Olivier Ralet onderzoekt in het boek "Illegale wapenhandel" hoe wapens via internationale handelsnetwerken illegaal werden verhandeld en welke personen en bedrijven daarbij betrokken waren.

Info:

• Titel: Illegale wapenhandel

• Auteur: Olivier Ralet


• Uitgever: EPO


• ISBN: 9789064456329


• Bindwijze: Paperback


• Aantal Pagina's: 247


• Jaar: 1982

Klacht tegen Luiks topspeurder wegens schending beroepsgeheim

Heeft commissaris Lucien Muller van de gerechtelijke politie van Luik zijn mond voorbijgepraat? Heeft hij het beroepsgeheim verbroken? Heeft hij een onschuldige belasterd en beledigd? Heeft hij eerroof gepleegd?

Over die problemen boog zich dinsdag een van de Brusselse raadkamers. Normaal zijn er hooguit twee raadkamers te Brussel, zaal A en zaal B. Dinsdag waren er drie: een voor de lopende zaken, een voor de verdere behandeling van het Eurosystemsdossier en een derde, zaal C, voor de klacht tegen Muller en de auteur Olivier Ralet.

Ralet is de auteur van het boek “Illegale Wapenhandel”, verschenen in 1982 bij EPO, Berchem, tevens in het Frans verschenen (“Le trafie d'armes clandestin en Belgique”).

In deze werken wordt verscheidene malen Jean Baugniet uit Ukkel vermeld als vermoedelijk wapensmokkelaar. Jean Baugniet is de zoon van een eerstaanwezend inspecteur van de gemeentelijke politie van Sint-Gillis-Brussel.

Bovendien worden in een aanhangsel van het boek twee fotokopies van telexen weergegeven (met uittreksels van de Londense bankrekening van Baugniet jr.) die tijdens een gerechtelijk onderzoek in beslag waren genomen.

In zijn boek zegt Olivier Ralet dat hij een interview heeft gehad “een hooggeplaatste politieman”. Baugniet diende dus klacht in tegen Muller, die hij er van verdacht de bron van Ralet te zijn en op 23 februari van dit jaar werd de Luikse topspeurder ondervraagd door onderzoeksrechter mevr. De Gryse. Tijdens die ondervraging gaf hij toe dat hij de politieman as, die een interview had toegestaan aan Ralet. Hij is ook de man die zich met de huiszoeking bij Baugniet heeft beziggehouden.

Zowel commissaris Muller als auteur Ralet waren naar de raadkamer gekomen voor deze zaak. Mevrouw Lily Beaupain was voorzitster. Blijkbaar zijn er wel wat incidenten geweest met de advocaten van de burgerlijke partij, mrs. Wilmotte en Aronstein, want zeker ogenblik schorste mevr. Beaupain de debatten om raad te gaan vragen bij haar eerste voorzitter, de h. Jonnaert.

De burgerlijke partij eist dat de gerechtelijke speurder van Luik zou vervolgd worden wegens schending van het beroepsgeheim en zij eist ook vervolging van Muller en Ralet voor laster, eerroof en beledigingen.

Het openbaar ministerie, eerste substituut Lemage, vroeg de buiten vervolging stelling. Mevrouw Beaupain, die nu een uitputtende voormiddag de zittingzaal met slaande deuren verliet, kondigde haar bevelschrift aan voor 15 december, maar dat is een zaterdag.

Bron: Het Laatste Nieuws | 17 Oktober 1984

Geen vervolging voor boek over wapensmokkel

Een man, verdacht van wapensmokkel in twee rechtszaken en ook met de vinger gewezen in het boek van Olivier Ralet over wapensmokkel, heeft woensdag in het Hof van Cassatie gehoord dat hij zich maar tot de burgerlijke rechtbanken moet wenden.

De man had vervolging gevraagd van Ratel en diens tipgever, een van officier van de gerechtelijke politie, wegens schending van het beroepsgeheim, smaad, beledigingen en laster. Zowel de raadkamer (14 december 1984) als de KIB (6 juni 1985) wezen de eis af. Mr. Aronstein voorzag zich in verbreking met een memorie van 44 blz.

Zijn voornaamste argument: de rechters hebben hun beslissing (de buiten vervolging stelling) niet gemotiveerd. “Maar in dat geval is dat niet verplicht”, aldus advocaat-generaal mevr. Liekendael.

“De behandeling achter gesloten deuren is onwettig”, meende mr. Aronstein. “Nee, het zijn onderzoeksdaden en het onderzoek is geheim”, zei mevr. Liekendael.

“De burgerlijke partij wordt aldus elke mogelijkheid tot vergoeding ontnomen” was het laatste argument van mr. Aronstein. Maar volgens mevr. Liekendael kan zij zich alsnog wenden tot de burgerlijke rechtbanken.

Het Hof van Cassatie, voorgezeten door raadsheer Screens, wees de eis tot verbreking dan ook af.

Bron: Het Laatste Nieuws | 28 November 1985

Samenvatting

• Wat? Een man vermoordt veertien mensen, waaronder drie kinderen

• Wanneer? 12 Juli 1989

• Waar? Het dorp Luxiol in Frankrijk » Google Maps

• Wie? Christian Dornier

• Status: Opgelost

Op 12 juli 1989 schoot de 31-jarige landbouwer Christian Dornier in en rond Luxiol, in het Franse departement Doubs, met een jachtgeweer op familieleden en voorbijgangers. Het dorp telde toen 128 inwoners. De schietpartij duurde ongeveer een halfuur, al verschillen de bronnen over het precieze begintijdstip.

Dornier opende het vuur op de familieboerderij. Hij doodde zijn moeder Jeanne, zijn zus Corinne en Marcel Lechine, een inseminator die over het vee kwam praten. Zijn vader Georges raakte gewond. Corinnes echtgenoot Daniel Maillard wist te ontsnappen.

Vervolgens reed Dornier in een Volkswagen Golf door Luxiol en de omgeving. Vanuit de auto schoot hij op mensen die hij tegenkwam, onder wie kinderen en oudere bewoners. Hij reed onder meer richting Autechaux. Op de weg naar Verne kwam hij een patrouille van de rijkswacht tegen.

Dornier schoot op de rijkswachters en verwondde een officier. Na een achtervolging volgde bij Verne een vuurgevecht: de rijkswachters raakten Dornier en arresteerden hem. Een frontale botsing was dus niet de manier waarop hij werd aangehouden (zie GVA-artikel hieronder). De verwarring kan zijn ontstaan doordat twee automobilisten tijdens de schietpartij werden doodgeschoten en hun auto van de weg raakte.

Veertien mensen kwamen op de dag van de schietpartij om het leven en acht raakten gewond. Onder de doden waren drie kinderen van 5, 10 en 14 jaar. De 82-jarige Juliette Périard, die gewond was geraakt, overleed op 31 oktober 1989. Daarom spreken sommige bronnen uiteindelijk van vijftien doden.

Wie was Christian Dornier?

Dornier was landbouwer in Luxiol en de oudste van drie kinderen. Hij had geen bekende eerdere veroordelingen, was ongehuwd en werd volgens latere berichtgeving medisch gevolgd wegens depressieve klachten. Dorpsbewoners beschreven hem achteraf als teruggetrokken en moeilijk te peilen. Zulke getuigenissen geven context, maar zijn geen psychiatrische diagnose.

Berichten over de boerderij van de familie wijzen op mogelijke spanningen: zijn vader zou hebben gehoopt dat Christian de boerderij zou overnemen. Christian volgde landbouwonderwijs, maar maakte die opleiding niet af en wilde de boerderij uiteindelijk niet overnemen. Ook wordt vaak genoemd dat hij niet aanwezig was bij het huwelijk van zijn broer of dat van zijn zus, kort voor de schietpartij. Dit zijn mogelijke aanwijzingen voor problemen in zijn leven, maar ze bewijzen niet wat de directe aanleiding voor het geweld was.

Motief en voorbereiding

Er is geen overtuigend vastgesteld motief dat de hele schietpartij verklaart. Dornier doodde eerst familieleden en schoot daarna ook op mensen met wie voor zover bekend geen persoonlijke band bestond.

Dorpsbewoners vertelden achteraf over bedreigend gedrag en eerdere incidenten met een geweer. Daarnaast wijzen berichten erop dat Dornier munitie had klaargelegd of meegenomen. In 1989 meldde een krant op basis van een familielid dat er twee ingepakte koffers in zijn kamer waren gevonden, mogelijk bedoeld om na de moorden te vertrekken. (Die kofferinformatie is niet onafhankelijk bevestigd in de geraadpleegde primaire berichtgeving.)

De aanwijzingen voor voorbereiding maken de zaak raadselachtig, maar vertellen op zichzelf niet wat Dornier dacht of waarom hij toesloeg.

In 2025 sprak Dornier voor het eerst publiekelijk in de documentaire "Le Pavillon des irresponsables". In een RTL-uitzending over die documentaire wordt zijn verklaring weergegeven: hij zei dat “niemand hem beviel”, dat hij wraak wilde nemen op school, zijn ouders en zijn buren, en dat het “waanzin” was. Hij zei ook spijt te hebben. Die uitspraken bieden een zeldzame inkijk in zijn latere terugblik, maar vormen geen volledige verklaring van zijn toestand of motief op de dag van de schietpartij.

Psychiatrisch onderzoek en juridische afloop

Drie teams van psychiaters concludeerden tijdens het onderzoek dat Dornier op het moment van de feiten door een ernstige psychische stoornis was getroffen en strafrechtelijk niet verantwoordelijk was. In april 1991 werd hij opgenomen in een gespecialiseerde psychiatrische afdeling voor patiënten die intensieve beveiliging nodig hebben, in Sarreguemines.

Op 2 maart 1994 besliste de onderzoeksrechter tot een non-lieu: er kwam geen strafproces omdat de rechter, op basis van de psychiatrische expertises, oordeelde dat Dornier tijdens de feiten niet strafrechtelijk toerekeningsvatbaar was. Nabestaanden en inwoners van Luxiol protesteerden tegen het uitblijven van een proces.

[Bovenstaande tekst is in samenwerking met AI gemaakt, op basis van meerdere prompts en bronnenonderzoek. Software:ChatGPT. Taalmodel: 6. Luna]

Veertien doden in Frankrijk - Bloedbad vanuit wagen

Een amokmakende man heeft woensdag in het dorpje Luxiol in het oosten van Frankrijk veertien mensen in een bui van razernij doodgeschoten. Onder de slachtoffers waren tenminste drie kinderen. De commandant van de rijkswacht raakte zwaar gewond. In totaal liepen tien mensen verwondingen op.

Christian Dornier (31), die werkte op de boerderij van zijn vader, schoot woensdag omstreeks drie uur in de namiddag met een jachtgeweer eerst zijn moeder en zijn zuster - die vorige week was gehuwd - dood. Zijn vader raakte gewond. Daarna pakte Dornier de wagen en reed daarmee verscheidene keren door Luxiol, een dorpje van 128 inwoners, ondertussen in het wilde weg het vuur openend op voorbijgangers.

Vervolgens trok hij naar een naburig dorp om daar het bloedbad voort te zetten. Toen hij naar Luxiol terugreed veroorzaakte Dornier een zwaar verkeersongeluk door frontaal op een andere wagen in te rijden. De chauffeur van het voertuig was op slag dood. Dornier zelf liep zware verwondingen op.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 Juli 1989

Fransman die 14 mensen doodschoot "handelde met opzet"

Christian Dornier, de man die vorige week 14 mensen doodschoot in het Oost-Franse dorp Luxiol, handelde met voorbedachten rade en had de moord op zijn gezin zorgvuldig voorbereid Dit heeft de plaatselijke krant “Le Pays de Franche-Comté” donderdag gemeld op basis van verklaringen van de zwager van Dornier.

In een half uur tijd doodde Dornier zijn moeder, zijn zuster, een landbouwingenieur die op de familieboerderij werkte, en nog elf andere mensen in het dorp en de omgeving. Acht andere mensen, onder wie zijn vader en drie kinderen, werden gewond. Hij werd tenslotte zelf door de rijkswacht verwond.

Daniel Maillard, die drie dagen tevoren was getrouwd met Corinne Dornier, was op de fatale dag rond de tijd van het middagmaal in de boerderij. Hij en zijn vrouw werden zwaar gewond. In de kamer van Dornier vonden politiemannen twee kant en klaar gepakte koffers gevonden, hetgeen erop wees dat hij van plan was na de moord op zijn familie de vlucht te nemen, zo schreef de krant.

Bron: Gazet van Antwerpen | 22 Juli 1989

Samenvatting

• Wat? Overval op wapenhandel José Pirard

• Wanneer? 22 Februari 1979

• Waar? Huy

• Wie? Michel Anthemus en twee andere personen

• Status: Opgelost

Uit de akte van beschuldiging van het proces-Bende Anthemues:

Drie mannen slaan de etalageruit in bij wapenhandel Pirard in Huy en nemen zes handvuurwapens mee. Michel Anthemus zegt later dat hij erbij was, samen met "een Parijzenaar" en François Besse.

Een terugkerend patroon: Marcel Walthéry ontkent alles, altijd. Anthemus bekent selectief en schuift de schuld graag in de richting van onbekenden of afwezigen.

Wat er met de zes wapens gebeurde:

• Een FN-pistool kaliber .22 wordt teruggevonden in de studio die Vanoirbeek Robert en Walthéry Marcel huren op de campus Sart-Tilman.

• Een Walther P38 9 mm duikt op in een door Walthéry aangeschafte Rover, geparkeerd naast Vanoirbeek. Het wapen ligt geladen, met een patroon in de kamer en de veiligheid af.

• Een Arminius .22 ligt onder het kussen van Anthemus Michel wanneer hij op 25 april 1979 in Trois-Ponts wordt aangehouden.

• Een Colt Cobra .38 Special wordt niet teruggevonden.

• Een Röhm .22

• Een Feinwerkbau luchtdrukpistool

De Röhm .22 en het Feinwerkbau luchtdrukpistool worden later in het Zoniënwoud opgegraven na aanwijzingen van François Besse.

François Besse, in Frankrijk ter dood veroordeeld en samen met Mesrine in mei 1978 uit de Santé-gevangenis ontsnapt, wordt op 11 maart 1979 in België aangehouden. Hij tracht nadien allerlei feiten op zich te nemen om zijn uitlevering te rekken, in een tijd waarin de guillotine nog bestaat.