaat haatte wegens een proces waarin deze voor een garagist Van den Plas had gepleit. Het proces hield verband met slagen en verwondingen, die Cocquyt aan Van den Plas had toegebracht, naar aanleiding van de onkosten voor het herstellen van zijn voertuig. Als gevolg van dit proces werd Cocquyt voor het Hof van Beroep tot 50 fr. boete veroordeeld, en het betalen van een provisie van 1 fr. aan Van den Plas.

Cocquyt beeldde zich ten onrechte in dat hij als gevolg van die veroordeling voortaan al zijn inkomsten aan Van den Plas zou moeten afstaan. Het huidige vonnis maakt er gewag van dat Cocquyt nog voor de feiten herhaaldelijk doodsbedreigingen uitbracht aan het adres van advocaat Dubois. Hij handelde dus met voorbedachte rade, toen hij deze in het bezit van een groot slagersmes ging opzoeken in zijn kantoor.

Cocquyt had daarbij het inzicht de advocaat te doden. Zulks blijkt niet alleen uit zijn voorgaande dreigementen, maar ook uit de verklaringen van het slachtoffer en de woorden van de dader zelf, die onmiddellijk voor de feiten zegde: “Nu tussen ons, we gaan afrekenen.”

De rechtbank achtte Cocquyt derhalve schuldig aan een poging tot moord, waarvoor de Correctionele rechtbank niet bevoegd is. Tenzij het Hof van Beroep er anders over beslist, ziet het ernaar uit dat Cocquyt naar het Hof van Assisen zal worden verwezen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 30 Juli 1982

Drie jaar voor neersteken van advocaat

Het Hot van Beroep te Brussel veroordeelde dinsdag de 47-jarige Roger Cocquyt, een zonderling uit Overijse, tot de maximumstraf van drie jaren cel met probatie-uitstel voor één jaar. Cocquyt had advocaat Antoon Dubois uit Hoeilaart zeven maal met een mes gestoken. Einde juli had de Correctionele Rechtbank te Brussel zich onbevoegd verklaard in deze zaak.

Sinds geruime tijd was Cocquyt advocaat Dubois gaan haten. Deze had immers een paar jaren geleden een garagist uit Overijse verdedigd voor de correctionele rechtbank en had dat proces gewonnen. Cocquyt had de garagist verweten hem een al te hoge rekening te hebben voorgelegd voor het herstellen van zijn wagen, en hem zelfs geslagen. Voor deze feiten werd hij tot een boete veroordeeld en tot het betalen van een provisie van 1 fr. aan de burgerlijke partij. Sindsdien beeldde Cocquyt zich in dat hij als gevolg van deze ene frank provisie, al wat hij nog kon verdienen aan zijn tegenstrever moest uitbetalen.

Cocquyt, die herhaaldelijk doodsbedreigingen aan het adres van advocaat Dubois had geuit, ging deze op 13 oktober 1981 in zijn kantoor aan het Kerkplein te Hoeilaart opzoeken en bracht hem zeven messteken toe. De advocaat kwam er levend vanaf, omdat hij op bepaald ogenblik kon vluchten.

Rekening houdend met de doodsbedreigingen, verklaarde de correctionele rechtbank zich op 29 juli l.l. onbevoegd, door de zaak als een poging tot moord te beschouwen, waardoor alleen het Hof van Assisen in aanmerking komt. Het Hof van Beroep hield het echter bij het opzettelijk toebrengen van slagen en verwondingen, en kende hierdoor de maximum straf toe met een gedeeltelijk uitstel.

Bron: Gazet van Antwerpen | 17 November 1982

1,617

(143 replies, posted in 1983)

Vijf jaar na bloedige overval op Colruyt te Halle - Vele vragen over Bende van Nijvel blijven onbeantwoord

Met de informatie die thans officieel wordt vrijgegeven over de zaak-Mendez en de zogenaamde Bende van Nijvel kunnen veel paden worden bewandeld. Welke richting het nu opgaat, nu geweten is dat de BOB enkele leden van de Staatsveiligheid aan de tand voelde, valt nog te bezien.

Voorlopig lijkt dit toch nog geen reden om te concluderen dat de Staatsveiligheid betrokken is bij sommige complotten, afrekeningen, moorddadige raids, die niet opgelost geraken. Want het is zonder meer duidelijk dat als enkele topspeurders de zaak willen versnellen, anderen dan weer op de rem trappen.

Wapenstok

Intussen is het morgen 3 maart al 5 jaar geleden dat de Bende van Nijvel meedogenloos toesloeg bij Colruyt in Halle. Beheerder Walter Verstappen werd zonder genade neergekogeld nadat hij de brandkast opende. Twee dagen nadien overleed hij. Er werd circa 1.2 miljoen fr. gestolen nadat ook de adjunct-verkoopdirecteur met een wapenstok werd neergeknuppeld toen hij per telefoon alarm wilde slaan.

Drie met bivakmutsen gemaskerde kerels, een onder hen gewapend met een 9mm-revolver, een andere met een afgezaagd dubbelloops jachtgeweer, zijn op die donderdagavond 3 maart 1983 in het Colruytwarenhuis van Halle aan het werk geweest.

Over die overval zijn veel verwarring stichtende bekentenissen afgelegd door Michel Cocu en Adriano Vittorio, die ondermeer voor de hold-up in Halle zijn gearresteerd. Ook Michel Baudet, Jean-Claude Estièvenart en Kaçi Bouaroudj zouden aan de gewapende overval op Colruyt hebben deelgenomen.

Wie de beheerder van Colruyt- Halle heeft neergekogeld is nog vrij onduidelijk, al berust op een van de aangehoudenen sterke vermoedens. Toch bestaat nog altijd geen honderd procent zekerheid dat de “filière boraine” de werkelijke daders zijn van de weerzinwekkende overval in Halle.

Toen werd ook voor de eerste keer een persoon van minstens 1,85 meter gezien, die zich, zoals de commando's het doen bij nachtelijke oefeningen, de zichtbare huid had ingesmeerd met donkere verf.

Dwaalspoor

Na Halle 1983. kwam op 9 september 1983 Temse aan de beurt waar de huisbewaarder van een zeildoekbedrijf werd vermoord waarna op 17 september 1983 bij Colruyt in Nijvel drie doden te betreuren vielen. In Ohain vermoordden op 2 oktober 1983 twee overvallers met carnavalmaskers de eigenaar van het restaurant “Trois Canards”, Jacques Van Camp en op 7 oktober 1983 werd bij een overval op Delhaize in Beersel de zaakvoerder Freddy Vermaelen met een lading hagel in het hoofd, doodgeschoten. De daders haalden 1,1 miljoen uit de kassa.

En toen diverse verdachten in de cel zaten werden op 2 december 1983 een juwelier en zijn vrouw uit Anderlues met kogels in het hoofd afgemaakt. Vermoedelijk door vrije gangsters om hun trawanten achter de tralies wit te wassen en het gerecht op een dwaalspoor te brengen. Door de daders werden toen ook bezwarende sporen te grabbel gegooid, maar de sluier werd nooit opgelicht in verband met het afschuwelijk gebeuren in Anderlues.

Na vijf jaar speurwerk heeft het gerecht misschien wel een zeker inzicht gekregen in de samenhang van de zogenaamde Bende van Nijvel. Wellicht gaai het om een los gestructureerd geheel, waarvan de verschillende geledingen min of meer zelfstandig handelden en waarbij soms dezelfde moordwapens werden gebruikt. Maar wie in september 1985 op dezelfde avond bij Delhaize in Eigenbrakel en Overijse (8 doden) en in november bij Delhaize in Aalst (8 doden) het ware bloedbad heeft aangericht, is nog altijd niet achterhaald. En dat roept veel, heel veel vragen op. Want Eigenbrakel, Overijse en Aalst kan niet het sinistere en waanzinnige werk van Cocu en consoorten zijn geweest.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 Maart 1988

1,618

(2 replies, posted in 1980-1989)

Klein artikel over de overval in Champigny-sur-Marne. Het 14-jarig meisje overleed later aan haar verwondingen:

Een dode en zes gewonden bij overval nabij Parijs

Drie boeven hebben te Champigny-sur-Marne, nabij Parijs, een - mislukte - overval gepleegd in een warenhuis, waarbij een persoon gedood werd en zes gewond. Tijdens de schietpartij in het warenhuis, waar de bandieten het opnamen tegen twee begeleiders van een geldtransport, werd een begeleider gedood en vijf personen gewond. Een der drie gangsters werd door een der begeleiders met vijf kogels getroffen maar kon door zijn medeplichtigen ontzet worden. De overvallers konden ontsnappen. Zwaarst getroffen slachtoffer is een 14-jarig meisje, dat een kogel in het hoofd kreeg en zondag oog in een diepe coma lag.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 Februari 1987

1,619

(2 replies, posted in 1980-1989)

Dit feit is opgelost. Het waren geen terroristen van Action Directe maar Franse gangsters.

Gangsters kwamen naar Antwerpen voor overvallen

De drie Franse gangsters die in januari na een wilde schietpartij aan de Antwerpse politie ontsnapten, zijn in Frankrijk gepakt na een overval waarbij ze drie mensen neerkogelden. De Franse politie vernam intussen dat de zware jongens destijds naar Antwerpen waren afgezakt om overvallen te plegen. Hierover willen de arrestanten echter geen toelichting geven. Ze ontkennen overigens ooit in Antwerpen te zijn geweest.

Drie doden

In Antwerpen wekten de Fransen op 6 januari de aandacht van een politiepatrouille toen ze in een gestolen witte Golf door het rode licht reden. Het kwam tot een achtervolging die van de oude stad tot in de Hobokense Polders leidde. Tijdens de daaropvolgende schietpartij werd één van de gangsters door een afketsende kogel in het been getroffen, maar ze konden uiteindelijk alle drie ontsnappen.

ln de auto vond men nog een trommelrevolver en een handgranaat. Aan de hand van de vingerafdrukken in de Golf en na nauwe samenwerking tussen de Antwerpse en de Franse gerechtsdiensten werden de drie voortvluchtigen snel geïdentificeerd.

Intussen hadden twee van hen op 31 januari een overval geleegd op een supermarkt in Champigny-sur-Marne en daarbij twee veiligheidsagenten en en 14-jarig meisje gedood. Na een grootscheepse klopjacht van de Parijse politie konden de daders en nog een medeplichtige worden gevat.

Het gaat om de 38-jarige Hassou Hassouni Akli, de 29-jarige Mellouh Aubuh, de 54-jarige Marc Limbercere en de 35-jarige Yvonne Dhondt. Ze ontkennen de feiten in Antwerpen ondanks de vingerafdrukken en de kogelwonde in het been van Mellouh Aubuh. Het viertal wordt ook nog verdacht van een gewapende overval op een PMU-kantoor en de diefstal van twee auto’s.

Bron: Gazet van Antwerpen | 11 Juni 1987

Ontvluchte Franse gangster dood teruggevonden

Eén van de drie Franse gangsters die op 6 januari na een schietpartij met de Antwerpse politie konden ontsnappen, is inmiddels overleden aan de gevolgen van schotwonden. De gangster Hassouni Akli (38) werd door kogels getroffen toen de bende op 31 januari een overval uitvoerde op een supermarkt in het Franse plaatsje Champigny-sur-Marne. Daarbij werd één veiligheidsagent (en geen twee, zoals eerder meegedeeld) gedood en verloor ook een 14-jarig meisje het leven.

De gangsters namen de gewonde Akli mee op hun vlucht en trachtten hem te verzorgen op hun onderduikadres. Akli overleed echter aan zijn kwetsuren en zijn lijk werd achtergelaten in de tuin van een café in Noord-Frankrijk.

Intussen blijken de drie tijdens hun rooftocht in januari in België, te Brussel, een apotheker te hebben overvallen. Bij het slachtoffer, Alain Baptiste uit de Ravenstein 52 werd een TV-toestel en 100.000 frank buitgemaakt. De televisie werd overigens naast een aantal wapens teruggevonden in de in Antwerpen achtergelaten Golf van de gangsters. Intussen ontkennen de arrestanten nog steeds dat ze in januari in België waren.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Juni 1987

1,620

(857 replies, posted in 1985)

Ik zie dat veel mensen hier een fout maken. Het is niet omdat ik de nummerplaat niet vermeld, dat de getuige deze niet gezien heeft. wink

pyrénéen wrote:

Geen tegenstrijdigheid, want de in brand gestoken Golf in La Houssière  is niet de Golf van Aalst, zo stellen onderzoekers.

Dat heeft Eddy Vos inderdaad ooit gezegd maar ik denk dat dit - al dan niet bewust - verkeerd gecommuniceerd is. De in Aalst, Eigenbrakel en Overijse gebruikte VW Golf had drie deuren en was hoogstwaarschijnlijk steeds dezelfde en de in Erps-Kwerps gestolen auto. Deze werd na de feiten in Aalst uitgebrand teruggevonden in het Bois de la Houssière.

Spectator Of Life wrote:

Als de getuigenis klopt hebben we een zoveelste aanwijzing dat er die avond twee Golfjes actief waren na de overval in Aalst.

De hypothese van "meerdere Golfjes die als afleiding" werden gebruikt is een hypothese die door de jaren heen is ontstaan en volgens mij niet klopt. Er zijn volgens mij geen duidelijke aanwijzingen daarvoor en bij mijn weten zelfs geen vermelding "ergens" uit PV's of verslagen uit de jaren '80.

De Bende van Nijvel had geen "afleiding-Golfjes" nodig, er reden er meer dan al genoeg rond (en nogal vaak bestuurd door mannelijke chauffeurs met een zware voet, wat de "afleiding" compleet maakt).

De Bende van Nijvel was met drie perosnen in Aalst, en volgens mij ook niet met meer. Het is ook te gek om te verzinnen (wie komt daar toch op). De daders hadden, als ze dat hadden gewild, hun veel makkelijker "onzichtbaar" kunnen maken door na x-km over te stappen in een totaal ander type wagen in een andere kleur. Zo deden en doen veel bendes dat na een overval. Dan is er geen gedoe met afleiding, geen medeplichtigen die zouden kunnen praten, enz. ... (maar ook hier geen indicaties dat ze dat zouden gedaan hebben).