Het einde van Paul Latinus

Op Goede vrijdag 1984 belde Latinus WNP'er Jean-Louis Nemry, die later bij onderzoeksrechter Schlicker verslag uitbracht. Paul, die vaak terneergeslagen was omdat "hij de toestand niet meer onder controle had", was opnieuw in topvorm. Hij had een nieuw vriendinnetje, de dochter van een luchtmachtkolonel uit de buurt van Court, en hij had nog meer goed nieuws. Hij verwachtte de assisenzaak in maart 1985. Het schandaal zou losbarsten. "Deze keer zit de eend in de bijt."

Lees het hele verhaal op de website » Westland New Post

Karl Delombaerde was volgens Latinus' moeder de enige in wie haar zoon vertrouwen had, maar Delombaerde vertelde mij [Hilde Geens] dat hij niets snapte van de dingen die Latinus deed. Libert was de commandeur van de WNP gaan zoeken in een van de nazikringloopwinkels die er rond 1980 nog bestonden. Hij was naar de Hertog Jan van Brabant gestapt, een vereniging van gewezen oostfronters, en had aan de secretaris gevraagd of hij geen officier kende die zijn ideaal trouw was gebleven. Die was met de perfecte ideoloog komen aanzetten.

Delombaerde vond het ook bizar dat Latinus eerst een organisatie had opgericht en pas een jaar later een ideoloog was gaan zoeken, maar dat zou hem worst wezen. "Zolang ik zelf recht in mijn schoenen sta, kan het me niet schelen of ik al dan niet gemanipuleerd word", zei hij tegenover Hilde Geens.

De commandeur wist niet wat het doel was geweest van de groep. "Op dat punt bleef Paul in het vage." Delombaerde zag de WNP als een papieren organisatie, waarin alles nog moest gebeuren. Michel Libert had cursussen Keltische filosofie gegeven en een enorm schema uitgestippeld van wie wat moest doen, met een eigen inlichtingen- en politiedienst, en activiteiten op scholen en universiteiten, maar daar was niks van gerealiseerd. De WNP, dat waren de plannen van Michel Libert. Michel Libert was de WNP.

De vuilniszakken vol steekkaarten met persoonlijke gegevens over iedereen die iets te betekenen had in België, hoorden volgens Delombaerde bij de make-up. "De meeste fiches hadden we niet zelf opgesteld. We kregen ze van bevriende of verdwenen organisaties." Dat laatste was een eufemisme. Marcel Barbier bekende tijdens zijn verhoor dat hij het kaartsysteem van het Front de la Jeunesse gejat had voor de WNP, en FJ-leider Francis Dossogne herkende zijn verdwenen klappers toen de speurders ze toonden. Dat archief was een "windscherm om de mensen met wie we te maken hadden de indruk te geven dat we een ernstige beweging waren", zei Delombaerde.

De commandeur was na de oorlog ter dood veroordeeld, maar in 1951 vrijgekomen. In de tweede helft van de jaren 80 woonde hij in een oud flatgebouw in de buurt van de Louizalaan. Op tafel lagen glacépapieren extreemrechtse tijdschriften Delta en Eléments in nette klappers. Op een rek stond een rij boeken. Hij zag me [Hilde Geens] kijken. "De Tischgespräche met de Führer kan ik u warm aanbevelen. Elke alinea is op zichzelf een boek waard." Delombaerde had gevochten aan het Oostfront en zijn bijnaam in de oorlog was Trompe la Mort geweest, de man die de dood voor schut zet. Hij had een lang Modigliani-gezicht, zijn moeder was half Javaans.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

Een schematisch overzicht van de link tussen De Pomp en de overval in Waver. Ik heb geprobeerd mij beperken tot de hoofdrolspelers. Zelf zie ik al één minpunt: de Staatsveiligheid wordt niet genoemd terwijl zowel Loc als Van Cutsem in contact zouden staan met de Staatsveiligheid.

Er zijn twee groene vlakken: dit zijn twee mogelijke teams die de overval in Waver hebben gedaan. De rechtstreekse lijn tussen Waver en De Pomp is de informatie van Bultot: in De Pomp zouden de wapens van Dekaise verstopt zijn na de overval.

Moest ik ergens iets vergeten zijn of als er een bepaalde link niet juist is, laat het dan zeker weten.

Paul Latinus reed als bode van de Syrisch-Saoedische advocaat en geheim agent Faez Al Ajjaz elke week naar Parijs. Al Ajjaz woonde in België van 1980 tot 1983 en probeerde hier samen met zijn broer een inlichtingendienst op te zetten "voor verschillende buitenlandse mogendheden", zei Albert Raes tegen de Gladiocommissie. Tegenover de eerste parlementaire onderzoekscommissie verklaarde de baas van de Staatsveiligheid dat zijn dienst er nooit in geslaagd was te bepalen welke nationaliteit die man eigenlijk had. Hij had geen diplomatie statuut en was enorm strijdlustig.

"We hebben de indruk dat hij van vele walletjes eet." Faez beschikte over reusachtige financiële middelen en de Staatsveiligheid had informatie dat hij het Front de la Jeunesse gefinancierd zou hebben. Nadat Faez werd veroordeeld voor oplichting van de verzekering, vertrok hij met onbekende bestemming, maar hij kwam nog vaak in Brussel. De moslim gaf bij Georges Marnette toe dat Latinus mensen voor hem bespioneerd had, maar minimaliseerde hun contact: de foto's van de maarschalk waren onbruikbaar. Faez repte met geen woord over de klussen die de WNP voor hem zou uitgevoerd hebben, zijn appartement schoonmaken bijvoorbeeld.

"Toen Latinus bij WNP kwam aanzetten met Faez, zei hij dat hij de nummer één ging worden van de spionage in België", vertelde Libert. De Syriër had een ander verhaal. Hij probeerde van de berooide WNP-leider af te komen en hem door te geven aan zijn eigen politiecontacten en kaartte hem aan als informant bij de BOB-adjudant Guy Goffinon, maar dat werd geen succes.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens