Policier mauvais tireur

Les policiers tirent mal ou beaucoup trop vite... "Souvent, l'usage de la force n'est pas nécessaire. Le policier doit apprendre à se contrôler. Le cerveau, c'est l'arme du policier... et beaucoup sont désarmés car ils ne l'utilisent pas correctement. Je peux faire ce genre d'affirmations car je suis policier."

Robert Thomas, 56 ans, ne mâche pas ses mots. "Chaque jour dans le monde, des policiers doivent justifier de leurs actes devant les tribunaux qui n'hésitent pas à les condamner s'ils estiment que l'usage de la force n'était pas nécessaire ou mal adapté." Seule solution: apprendre aux policiers à penser autrement. Et cela va vite: en deux jours, c'est possible.

Arrivé à la pension, Robert Thomas a décidé de faire partager son expérience. Et elle n'est pas des moindres. D'abord para-commando, il fut policier spécialiste dans la lutte contre le trafic d'armes et le terrorisme.

Après avoir été instructeur du service de protection du Conseil des ministres de l'Union européenne, il fut responsable de la protection de personnalités lors de leur visite au siège de l'Union européenne: le pape, Yasser Arafat, Boris Eltsine...

Plusieurs fois champion de Belgique, d'Europe et du Monde en tir, Robert Thomas sait de quoi il parle. Gratuitement et en offrant tout le matériel de haute technologie d'une société canadienne Simunition (les munitions), il propose ses services dans le monde entier.

"Depuis trois ans, je donne des cours d'usage de la force et des droits de l'homme. L'un ne va pas sans l'autre", explique Robert Thomas. "Beaucoup de policiers, même des haut gradés, viennent en espérant pouvoir tirer encore plus vite. En fait, c'est l'inverse qu'il faut faire." Et pour le leur faire comprendre, Robert a mis au point des scénarios de la vie quotidienne. "Tirer sur une cible à 25 mètres dans un stand, c'est très facile. Tous les policiers savent le faire. Mais dans la vie courante, il est rare de voir les policiers alignés devant la cible. La vie réelle se déroule sur un espace de 360°. Lors de nos simulations, dans 83% des cas, le policier, qui doit tirer à moins de 5 mètres, rate sa cible! Ou pis, tue un innocent." Pour ce policier chevronné, le stand de tir n'est pas un bon entraînement. "C'est bien le seul endroit où on n'a jamais vu une agression!"

Raison pour laquelle Robert Thomas essaie de créer des scénarios interactifs durant lesquels les policiers peuvent vivre en temps réel la situation présentée. Et surtout, sentir l'adrénaline qui monte, la peur qui les envahit... C'est là que les erreurs sont commises. "Régulièrement, le policier se sert de son arme, tue ou blesse alors que l'usage de la force pouvait tout à fait être évité." Lors de ces cours donnés gratuitement, Robert Thomas apporte tout le matériel nécessaire. "Nous utilisons des cartouches spéciales, uniques, qui ont des couleurs différentes. Il n'y a pas pire menteur qu'un policier! S'il tue le tueur, c'est bien sûr grâce à lui. Si c'est un otage qui a été abattu par erreur, là, personne ne se dénonce."

En deux jours, le policier change sa manière d'agir. Il réfléchit avant de passer à l'action, de pointer son arme inutilement. "Une fois reformé, il ne change plus. Quand on a appris à marcher, on ne l'oublie plus. Ici, c'est la même chose. Quand le cerveau est entraîné, c'est pour la vie."

Bron: La Dernière Heure | Emmanuelle Praet | 29 Januari 2004

Twee foto's van Robert Thomas:

Uiteraard zijn geformuleerde denkpistes uitermate speculatief, eerder gesteund op deductie dan op hard bewijsmateriaal. Maar het lijkt erop dat een hard antwoord op de vragen waarmee de Belgische samenleving, meer dan 35 jaar na de feiten, nog steeds zit, niet meer kan worden geleverd. Hoe verder de afstand tussen de gebeurtenissen uit de periode van de loden Bendejaren e het heden, hoe onwaarschijnlijker het is dat nog een voldragen oplossing zal worden gevonden. De "Bende van Nijvel" is voor België datgene dat de "Anni di Piombo" waren voor Italië, schimmig en ontdaan van contouren, maar tegelijk voldoende aanwezig en waarneembaar om ervan uit te gaan dat bijzondere machten aan het werk waren. (...)

Moeten we het hiermee doen? Ik denk het niet. In ieder geval is wel duidelijk dat het gerechtelijk onderzoek naar de Bende van Nijvel intussen is uitgelopen op een farce, waarin weinigen nog vertrouwen koesteren. Overigens kan men zich met recht de vraag stellen of het met voorliggend dossier überhaupt nog mogelijk is naar de rechter te gaan, mocht men onverhoopt toch nog (levende) verdachten vinden. Het dossier is intussen zo'n aaneenrijging van ontelbare anekdotes, halve waarheden, nonchalance, manipulaties, valse sporen en dies meer, dat het ondenkbaar is er een serene rechtspleging aan te verbinden.

Hopen op een proces is hopen op het neerdalen van een "deus ex machina". Die komt niet (meer). Dat neemt niet weg dat het dossier een onwaarschijnlijke bron is voor noodzakelijk verdergaand historisch onderzoek. Dat is uiteindelijk hetgeen met succes gebeurde met het dossier rond de moord op de communistische voorman Julien Lahaut. Een soort van "waarheidscommissie" zou een dergelijk onderzoek kunnen begeleiden, met het oog op het blootleggen van eventuele verbanden, tastbare en aanwijsbare vaststellingen en manifeste onwaarheden. Hierop hebben de nabestaanden van de slachtoffers zeker recht, maar evenzeer de publieke opinie, nu al 35 jaar met het trauma van de Bende van Nijvel worstelt en een droog échec gewoonweg weigert.

Bron: Loden Jaren | Paul Ponsaers

De Cel Jumet wordt geleid door Lionel Ruth en staat onder voogdij van procureur-generaal Georges Demanet. (*) In februari 2010 wordt Ruth van het onderzoek gehaald en geschorst. Ruth zou jarenlang een wapen hebben bewaard dat toebehoorde aan de voormalige vriendin van Jean Bultot. Dit wapen zou echter niet door de Bende van Nijvel zijn gebruikt. Ruth wordt opgevolgd door gewezen rijkswachtofficier Jean-Luc Duterme die een vertrouwenspersoon aan het hoofd van de cel plaatst. De CWB-top gaf het vernieuwde onderzoeksteam daarna de opdracht een deel van het drie miljoen pagina's tellende Bendedossier te verbranden. Wanneer de dissidente speurder Eddy Vos op 19 april 2012 via een pv bezwaar maakt tegen deze "opruiming" van de naar eigen oordeel bijzonder waardevolle documenten, wordt hij disciplinair geschorst wegens insubordinatie en kan hij na 16 jaar Bendeonderzoek beschikken.

Bron: Loden jaren | Paul Ponsaers

(*) In 1990, wanneer het dossier van Nijvel verhuisd naar Charleroi.

Op 8 november 2018 laat het federaal parket huiszoeking uitvoeren bij oud-rijkswachtkolonel Gérard Lhost in het Vlaams-Brabantse Alsemberg. (*) De speurders houden rekening met de mogelijkheid dat hij de interne "manipulator" is geweest achter de ontdekking van de vondst door de Delta-cel in Ronquières in november 1986. Lhost promoveerde in 1981 tot luitenant-kolonel bij de rijkswacht. Op het moment van de wapendiefstal bij het SIE op 3 januari 1982 gaf hij leiding aan deze elite-eenheid. Tijdens de getuigenis die hij deed voor de Tweede Bendecommissie op 12 mei 1997 hield hij staande dat hij na de diefstal een patrouille stuurde naar de lokalen van Forces Nouvelles. Hij zou tevens adjudant Philippe Vermeersch opgedragen hebben een lijst op te maken van rijkswachters die mogelijks tot extreemrechts behoorden op basis van beschikbare rapporten en PV's.

Als Lhost op vakantie vertrekt na de diefstal bij het SIE wordt hij tijdelijk vervangen. Tijdens de verhoren door de Tweede Bendecommissie wordt duidelijk dat deze vervanger geen weet heeft van huiszoekingen bij Forces Nouvelles. In mei 1983 maakt Lhost een concluderend rapport op, waarin hij stelt dat de onderzoeken naar extreemrechts bij de Rijkswacht negatief zijn. Eind '83 komt luitenant-kolonel Roland Lemasson op het extreemrechtse spoor, wanneer de VSSE hem signaleert dat de zonen van wachtmeester Lucien Marbaix lid zijn van de WNP-jongerengroep Phoenix. In de loop van 1984 wil Guy Dussart, een BOB'er uit Waver, de lijst zien van rijkswachters die deel uitmaakten van WNP. De speurders verklaren aan Dussart dat zij die lijst niet kunnen meedelen, aangezien deze door Lhost uit de machine werd gerukt.

In oktober 1984 concludeert de BOB van Brussel dat er banden zijn tussen extreemrechts en bepaalde rijkswachters. Eind 1985 verlaat Lhost zijn topfunctie bij de rijkswacht en wordt hij weggepromoveerd naar de veiligheidsdienst van de Europese Gemeenschap in Brussel, kort nadat de Benderaid in Aalst plaatsvond. De Oost-Vlaming Philippe Vermeersch vervoegt de Delta-cel enige tijd voor de vondst in Ronquières in november 1986. De speurders houden er rekening mee dat hij daar werd geplaatst door Lhost. Moest hij de zakken in de zwaaikom opnieuw onder de aandacht brengen van de speurders uit Dendermonde? Pas in maart 1987 verliet Lhost de rijkswacht definitief.

Bron: Loden jaren | Paul Ponsaers

(*) Zie o.a. dit nieuwsbericht » Nieuws