Advocaat-generaal Du Four - na de Bendecommissie bis benoemd tot procureur van Dendermonde - die in opdracht van Justitie in 1996 een syntheserapport maakte, beschouwde de piste Bultot als een machinatie binnen het onderzoek om de speurders op een dwaalspoor te brengen:

"Men kan dit beoordelen als manipulatie om de politie op een dwaalspoor te brengen. Dat sluit ik niet uit. (...) Ik denk niet dat deze man het brein achter de aanslagen is. Hij duikt wel af en toe op. Zijn juiste rol is niet duidelijk. Hij heeft een rol gespeeld, zelf laat hij soms uitschijnen dat deze rol belangrijk was en dan trekt hij dat vervolgens terug."

Bron: De namen uit de doofpot | Stef Janssens

Over het gebrek aan financiële middelen voor onze wetenschappelijk instellingen verscheen onlangs dit opiniestuk:

Wetenschappelijke instellingen wachten nog steeds op duidelijkheid en visie

Elke Sleurs (N-VA), de staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid, investeert eenmalig 11,2 miljoen euro in de federale wetenschappelijke instellingen. Een schaamlap. Acht maanden na het aantreden van de regering weten die instellingen nog altijd niet waar ze aan toe zijn. Wij vragen de staatssecretaris - nogmaals - duidelijkheid en visie, want zo kan het niet langer.

Door de assistenten en jonge onderzoekers van de Leuvense en Gentse Letterenfaculteiten

'Zonder een correct besef van het verleden, rust er een hypotheek op de toekomst’. Tijdens een recent herdenkingsmoment voor de Shoah stelde Bart De Wever de zaken op scherp. ‘In de geschiedenis van ieder individu is er zwart en wit, en vooral veel grijs. Wie achterom kijkt, doet er goed aan zorgvuldig en genuanceerd te spreken’. Achterom kijken, nuance zoeken en misschien de toekomst te vrijwaren van hypotheken proberen wij als jonge onderzoekers in de geschiedenis, archeologie, taalkunde, literatuur, kunstgeschiedenis, musicologie, en filosofie elke dag enthousiast te doen. De vraag is echter of de overheid het ons niet steeds moeilijker maakt, tegen een grote maatschappelijke prijs.

Er is namelijk iets vreemds aan de hand. Aan de ene kant stelt de regering te investeren in haar wetenschappelijke instellingen. Aan de andere kant weet het belangrijkste centrum voor de studie van de Tweede Wereldoorlog, Cegesoma, nog altijd niet hoe het de komende jaren moet blijven functioneren. Net zoals de Federale Wetenschappelijke Instellingen (FWI) dient dit kennis- en expertisecentrum immers danig in te leveren: alleen al dit jaar 22 procent op investeringen, 20 procent op werkingskosten en 4 procent op personeel. De éénmalige som van 11,2 miljoen die de regering vandaag in de FWI investeert is eerder een schaamlap dan de broodnodige langetermijnondersteuning.

Bij vele geesteswetenschappers zorgt het gebrek aan visie al maanden voor bezorgdheid. De Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis, de Koninklijke Bibliotheek, het Rijksarchief en gelijkaardige instellingen zijn cruciaal voor het wetenschappelijk onderzoek. Veel van de nuance waar Bart De Wever om vraagt, kan enkel op basis van de unieke grondstoffen die de FWI ter beschikking stellen. Wie zich bekommert om de studie van taal, cultuur en ons verleden kan die bronnen dus maar beter zorgvuldig beheren. Helaas knelt daar het schoentje: de federale regering heeft na maanden bestuur, en deze eenmalige dotatie ten spijt, nog steeds haar wetenschappelijk beleid niet uitgeklaard.

Voor een goed begrip: we vragen geen status quo. Zoals staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid Elke Sleurs al meermaals aangaf, zijn de besparingen ook een kans om het wetenschappelijk veld te herwerken. Het rationaliseren van structuren kan zeker een meerwaarde bieden en dat juichen we dan ook toe. Maar om de besparingsoperatie onder het mantra ‘snoeien om te groeien’ zinvol te houden, moeten dergelijke hervormingen doordacht gebeuren. Snoeien zonder plan leidt tot verminkte of zelfs dode bomen.

We vragen duidelijkheid en visie. Opnieuw. Al in december 2014 hebben wij aan staatssecretaris Sleurs onze bezorgdheden voorgelegd. Samen met één vicerector, zeven faculteitsbesturen, de jonge onderzoekers en studenten van drie faculteiten, en de directeur van een FWI vroegen wij om helderheid. Wat houden de aangekondigde hervormingen in? Wat bedoelt de staatssecretaris als zij stelt dat de FWI zullen worden verzelfstandigd? Zullen deze instellingen op normaal niveau hun diensten kunnen blijven leveren? Hoe vat de regering de samenwerking met het gewestelijke wetenschapsbeleid op?

Acht maanden na het aantreden van de regering is dit alles nog steeds volstrekt onduidelijk. In april liet de staatssecretaris weten dat onze bezorgdheid onterecht is en vroeg zij om vertrouwen. Wij vragen ons af waarop we dit vertrouwen moeten baseren. Na zes maanden bestuur kregen de bovenvermelde briefschrijvers enkel algemeenheden te horen. Nog twee maanden later is er wel een éénmalige gift, maar nog steeds geen structureel project. Intussen werken wij dapper verder, zonder te weten wat de overheid de komende jaren met onze bronnen van plan is.

Vooral dit laatste punt baart ons ernstige zorgen, en belangt ook de maatschappij als geheel aan. Een verminderde toegang tot het bronnenmateriaal betekent immers ook een verminderde output, wat het voor onderzoekers steeds lastiger maakt om hun maatschappelijke rol op te nemen. Het is ironisch om vast te stellen dat deze regering meer wetenschappelijke efficiëntie bepleit, terwijl ze er zelf niet in slaagt om de toekomst van haar eigen instellingen uit te klaren. De belastingbetaler vraagt terecht veel van de geesteswetenschappers die hij financiert, maar het is momenteel de overheid die er voor zorgt dat we steeds moeilijker aan deze verwachtingen kunnen voldoen.

En zo zorgt de regering zelf voor een serieus verlies. Het onderzoek in de geesteswetenschappen ondersteunt al het onderwijs aangaande taal, cultuur en geschiedenis. Archivarissen, historici en archeologen zorgen er samen voor dat kennis over het verleden voor iedereen toegankelijk is, wat tegelijkertijd de democratie en het werk van talloze heemkundige kringen, erfgoedverengingen en genealogen vooruit helpt. Kunsthistorici, musicologen, en literatuurwetenschappers duiden niet alleen de enorme diversiteit aan menselijke uitdrukkingsvormen, maar verzorgen ook de deskundige uitleg in musea, bij concerten en over literatuur. Taalkundigen helpen de communicatie tussen mensen vooruit, bijvoorbeeld via de inburgeringscursussen Nederlands. De overheid vergeet wat het geesteswetenschappelijk onderzoek voor de samenleving gedaan heeft, en nog steeds doet.

Daarom zouden we de bovenstaande uitspraak van de beroemdste historicus van het land enigszins willen herformuleren: zonder een correct langetermijnplan voor de geesteswetenschappen, rust er een hypotheek op de toekomst. We vragen de regering dan ook om deze verantwoordelijkheid eindelijk op te nemen.

De vertegenwoordigers van het Assisterend en Bijzonder Academisch Personeel in de Subfaculteitsraad van de Faculteit Letteren Leuven-Kortrijk, KU Leuven en de vertegenwoordigers van het Assisterend Academisch Personeel/Wetenschappelijk Personeel in de Faculteitsraad van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte, Universiteit Gent.

Bron: De Tijd | 17 juni 2015

Vandaag konden we in het nieuws lezen dat Delhaize gaat fuseren met de Nederlandse winkelketen Ahold. Naar aanleiding van dit nieuws bracht De Telegraaf een geschiedenis van Delhaize:

De deal tussen Ahold en Delhaize is rond. Maar wat voor bedrijf is deze Belgische tegenhanger van onze eigen Albert Heijn? Een profiel.

Net als de Albert Heijn is Delhaize begonnen als enkele kruidenierswinkel, alleen gebeurde dat voor de Belgische supermarkt twintig jaar eerder. Op het moment dat oprichter Jules Delhaize met zijn broer Auguste in 1867 in de buurt van Charleroi het bedrijf opricht, zijn kruidenierszaken een rommelige aangelegenheid. Vaak was het een vertrek in een privéhuis, met onregelmatige winkelvoorraden en prijzen.

Daarnaast verleende de kruidenier regelmatig krediet aan de koper. Delhaize, dan docent handelwetenschappen, vraagt zich af waarom een kruidenierswinkels niet meer op het nieuw geïntroduceerde grootwarenhuis lijkt: duidelijk geordend, goed verlicht en voorzien van modern comfort. Daarnaast beseft Delhaize zich dan hoe duur levensmiddelen zijn door de forse winsten die de tussenhandel opstrijkt. Deze problemen weet hij met zijn nieuwe opzet, dat aan de grondslag ligt van het filiaalconcept, te overwinnen.

Aanvankelijk verkoopt Gebroeders Delhaize en Cie, zoals het dan heet, koloniale waren, wijnen en likeuren. Vier jaar na de oprichting verhuist de jonge vennootschap naar Brussel, de stad die zich industrieel en commercieel heeft ontwikkeld, en bovendien qua ligging profiteert van de aanwezigheid van het kanaal en de centrale ligging in spoorwegennet. Mede door het verzorgde uiterlijk van de zaak, waarbij de producten in de etalage met prijskaartjes waren uitgestald, groeit het snel in omvang: na dertien jaar zijn er al honderd verkooppunten. Door de aankoopkracht kan met leveranciers de beste prijzen worden afgesproken, waarmee tussenschakels overbodig zijn geworden.

Met het toetreden van de jongste broer Léopold in 1875 wordt de naam veranderd in "De Leeuw" toe aan hun naam, verwijzend naar de Belgische leeuw en de de waarden kracht, solidariteit en eenheid. Geleidelijk zal dit verkort worden naar Delhaize "De Leeuw". Daarnaast worden de slogans "Eendracht maakt macht" en "In den goeden koop" toegevoegd aan het uithangborden van de filialen.

In 1880 koopt de onderneming een terrein van 1,15 hectare in Molenbeek. Vanwege de snel groeiende industrie en arbeidersbevolking krijgt Molenbeek de bijnaam "het kleine Belgische Manchester". Hier kan Delhaize snel uitbreiden door middel van een grote los- en laadzone en verschillende eigen fabrieken. De snelle industriele ontwikkelingen spelen een sleutelrol in het succes van de onderneming.

Door de mechanisering van de landbouw dalen de voedselprijzen tussen 1867 en 1914 gemiddeld 30 procent. Met deze afzet- en omzetgroei kan de onderneming zijn aanbod in levensmiddelen verder vergroten, waarmee het zich snel naar de top weet van de nationale markt weet te werken. Voor het aanbreken van de Eerste Wereldoorlog bezit de Delhaize 23 fabrieken, naast de normale levensmiddelen een uitgebreid assortimentaan koek, bier, wijn, koffie, chocolade, tabak, en allerlei huishoud- en hygiëneproducten.

Dit uitgebreide assortiment, afgestemd op de bourgondische levensstijl van de Belgen, is tot op de dag kenmerkend voor Delhaize. In 1957 opende Delhaize op het Eugène Flageyplein in Elsene de eerste supermarkt met volledige zelfbediening van Europa. In 1962 gaat het familiebedrijf de beurs op, en in 1974 koopt Delhaize een minderheidsbelang in Food Town Stores, waarmee intussen 1200 supermarkten gevestigd zijn. De onderneming boorde ook markten aan in Luxemburg, Griekenland, Bulgarijë, Servië, Montenegro, Hongarije, Bosnië en Herzegovina, Roemenië, Indonesië, de Antillen en Guyana.

Een ronduit zwart hoofdstuk in de geschiedenis van Delhaize wordt gevormd door de dramatische aanslagen van de Bende van Nijvel, een groep niets ontziende gangsters die België in de jaren 80 in de ban hield met een reeks uiterst moorden, inbraken en overvallen. Tussen 1982 en 1985 kwamen daarblij liefst 28 Belgen om het leven, waarbij met name de bloedige aanslagen op twee Delhaize-supermarkten. In september 1985 werden twee Delhaize-filialen in Eigenbrakel en Overijse overvallen, waarbij acht medewerkers en klanten in koelen bloede werden doodgeschoten. Ruim een maand later vielen bij een overval in de Delhaize-winkel in Aalst eveneens acht doden en werd slechts een schamel geldbedrag buitgemaakt.

Ondanks een klopjacht op de daders, die uit drie gangsters zou bestaan, werd de Bende nooit opgerold. Na de laatste aanslag in Aalst lieten de gangsters zich niet meer zien, mogelijk omdat een van hen tijdens de vlucht was doodgeschoten. Ook dertig jaar later blijft de Bende van Nijvel een van de grootste mysteries uit de Belgische criminele geschiedenis, dat waarschijnlijk ook nooit opgelost zal worden.

Vanaf het begin af aan is het familiaire aspect belangrijk geweest voor het bedrijf. Zoons en dochters van filiaalhouders hielpen in de zaak, en trouwden regelmatig met personeelsleden. Hierdoor vormden naast de Delhaize-familie verschillende andere families een permanent onderdeel van de supermarkt. In de laatste decennia is de betrokkenheid van families steeds meer verwaterd. Veel familaire aandeelhouders erfden hun deel van het bedrijf, maar zitten niet op posities waar de belangrijke beslissingen over het bedrijf wordt genomen.

Het omslagpunt lag in de jaren 90, toen Gui de Vaucleroy in 1999 werd opgevolgd door Pierre-Olivier Beckers. De Vaucleroy was voor minder familie en meer professionalisering, zowel in de raad van bestuur als de dagelijkse gang van zaken. Twee jaar erna vond de de overname door Delhaize America plaats, waarbij door de uitgifte van 40,2 miljoen nieuwe aandelen - een verhoging met 77% - de familiaire betrokkenheid verder afnam.

Langzamerhand verworven verschillende jonge entrepeneurs hoge posities binnen het bedrijf. Niet afkomstig vanuit een familie, laten zij zich in hun beslissingen vooral leiden door de koers van het Delhaize-aandeel. Met de opvolging van de van buitenaf afkomstige Frans Muller en de overname door Ahold lijkt het "meer professionaliteit-minder familie"-credo definitief werkelijkheid geworden.

Bron: De Telegraaf | 24 Juni 2015