Onderstaand overzicht versterkt mijn standpunt:

(...) Op 8 januari 1979 treft Demol Michel Libert, een latere kopstuk van het WNP. Die organisatie werd berucht door het infiltreren van de Staatsveiligheid, de diefstal van geheime telexen bij de Navo en de moord (bij wijze van ‘oefening’) op een bejaard koppel in Anderlecht in 1982. Op 22 september 1979 ontmoet Demol bij het FJ een lid van het moordcommando: Marcel Barbier. Aan moordenaars is in de bunker geen gebrek. Demol zit vijf keer zij aan zij met Jean-Marie Paul en Béatrice Bosquet (21 en 26 april, 2 juni, 11 september en 23 december 1979). Dit stel vertoeft vandaag ergens in Paraguay. In België is het veroordeeld voor de racistische moord op een Algerijn in Laken, eind 1980.

In de bunker ontmoet Demol ook Alain Weykamp (2 juni en 11 september). Met hem zijn Paul en Bosquet net voor de moord gaan oefenen in een schietclub, waar ene Madani Bouhouche lessen practical shooting gaf. Die techniek wordt later toegepast door de Bende van Nijvel, die 28 lijken achterliet. Bouhouche is in 1979 nog BOB’er. Nu zit hij in de cel wegens moord.

Lees hier het hele artikel » Nieuws

De missing link tussen de grote affaires: Stef Janssens. 'De namen uit de doofpot'

Het spreekt natuurlijk tot de verbeelding, die opeenstapeling van onopgeloste criminele dossiers die ons land de laatste twintig jaar hebben geteisterd. De litanie is bekend: het Eurosystem-schandaal, de moordaanslagen van de Bende van Nijvel, het schimmenspel rond de roze balletten, de infiltratie van de extreem-rechtse WNP in de Staatsveiligheid, de moord op PS-peetvader André Cools, het obussensmeergeld, de affaire-Dutroux/Nihoul en ga zo maar door. Het gegeven dat vaak dezelfde namen opduiken en dat er raakvlakken of zelfs mogelijke verbanden bestaan tussen sommige van deze dossiers, maakt het geheel extra intrigerend.

Stef Janssens was parlementair medewerker van de Agalev-fracties in Kamer en Senaat, en dus een bevoorrechte getuige van een aantal parlementaire onderzoekscommissies van de laatste jaren. Hij ondernam een gedurfde poging om dergelijke verbanden in kaart te brengen. Zo'n onderneming is vermetel en niet zonder gevaar, temeer omdat de auteur in zijn inleiding hoge verwachtingen oproept. "In dit boek vindt u de namen van de personages samen met de voorafgaande intriges", belooft hij. "U komt alles te weten over de roze balletten en over de rol die het koningshuis speelt in de zware gerechtelijke dossiers van de laatste jaren. Namen van relevante high society-figuren zoals ministers, magistraten, bankiers, topindustriëlen, wapenfabrikanten en vastgoedmakelaars worden uit de doofpot gehaald. Via de commissie-Dutroux wordt een parallel gelegd met het chantagemilieu rond Nihoul, waarin terug een aantal namen van de roze balletten-dossiers opduiken. Deze pikante seksdossiers worden tevens in het juiste perspectief geplaatst, met aandacht ook voor de impact op de huidige discussie over de bescherming van seksnetwerken."

De uitgever doet er nog een schepje bovenop en liet op de achterflap een wervende slogan afdrukken: "Dit boek zal alles weer opengooien!" Janssens noemt inderdaad namen, maar die zijn al jaren bekend: centraal staat de onvermijdelijke Paul Vanden Boeynants en zijn vele vrienden in politiek-zakelijke en justitieel-politionele milieus. De hooggespannen verwachtingen worden helaas niet ingelost, maar dat wil zeker niet zeggen dat Janssens daarom een waardeloos boek heeft geschreven. Hij vertrekt immers van juiste premissen, gaat redelijk voorzichtig te werk (zijn bronnen zijn hoofdzakelijk parlementaire stukken), compartimenteert zorgvuldig zijn informatie (zodat van elk gegeven duidelijk blijkt waar het vandaan komt) en trekt tot op zekere hoogte juiste conclusies.

Dat het boek desondanks de mist ingaat, is niet alleen te wijten aan de onduidelijke structuur en mogelijke tekortkomingen van de auteur - die zelf niet altijd de volledige controle lijkt te hebben over zijn materiaal en verloren dreigt te lopen in de vele plots en subplots - maar ook en vooral aan de enormiteit van de opdracht, de kolossale voorkennis die van de lezer verondersteld wordt, de nog steeds veel te fragmentarische informatie die er over deze zaken voorhanden is, het jammerlijke falen van het justitieapparaat en niet het minst de gebrekkige werking van bepaalde parlementaire onderzoekscommissies.

In grote complotten gelooft Janssens niet, maar wel in een overlapping van kleine complotjes, hand- en spandiensten en de klassieke ons-kent-ons-mentaliteit. Bescherming is inherent aan het bestel. "Iedereen beschermt iedereen, omdat men zijn eigen positie of carrièrekansen niet in het gedrang wil brengen, of omdat men zelf boter op het hoofd heeft", zei hij op de persvoorstelling van het boek.

De auteur noemt zijn methode "holistisch": om het geheel te kunnen doorgronden, moeten volgens hem "de affaires vanuit alle mogelijke invalshoeken benaderd worden en moeten alle onderlinge verbindingslijnen worden blootgelegd". Zijn belangrijkste kritiek op het werk van de Bendecommissie-bis, destijds onder leiding van de huidige justitieminister Tony Van Parys (CVP), is precies dat deze commissie niet geopteerd heeft voor een dergelijke methodologie. Interessante passages zijn die waar Janssens een vergelijking maakt tussen het officiële rapport en het stenografische verslag van de Bendecommissie-bis. Daaruit blijkt dat bepaalde informatie soms werd verdraaid of weggelaten.

Door de pijnpunten in het onderzoek naar de Bende van Nijvel elk afzonderlijk te analyseren, werd volgens Janssens geen enkele poging gedaan om een eventuele samenhang tussen bijvoorbeeld de callgirlnetwerken, de internationale wapenhandel, uiterst rechtse milities en corruptie politiemannen aan te tonen. "In haar besluiten heeft de Bendecommissie-bis expliciet de prominente high society-figuren in de seksdossiers afgeschermd en de echte roze balletten uit de context van de wapenhandel gehaald", meent de auteur. "Het merkwaardige is dat sommige van die namen ook ter sprake komen in de commissie-Dutroux/Nihoul." Maar welke conclusie uit deze en andere nogal suggestieve of insinuerende beweringen dan wel zou moeten worden getrokken, laat Janssens in het midden.

Bron: De Morgen | Georges Timmerman | 29 oktober 1998

Nog een voorbeeld van Degrelle zijn contacten met Europees extreem-rechts (uit de reeks van De Standaard 'Langs de linies van het front national'):

Ze slepen een lange lijst van antisemitische grappen achter zich aan. Niets wijst erop dat ze hun neonazistische verleden hebben afgezworen. Toch laat FN-voorzitster Marine Le Pen haar vrienden Axel Lousteau en Frédéric Chatillon niet vallen: "Ik kan altijd op hen rekenen".

In 2009 zond de RTBF een fascinerende documentaire uit over Léon Degrelle. De Waalse fascist boekte in 1936 een grote verkiezingsoverwinning met zijn partij Rex, sloot zich later aan bij de Waffen-SS en bleef tot aan zijn dood in 1994 een vurig verdediger van Adolf Hitler. In de reportage doken beelden op van een bezoek dat enkele Franse studenten in 1992 aan Degrelle brachten in zijn ballingsoord Marbella.

Een van de jongeren, Axel Lousteau, vraagt op een bepaald moment aan Degrelle om een boek te signeren: "Mon général, c’est un très grand honneur". Een andere aanwezige is bereid om zeventien jaar later herinneringen op te halen. "Iedereen in ons milieu wilde Degrelle ontmoeten", vertelt Frédéric Chatillon in 2009. "Hij gaf ons de zin om te strijden, om te vechten voor onze ideeën."

Zowel Lousteau als Chatillon behoort al jaren tot de inner circle van Marine Le Pen. Lousteau is de penningmeester van Jeanne, de 'micropartij' waar de financiën voor Le Pens campagnes in ondergebracht zijn. Hij heeft ook een veiligheidsbedrijf dat bij FN-meetings wordt ingeschakeld. Chatillon was dan weer de sterke man van Riwal, een bedrijfje dat de communicatie van FN-kandidaten begon te verzorgen, nadat Le Pen voorzitster was geworden. Hij wordt ook nu volop ingeschakeld in de presidentscampagne. (...)

Bron: De Standaard (www.standaard.be) | 12 april 2017

Ik vergeet soms hoe lang dit onderzoek al duurt ...

Nog wat info uit een De Tijd-artikel van 1997:

(...) Tussen de twee reeksen werd enkel een verband gelegd toen de Dendermondse onderzoeksrechter Freddy Troch in november '86 in een zwaaikom van het kanaal Brussel-Charleroi wapens en munitie vond die in de twee reeksen waren gebruikt. Het leek destijds alsof Troch een miraculeuze vondst had gedaan, maar niets was in feite minder waar. Troch en zijn speurders borduurden met hun speurwerk in feite verder op twee getuigenissen die de Bende-onderzoekers van Nijvel kort na de overval in Aalst hadden gekregen over het dumpen van zakken in de zwaaikom. Nijvel had toen welgeteld één duiker ingezet om de feiten na te trekken. Die had het na twee uur dreggen voor bekeken gehouden. (1) Troch deed uiteindelijk maar wat Nijvel een jaar eerder had moeten doen: vakkundig zoeken. (2)

De vondst deed vele vragen rijzen. Waarom had de Bende de zakken gedumpt op een plek waar het gevaar op getuigen zo groot was? Waarom werden de zakken gedumpt in een zwaaikom waar er weinig of geen scheepvaartverkeer was, waar met andere woorden de zakken lange tijd roerloos zouden blijven liggen en de kans op ontdekking groot zou blijven? De hamvraag was echter waarom de Bende de zakken zo uitdrukkelijk had gesigneerd door munitie van zowel de eerste als de tweede reeks aanslagen samen te dumpen. (3)

Toen de zakken in november '85 werden gedumpt, liet het parket van Nijvel nog steeds uitschijnen dat het met de aanhouding van de bende-Cocu (de zogenaamde Borains) de kopstukken van de Bende achter de tralies had gezet.

Lees hier het hele artikel » Nieuws

(1) De zakken werden vlakbij het ponton gevonden. Als de duiker twee uur heeft gezocht en niets heeft gevonden, wil dit zeggen dat er in 1985 niets lag!

(2) De zakken werden gevonden door 1 duiker, bijna direct nadat hij in het water ging. De rest van de duikers werd pas na de vondst aan het werk gezet.

(3) Terechte vragen, maar we weten nu dat de zakken waarschijnlijk een bepaalde boodschap moesten overbrengen en ze gevonden moesten worden.