You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Chantal Paternostre, geboren op 13 november 1945, stond tijdens het CCC-proces terecht voor haar aandeel bij de aanslagen van het FRAP.
Chantal Paternostre est née à Ham-sur-Heure le 13 novembre 1945. C'est l'autre femme qui sera assise dans le box des accusés.
Militante anarchiste, Chantal Paternostre est "connue", de ce fait, de longue date par les services de police qui n'ignorent pas le rôle important qu'elle joue à Radio Air libre. Si Chantal Paternostre n'a pas refusé de se prêter à l'examen mental qui a été demandé pour elle comme pour tous les autres accusés, elle n'a cependant pas collaboré à l'établissement de sa fiche biographique, estimant que sa vie familiale, ou son itinéraire personnel est complètement étranger aux faits qu'on veut lui reprocher.
Les médecins disent d'elle qu'elle n'est ni déséquilibrée, ni démente, ni débile. Qu'elle est parfaitement capable du contrôle de ses actes et qu'on peut même penser qu'elle n'est pas portée aux actions violentes ou de droit commun. Ils croient discerner dans sa personnalité le besoin de se prouver quelque chose à elle même.
Bron: Le Soir | Alain Guillaume | 24 September 1988
Vandegeerde werd geboren in 1957 in Etterbeek. Ze was een heel goede leerling op demiddelbare school. Ze werkte vrijwillig in Ateliers Graphiques bij Carette en begon zich politiek te engageren bij Ligne Rouge. Werd actief lid in 1985 (Borremans, 2004).
Bron: De radicaal-linkse terreurgolf (1968-1985: een vergelijkende studie van de RAF, Rode Brigades, Action Directe en CCC | Sander Soenen | Masterproef Universiteit Gent
Pascale Vandegeerde est née le 27 décembre 1957. Bonne élève en primaires et en humanités gréco-latines (à Bruxelles), elle laisse le souvenir d'une jeune fille effacée, introvertie. C'est en entrant à l'Université de Bruxelles que Pascale Vandegeerde rencontre ses premières difficultés scolaires, en même temps qu'elle commence à militer dans divers mouvements d'extrême gauche: elle échoue dans deux "candi en médecine et abandonne en 1re "candi" romanes. Elle entre alors, en 1978, à l'école de logopédie de Brugmann où elle abandonne en troisième année d'études.
Bénévolement, Pascale Vandegeerde travaille alors à l'hôpital Saint-Pierre; elle entre ensuite, comme CST, pour un an, à la RTBF et elle arrive enfin à "l'Atelier des arts graphiques" où elle fait la connaissance de Pierre Carette (avant de travailler, en 83, comme CST, à la maison des jeunes de Forest).
Peu de gens connaissent bien Pascale Vandegeerde dont la discrétion est le signe le plus caractéristique. Secrète, refusant obstinément d'expliquer sa vie "politique" ou affective à qui que ce soit, Pascale Vandegeerde a également refusé de rencontrer les médecins commis à son examen mental. Sans doute ne livrera-t-elle pas plus d'elle même au cours du procès qui va s'ouvrir.
Bron: Le Soir | Alain Guillaume | 24 September 1988
Pascale Vandegeerde (ca. 1957) is een Belgische communistische activiste die lid was van de Cellules Communistes Combattantes (CCC), een groepering die verschillende terroristische aanslagen pleegde, waarbij 2 doden en 28 gewonden vielen.
In 1981 richtte ze met de latere CCC-medeleden Pierre Carette en Didier Chevrolet de drukkerij "les ateliers grafiques" op, waar bijeenkomsten werden gehouden door een tiental activistische jongeren, waaronder Bertrand Sassoye, die eveneens lid zou worden van de CCC. In 1983 werd ze lid van het door Carette opgerichte collectief Ligne rouge, dat een gelijknamig maandblad zou uitgeven.
De eerste aanslag van de CCC vond plaats op 2 oktober 1984 tegen de firma Litton. Er zouden verschillende aanslagen volgen, de laatste op 6 december 1985. De rol van Vandegeerde bij de aanslagen is onduidelijk, Johan Sanctorum stelt dat ze enkel verantwoordelijk was voor het schrijven van pamfletten.
Op 16 december 1985 werden Vandegeerde en de andere kopstukken van de CCC opgepakt in een Quick-restaurant in Namen, nadat de politie Vandegeerde al een poos had geschaduwd. Na haar arrestatie werden in haar appartement verschillende documenten aangetroffen die verband hielden met de CCC.
Tijdens hun voorarrest gingen de vier beklaagden in hongerstaking uit protest tegen de eenzame opsluiting waartoe ze werden verplicht. Op 21 oktober 1988 werden Vandegeerde en de drie andere beklaagden door het hof van assisen in Brussel veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Vandegeerde werd op 4 februari 2000 als eerste van de vier veroordeelden vervroegd vrijgelaten uit de gevangenis van Namen.
Bron: Wikipedia
Chevolet werd geboren in 1955 in Congo maar groeide op in Brussel. Hij was een middelmatige leerling op school en volgde een opleiding tot graficus op de Brusselse kunstschool. In 1981 richt hij samen met Carette de drukkerij 'Les Ateliers Graphiques' op. Hij speelde samen met Pascale Vandegeerde een belangrijke rol in het tijdschrift Ligne Rouge en werd samen met haar een belangrijke medestander van Carette. Werd actief lid van de CCC in 1985 (Borremans, 2004).
Bron: De radicaal-linkse terreurgolf (1968-1985: een vergelijkende studie van de RAF, Rode Brigades, Action Directe en CCC | Sander Soenen | Masterproef Universiteit Gent
Didier Chevolet est né au Congo belge, où vivaient ses parents, le 27 décembre 1957. Elève moyen, il termine le cycle complet des études secondaires en section "moderne" et il s'inscrit ensuite à l'Institut des arts plastiques (Saint-Luc). En 1979, il part, lui aussi, habiter rue d'Albanie. De février à octobre 1981, Didier Chevolet fait son service militaire.
Rendu à la vie civile, il prend domicile chez Pascale Vandegeerde, à Ixelles. De 77 à 85, Didier Chevolet a eu plusieurs "boulots": dans un bureau de publicité, dans le service "développements" chez un fabricant de films, chez un tour operator comme couchettiste-accompagnateur, à l'administration communale de Saint-Josse (comme CST). Pendant un an, il est aussi inscrit au chômage.
Décrit comme un garçon généreux et gentil, celui qui était parti "faire les vendanges" avec Pascale Vandegeerde a paru moins méfiant et moins rigide que les autres CCC aux psychiatres qui l'ont examiné. Didier Chevolet a, par principe, refusé lui aussi cet examen mental.
Bron: Bron: Le Soir | Alain Guillaume | 24 September 1988
Sassoye werd in 1963 geboren in Ukkel en kende een moeilijke schoolcarrière. Hij hing al vroeg rond in Brusselse extreem linkse en anarchistische milieus en kwam zo ook in contact met de drukkerij van Carette. In 1978 werd hij lid van het steuncomité voor de RAF-gevangenen. In 1982 deserteerde hij tijdens zijn legerdienst (*) en ging hij clandestien leven (Borremans, 2004).
Bron: De radicaal-linkse terreurgolf (1968-1985: een vergelijkende studie van de RAF, Rode Brigades, Action Directe en CCC | Sander Soenen | Masterproef Universiteit Gent
(*) Hij deed zijn legerdienst bij de Ardeense Jagers in Vielsalm. De kazerne was later het doelwit van een overval.
Bertrand Sassoye est né à Uccle le 24 juillet 63. Après une tentative dans le cycle d'enseignement secondaire à l'athénée d'Uccle, puis à l'athénée de Saint-Gilles, Bertrand Sassoye quitte l'école, un diplôme du degré moyen inférieur en poche... pour aller vivre en communauté rue d'Albanie, où il rencontre Carette. Il travaille dans une compagnie d'assurances, puis entre au service militaire, à Vielsalm.
Le 10 mars 1982, Bertrand Sassoye déserte. Il est recherché depuis lors. Un peu de hockey, un peu de judo: Bertrand Sassoye préférait quand même la lecture aux sports. En juillet 1979, il avait été arrêté administrativement dans deux manifestations: l'une du M.O.C. devant le cabinet du Premier ministre, l'autre contre l'O.T.A.N., à l'occasion d'une émission "Jeux sans frontières" au Heysel.
Bron: Le Soir | Alain Guillaume | 24 September 1988
Bertrand Sassoye (ca. 1958) is een Belgische communistische activist die lid was van de Cellules Communistes Combattantes (CCC), een groepering die verschillende terroristische aanslagen pleegde, waarbij 2 doden en 28 gewonden vielen.
Sassoye was een van de jongeren die bijeenkwamen op meetings in de drukkerij "les ateliers grafiques" die was opgericht door de latere CCC-leden Pierre Carette, Didier Chevrolet en Pascale Vandegeerde.
De eerste aanslag van de CCC vond plaats op 2 oktober 1984 tegen de firma Litton. Er zouden verschillende aanslagen volgen, de laatste op 6 december 1985. Op 16 december 1985 werden Sassoye en de andere kopstukken van de CCC opgepakt in een Quick-restaurant in Namen.
Tijdens hun voorarrest gingen de vier beklaagden in hongerstaking uit protest tegen de eenzame opsluiting waartoe ze werden verplicht. Op 21 oktober 1988 werden Sassoye en de drie andere beklaagden door het hof van assisen in Brussel veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf.
Een week na Pascale Vandegeerde werden Sassoye en Chevrolet op 10 februari 2000 vervroegd vrijgelaten uit de gevangenis van Namen. Na zijn vrijlating werkte hij in een café in Sint-Gillis. Hij verklaarde nog steeds aanhanger te zijn van het marxisme-leninisme.
Op 5 juni 2008 werd Sassoye, en drie andere leden van "Secours Rouge", gearresteerd op beschuldiging van terrorisme omdat ze zouden samenwerken met de Italiaanse Partito Comunista Politico-Militare, een linkse groepering waarvan in 2007 een twintigtal leden werden gearresteerd door de Italiaanse politie omdat werd vermoed dat ze moorden beraamden op verschillende prominenten.
De groepering was in het bezit van een pasfoto van Sassoye en enkele post-its in het geschrift van Sassoye. Sassoye kwam na enkele weken vrij, en werd in 2012 vrijgesproken van terrorisme. Wel moest hij zich voor de correctionele rechtbank verantwoorden voor valsheid in geschrifte en omdat hij een toestal had dat GSM-verkeer kon verstoren.
Onder het pseudoniem Thierry Derbent schreef hij drie boeken:
Clausewitz et la guerre populaire, Aden, 2004, 192 p.
Giap et Clausewitz, Aden, 2006, 140 p.
La résistance communiste allemande (1933-1945), Aden, 2008, 112 p.
Bron: Wikipedia
Kijken we naar het specifieke ontstaan van de CCC, dan zien we dat één man centraal staat: Pierre Carette. Carette is geboren op 21 september 1952 in Charleroi en maakt de studentenprotesten van eind jaren '60 bewust mee, hij heeft sympathie en contact met linkse bewegingen. Hij begint in 1972 als zelfstandig drukker in Sint-Gillis waar hij vooral drukwerk doet voor linkse en anarchistische bewegingen.
Carette raakt gefascineerd door de strijd van Duitse RAF en de hongerstakingen van gevangen RAF-leden. Hij bezoekt de gevangenen enkele keren en richt een steuncomité op dat communiqués van de RAF verspreidt. In juli 1979 stopt Carette met het RAF-steuncomité. Hij blijft echter in linkse kringen rondhangen en richt in 1981 'Les Ateliers Graphiques' op waar mensen met een extreem linkse voorkeur samen komen en in 1982 'DOCOM' dat communiqués publiceert van terreurorganisaties. Er hangen veel jongeren rond in de drukkerij, waaronder Bertrand Sassoye.
Een belangrijke invloed op Carette en het ontstaan van de CCC was Frédéric Oriach. Deze Franse terrorist beïnvloedde Carette in zijn denken en doen en trok hem naar de gewapende strijd. Samen richtten ze Subversion op wat de eerste stap was in de gewapende strijd met als doel een politiek kader uit te werken en sympathisanten te lokken. Later inspireerde Oraich Carette tot de oprichting van de legale steungroep Ligne Rouge die de spreekbuis van de CCC zou worden (Vander Velpen, 1986). Hij zou de CCC later ook aan financiële en logistieke steun helpen (Vander Velpen, 1986; Borremans, 2004).
Bron: De radicaal-linkse terreurgolf (1968-1985: een vergelijkende studie van de RAF, Rode Brigades, Action Directe en CCC | Sander Soenen | Masterproef Universiteit Gent
Pierre Carette est né à Charleroi le 21 septembre 1952. Ses parents sont des fonctionnaires retraités. Tous ses coïnculpés sont pareillement issus de familles bourgeoises: les parents sont enseignants en activité ou retraités, commerçants, ingénieurs, dirigeants de sociétés; les frères et soeurs sont membres de professions libérales, militaires ou étudiants.
Après trois essais infructueux, Pierre Carette abandonne les humanités pour s'inscrire, à Bruxelles, à l'Académie des Beaux-Arts où il termine (avec grand succès), en 1972, une série de cours de dessin, de gravure et de "peinture-décoration, monument". Il s'occupe plus tard d'une imprimerie militante, Les ateliers graphiques, rue d'Albanie à Saint-Gilles (Bruxelles), en même temps qu'il donne cours à l'école des arts plastiques de Lille.
Peu sportif, Pierre Carette s'intéresse plutôt au dessin, à la peinture, aux échecs... et à sa formation politique. Les événements de mai 68 l'influencent énormément; il prend fait et cause pour la défense des "prisonniers politiques en RFA", entendez "la bande Baader-Meinhof" comme on appelait à l'époque les premiers terroristes ouest-allemands.
Bien sûr, des experts psychiatres ont été commis pour examiner Pierre Carette avant son procès. Ces experts n'ont pas remis de conclusions: nettement et brutalement, Carette a refusé tout contact avec eux. Il ne voulait aucun examen, aucune "observation".
Bron: Le Soir | Alain Guillaume | 24 September 1988
Die drukkerij in Sint-Gillis is dat de drukkerij waar Carette werkte?
Moeilijk te zeggen, ik vond alleen volgende info over de drukkerij waar Carette heeft gewerkt:
En [februari] 1981, Carette fonda, avec sa compagne Pascale Vandegeerde et un nommé Didier Chevolet, les "Ateliers Graphiques" situés à Saint-Gilles, en banlieu bruxelloise. Cette organisation attira plusieurs jeunes ultra-gauchisants, dont un certain Bertrand Sassoye, un jeune appelé du contignent qui avait choisi de déserter l'armée.
De drukkerij bevond zich in de Rue d'Albanie in Sint-Gillis [Google Maps]. In deze tijdlijn, waar de drukkerij ook aan bod komt, staat niets over de huiszoeking » books.google.be
Als Elnikoff zo pro geweld is en zeer met Barbier in zit, kan de overval in Eigenbrakel dan niet een reactie zijn op de veroordeling van Barbier een dag eerder op 26/9.
Toen ik mijn WNP-tijdlijn heb gemaakt, maakte ik mij dezelfde bedenking. Stel dat WNP'ers het gevoel hadden dat ze beschermd werden (al dan niet terecht), dan is de kans reëel dat sommige het vonnis van Barbier als een verraad hebben beschouwd. Door de feiten in Eigenbrakel en Overijse wilden ze dan een duidelijk signaal geven dat er met hen niet te sollen valt.
't Is een denkpiste, maar ik sluit het niet uit.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.