Robert Close heeft al sinds 2012 zijn eigen topic » Forum

En als een topic over een bepaald persoon, organisatie of feit niet bestaat, mag je dat gerust aanmaken.

(...) Net als de Belgische was de Nederlandse Gladio zo geheim dat maar enkele tientallen mensen van het bestaan ervan op de hoogte waren. Organiek viel de dienst er rechtstreeks onder de minister-president. In 1992 maakte Lubbers een eind aan het officiële bestaan van Gladio.

"De villa in Wassenaar, het voormalige hoofdkwartier, staat te koop", zegt woordvoerder H. van der Vloet van minister-president W. Kok. "Maar niemand zal ooit kunnen zeggen of het inderdaad zo is dat Gladio nog bestaat. Het is mogelijk dat het intern wordt uitgezocht. Maar dan zullen alleen de leden van de vaste kamercommissie voor Openbare Orde en Veiligheid worden ingelicht. Laat ik dus officieel zeggen dat ik me onthoud van commentaar."

Heeft de Nederlandse justitie misdrijven van Gladio-agenten in de doofpot gestopt? Hebben zij honderden kilo's springstof verkocht aan het IRA en de ETA en bestaan er nog twintig geheime opslagplaatsen, zowel in Nederland als in België?

Het antwoord op deze vragen moeten de Nederlandse ministers Sorgdrager (Justitie) en Dijkstal (Binnenlandse Zaken) binnen de drie weken leveren aan de Tweede Kamerfractie van de Socialistische Partij (SP).

De SP, een kleinere linkse formatie, eiste maandag opheldering nadat verschillende Nederlandse kranten een ook door GVA overgenomen artikel plaatsten waarin een anonieme, voormalige topman van Gladio beweert dat een deel van de officieel opgeheven ondergrondse organisatie nog steeds functioneert.

De anonieme Gladio-leider stelt dat de politieke en economische afdelingen nog steeds bestaan. Voormalige leden van de opgeheven militaire Gladio-poot zouden inmiddels hun diensten hebben aangeboden aan criminele organisaties. Zij zouden betrokken zijn bij de recent bekend geworden inbraken bij topfunctionarissen van politie en openbaar ministerie.

In een verder verleden zou Gladio, volgens de bron, van bedrijven als Philips en Siemens communicatieapparatuur hebben gestolen om buiten elke overheidsbegroting te kunnen blijven. Als er iets misliep, kregen Officieren van Justitie van hogerhand opdracht om de zaak te seponeren.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 September 1994

Interessant artikel uit 1986 over Brussel als recruteringsparadijs voor huurlingen:

Oorlogshonden duiken steeds op te Brussel

In oktober verleden jaar raakte bekend dat een Duitse vereniging die zich de “Vereniging van Duitse Huurlingen” noemde, in een gespecialiseerd wapentijdschrift kandidaten ronselde om als huursoldaat te worden ingezet in sommige Derde Wereldlanden. Het bleek dat achter deze organisatie een Duitse graaf schuilging, de 37-jarige René Adelmann von Adelmansfeldern.

Ruim een maand geleden verschenen er berichten in de pers, dat honderden kandidaten zich hadden aangeboden, overlevingskampen hadden meegemaakt nabij het Beierse dorp Schönau, en dat er ook oefeningen in o.m. kajakvaren op het programma stonden, die zouden doorgaan in de Belgische Ardennen.

Er werd gefluisterd dat ook in Brussel volop gerecruteerd werd, en dat tientallen Belgen - ex-paracommando’s, ex-legionairs, en andere op avontuur beluste lieden - eveneens de trainingskampen hadden gevolgd.

Het is nu eenmaal een feit dat, telkens wanneer ergens ter wereld het woord “huurlingen” valt, er bijna automatisch wordt aan toegevoegd dat ze in België, en meer bepaald te Brussel, worden gerecruteerd. De afgelopen jaren kon bijvoorbeeld in geen enkel Afrikaans land een of ander conflict uitbreken, of er werd gewag gemaakt van blanke huurlingen, geronseld in de Belgische hoofdstad.

“Brussel heeft deze reputatie nog altijd te danken aan de Congo-periode”, aldus Charles Masy, 61, die in de hoofdstad al 19 jaar lang “La Renaissance” uitbaat. Een café, dat inderdaad in huurlingenmilieus over de hele wereld bekend is, en waar de muren zijn behangen met militaire insignes, foto’s en herinneringen aan gewapende acties in diverse Afrikaanse landen. Masy was ooit zelf huursoldaat; hij vocht 4 jaar lang in Congo en was 6 maand actief in Jemen.

Masy kan met zijn imposante snor, zijn kleerkast-postuur en zijn geanimeerde vertelstijl moeilijk dit verleden verbergen. “Verbergen? Ik ben er fier op”, aldus Masy. “Vergeet niet dat het toen gebeurde met goedkeuring van de Belgische regering.” Inmiddels zijn de wetten wel veranderd: een Belg mag geen dienst nemen in een buitenlands leger, en ronselen en opleiden van huurlingen is in België strafbaar. “Maar door de internationale bezoekers die ik hier voor de tap krijg, en die terugkomen van een of andere “hot spot” of er op weg naartoe zijn, weet ik meestal heel nauwgezet wat er waar aan de hand is.”

“Om de haverklap wordt er geluld over huurlingen die te Brussel worden gerecruteerd. Ik weet precies dat, na de onafhankelijkheid van Rhodesië in 1980, geen enkele avonturier te Brussel nog enig positief contact heeft gevonden voor een of andere actie. Wel zou de Lybische ambassade hier al enkele malen zijn benaderd door lui die hun gewapende diensten aan Khadafi wilden aanbieden. Of zij uiteindelijk succes hebben gehand, is mij tot nog toe onbekend. En wat de “Vereniging van Duitse Huurlingen” betreft waarover nu gesproken wordt: geen enkele van mijn internationale contacten bleek mij daarover maar iets wijzer te kunnen maken.”

Gecamoufleerd

“Toch moet je niet denken dat er geen huurlingenacties meer plaats hebben”, gaat Masy verder. “Maar heden ten dage zijn ze zo gecamoufleerd en in vergelijking met het verleden zo kleinschalig dat de buitenwereld er niet eens weet van heeft. Neem gerust aan dat verschillende Amerikanen als “vrijwilliger” doende zijn in verschillende Centraal-Amerikaanse landen. “Toevallig” blijken ze ook experten te zijn in het omgaan met een of ander wapen. Hetzelfde geldt trouwens voor Afghanistan.”

“Maar België is als recruteringsbodem uitgerangeerd”, aldus Masy. “Midden-Amerika is momenteel het exclusief gebied voor Amerikaanse vrijwilligers, ook al is daar één enkele Fransman actief. Voorts heb je in Engeland verschillende zogeheten “veiligheidsfirma’s” die er prat op gaan internationaal te opereren. Achter hun officieel scherm vind je geregeld dezelfde namen terug.”

“Een oude bekende die regelmatig in die “veiligheidsfirma’s” opduikt, is de Brit John Banks: hij is de man die via diverse maatschappijen zoals zijn “International Security Organisation” en zijn “Security Advisory Services” de blanke huurlingen leverde voor de beruchte interventies in Angola in 1976.”

“Volgens hardnekkige maar onbevestigde geruchten zou zowat twee maand geleden een handvol Britse huurlingen door de Franse douane zijn ontdekt, toen ze per schip op weg waren naar ofwel Sierra Leone, ofwel Liberia. De sporen zouden weer naar Banks’ omgeving leiden.”

De Congo-jaren waren ongetwijfeld paradijselijke jaren voor het huurlingendom. (…)

Bron: Gazet van Antwerpen | 18 Juni 1986

Rekrutering te Brussel

"Huurlingen voor Congo werden van bij het begin te Brussel gerecruteerd", zegt Charles Masy. "De allereerste aanwervingen gebeurden in café Edelweiss in het Noordkwartier. Enkele weken later al bestond er in de hoofdstad een officiële "Délégation Katangaise", waar volop werd aangeworven. Aan de Congresstraat had de weduwe van een in Katanga gesneuvelde Belgische beroepsofficier bovendien een kantoortje, waar vrijwilligers eveneens terecht konden. Van 1964 af werd gerecruteerd op de Zaïrese ambassade. Dit gebeurde in aanwezigheid van Belgische beroepsofficieren."

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 Juni 1986

De Congo-crisis, de Katangese secessie en de Belgische politiek-industriële krachten zijn zeer interessant om te bekijken:

Van grote betekenis was de reeds in juli 1960 afgekondigde afscheiding van Katanga, de rijkste provincie van Congo. Eerste minister van de afgescheiden provincie werd Moïse Tschombé. Tot 1964 trachtte Katanga zich zelfstandig te handhaven, o.m. met behulp van de Union Minière en van in Europese extreem-rechtse kringen geronselde huurlingen. Ook Belgen behoorden hiertoe: o.a. de berucht geworden Jean Schramme, naast militanten van de belangrijkste extreem-rechtse beweging die België na de Tweede Wereldoorlog heeft gekend (Jeune Europe, ontstaan uit de Mouvement d’Action Civique, die op zijn beurt ontstaan was uit de koloniale drukkingsgroep CADBA, die onmiddellijk na de onafhankelijkheid van Congo was gesticht).

De strijd om Katanga werd door de extreem-rechtse pro-Katangezen duidelijk in een internationale context geplaatst. Van 1960 tot 1962 leverden Franse militaire (de OAS, Organisation de l’Armée Secrète) in samenwerking met extreem-rechtse groepen een verbitterde strijd om het behoud van Algerije als Frans grondgebied. Parallel hiermee trachtten Franse militaire, opnieuw in samenwerking met extreem-rechtse groepen, de Franse president de Gaulle ten val te brengen en een militaire dictatuur te vestigen. Van groot belang hierbij is dat de OAS-leiders op de solidariteit van de Belgische groep Jeune Europe konden rekenen: verscheidene onder hen zaten in 1962 in België ondergedoken. Maar niet alleen op die steun; ook de eigenaar van het liberale dagblad La Dernière Heure sympathiseerde quasi-openlijk met de OAS.

Van belang i.v.m. de Katangese secessie is nog dat de Belgische regering niet goed wist welke houding ij ertegenover moest aannemen. Tschombé genoot de steun van een groot deel van rechts en van geheel extreem-rechts. Katanga was voor België letterlijk en figuurlijk een goudmijn. Maar kon de Belgische regering én Tschombé én Lumumba erkennen? De regering Eyskens koos voor een compromis: tijdens de tweede helft van juli 1960 stuurde zij een Belgische technische zending (Mistebel) naar Katanga, die bestond uit graaf Harold d’Aspremont-Lynden (gewezen lid van Verdinaso, en zoon van de rechtse katholieke politicus Charles d’Aspremont-Lynden. Harold was tevens sinds 1962 beheerder van de Bank van Brussel en had reeds in 1959 voor het Hof een opdracht in Katanga vervuld), kolonel Guy Weber (gewezen verzetsman, thans vleugeladjudant van Leopold III en in de jaren zeventig als beroepsofficier bekend om zijn krasse taal over het indijken van de “linkse subversie”), en René Clémens (hoogleraar te Luik en een nauw medewerker van bankier en koninklijk raadgever graaf de Launoit).

Het staat vast dat in elk geval Clémens een actieve rol heeft gespeeld in het ronselen van huurlingen uit het internationaal neo-fascistisch milieu voor Tschombé. Vast staat eveneens dat Belgische para-officieren, onder wie de onlangs overleden Jean Cassart (een gewezen verzetsman) via de “Amitiés Belgo-Katangaises” voor wapens en vliegtuigen voor Tschombé hebben gezorgd. Of ook de Belgische regering enig aandeel heft gehad in de moord op Lumumba - zoals door sommige kringen werd aangevoerd - staat evenwel lang niet vast. Volgens de publicist Jacques de Launay zou het besluit om Lumumba te verwijderen (wat nog niet wil zeggen te vermoorden) reeds in augustus 1960 hebben vastgestaan. Op bevel van minister van Buitenlandse Zaken Pierre Wigny (die banden had met de financiële groep Lambert, waarvan de belangen in Katanga aanzienlijk waren) zou door Mistebel 3 miljoen fr. zijn bezorgd aan tegenstanders van Lumumba, o.m. voor de installatie van een anti-Lumumbistische radiozender in het Belgische consulaat te Brazzaville en voor omkoperij van officieren uit het nieuwe Congolese leger.

(…) Het dekolonisatieproces heeft overigens niet enkel in België, het ontstaan van extreem-rechtse groepen gestimuleerd en heeft een crisis van het regime uitgelokt, die het land bij een “sterke” regering heeft bezorgd. Sommige figuren zijn door de Congo-crisis in dergelijke mate geradicaliseerd, dat zij voorgoed in het extreem rechtse kamp zijn beland. Een goed voorbeeld hiervan is generaal Emile Janssens, tot 1960 bevelhebber van de Force Publique in Congo, die de muiterij van zijn troepen en de onafhankelijkheid van de kolonie nooit verteerd heeft en sindsdien in het vaarwater van diverse extreem-rechtse groepen (NEM, Pro Vita) is terechtgekomen. Van even groot belang is dat de internationale crisis, die niet enkel ten gevolge van Congo-Katanga, maar ook bijvoorbeeld als gevolg van de dekolonisatie in Algerije, extreem-rechtse organisaties op internationaal vlak dichter bij elkaar heet gebracht.

Bron: De kreeft met de zwarte scharen - 50 jaar rechts en uiterst rechts in België | Frank Uytterhaegen, Etienne Verhoeyen