Volledig mee eens. Insider, wij hebben ALLEEN deze bronnen. Het heeft al dikwijls op mijn tong gelegen maar deze keer spreek ik het uit omdat ik dit uitdagen grondig beu ben. Indien je meer weet dan wij SPREEK OF ZWIJG VOOR ALTIJD. Voila, dat is een kat een kat noemen.

Ik negeer verder dit uitdagen al kloppen sommige conclusie's  wel. Bij de hondentraining wordt ongewenst gedrag compleet genegeerd.

Indien je net als ik niet direct begrijpt hoe sommige "religieuze ordes" het extreem-rechtse gedachtegoed promoten hieronder een tekst over het OSJ (Ordre de Saint-Jean Baptiste). Link met ECOOVIE is De Keteleer, zowel OSJ als ECOOVIE.

Het gesprek loopt dood. Het wederzijdse wantrouwen stijgt. Even denk ik dat dit het einde is. Plots, met een autoritaire zwaai, als wil hij voorgaande bedenkingen voorgoed wegwuiven, snijdt de dignitaris in de ‘Ordre de Saint-Jean Baptiste’ een nieuw onderwerp aan. Een verantwoording, lijkt het. De doelstelling van de Orde.

‘De bedoeling van de Orde is een elite te creëren, een elite van belangrijke mensen in de samenleving, die bereid zijn een nieuwe kruistocht te beginnen tegen het obscurantisme, tegen de mens zonder ziel en geweten. Kortom tegen het marxisme of het communisme. Wij weigeren de mens te zien als een zielloze machine, die door gewetenloze technocraten wordt gemanipuleerd. Het collectivisme, het socialisme, zijn kwalen. De oorzaken zijn te vinden in het gebrek aan religie. België is in de loop van de geschiedenis op systematische wijze naar het obscurantisme gevoerd. Dat heeft de miskende Antwerpse historicus Roger Van Avermaet duidelijk aangetoond in zijn werken over de Belgische geschiedenis.'

'Bijvoorbeeld: de graven Egmond en Hoorne verrieden Filips en het Christendom om de vrije hand te laten aan de ketter Willem de Zwijger. Zo liet men later het goddeloze Frankrijk regeren over België. Er zijn voorbeelden te over die aantonen hoe wij ons op systematische wijze afwendden van het ware geloof, van onszelf... En je merkt het resultaat. Een maatschappij in verval, geen toekomst meer voor de jeugd, een regering die het individu geen ruimte meer laat, een regering die beveelt en wij moeten knikken of verdwijnen. Kijk naar Europa: Europa sterft Europa is ten dode opgeschreven als gevolg van het obscurantisme en het gebrek aan religie. De losbandigheid die daarmee samenhangt heeft van ons een ondergeschikt ras gemaakt. Wie zijn er nu in opgang? De Japanners, de moslims. Superieure rassen in vergelijking met de onze. De kruistocht die Hitler - pas op, ik ben tegen het nazisme - aanbond ter zuivering van het Westerse ras was niet zo dom als de meesten dachten. We bevinden ons in een impasse.’

Dokter Van Rossum lijkt niet meer te stoppen. Hij vertelt zijn verhaal met diepe ontgoocheling, een diep misprijzen voor de hedendaagse mens. ‘Kijk maar naar wat de vakbonden uitrichten. Stakingen in het openbaar vervoer, stakingen in de mijnen. Het verval is zeer nabij. De macht van de vakbonden is daar een zeer belangrijk teken van... Dus rest er ons niets anders dan te strijden tegen het morele verval. Dat is dan ook de uitgangspositie van onze grootmeester Zdrojewski. Binnen onze Belgische afdeling pogen we diep-religieuze gevoelens aan te kweken door middel van leringen en erediensten. De aanwezige elite moet dan de religiositeit verspreiden in haar invloedssfeer. Want elke ridder heeft een zeer belangrijke maatschappelijke positie van waaruit hij vele mensen kan beïnvloeden. Dat is ons uitgangspunt.’

Bron: Ridders van nu | André Van Bosbeke

ECOOVIE, Keteleer, Maltais, Claude Leroy, ... Een lange turf maar zeker het lezen waard.

De achterzijde van het beursschandaal

In de eerste vier afleveringen van onze rondgang door de spelonken van de financiële onderwereld lieten wij ondermeer de verbindingen die bestonden tussen Dove International - één van de investeringsvehikels van beursgoeroe Dirk de Groot - en allerlei duistere politiek-criminele organisaties de revu passeren. Een van die louche clubs was de Soevereine Militaire Orde van St. Jan (OSJ), waarbinnen prins Bernhard een belangrijke plaats innam. Langs deze route dalen wij nu opnieuw af. Op zoek naar nog ongeëxploreerde connecties tussen figuren uit de onderwereld en de 'high society'.

Zoals in de voorafgaande bijdragen al aan de orde is geweest onderhield Gustave Keteleer, het in 1985 in aanwezigheid van ZKH geïnstalleerde hoofd van de Belgische OSJ, zakelijke contacten met de top van het Syrische wapen- en drugskartel. Daartoe behoorde naast Rifaat Assad (de broer van de Syrische president) en de Palestijn Hassan Zubaïdi, ook de beruchte Manzur al-Khassar, de zoon van een voormalige Syrische premier.

Manzur begon zijn carrière in de eerste helft van jaren zeventig. Hij opereerde in die periode vanuit Londen en kwam al vrij snel in aanraking met de Britse justitie wegens drugsinvoer via het Joegoslavische Kosovo. Na een gevangenisstraf van twee en een half jaar verhuisde hij met zijn gezin naar een zonniger oord: het Spaanse Marbella. Hij betrok een villa naast het riante optrekje van de Saoedische koning Fahd met wie hij al spoedig op goede voet stond.

Dat gold eveneens voor de ook al vlakbij hem wonende internationale wapenhandelaar Adnan Khashoggi (met wie hij participeerde in het Iran/Contra-verhaal), Philippe Junot (een tijdlang geparenteerd aan de Grimaldi's), de Amerikaanse topzwendelaar Marc Rich (geen onbekende voor de Nederlandse gebroeders Wyler van Granaria) en de Palestijnse guerrilla-leider Abu Abas. Mede dankzij deze relaties klom Manzur op tot de top van de wapens- en drugsbranche in de wereld en genoot deswege enig aanzien bij de fine fleur van deze aarde. In deze kringen was men hier en daar echter minder gelukkig met Manzurs groeiende aandeel in een reeks PLO-aanslagen tegen joodse doelen en Mossad-agenten. Zo ging hij eind 1985, begin 1986 over tot het beramen van een aanslag op een paar Israëlische wapenhandelaren in Amsterdam. Een van zijn maten zou echter de Mossad hebben getipt en de Amsterdamse recherche maakte een voortijdig einde aan Manzurs opzetje.

De Syrische evenwichtskunstenaar bleef zelf buiten schot, hoewel er vanuit Nederland wel een poging werd ondernomen om hem erin te luizen. Althans, wanneer wij de inhoud van een veelbesproken bandopname mogen geloven, die in januari 1992 werd geproduceerd door een paar goede subtoppers uit de toenmalige Nederlandse misdaadcompetitie: Charlie Wong en Geurt Roos, de oud-capo van dominee Bruinsma. De tape bevatte een reeks van interessante verhalen met namen en toenamen uit de woelige jaren die Wong en Roos achter zich hadden liggen en was bedoeld als een soort levensverzekering. Maar Wong ervoer al midden 1993 dat zoiets voor kwaadwilligen geen beletsel vormt voor het uitblazen van kaarsen. Bij Roos was dat al een jaar daarvoor door een toeval mislukt toen zijn BMW werd doorzeefd met warm lood uit Joegoslavië. Hij zat echter niet in de wagen. Wel zijn vriend Edwin van Houten, die ter plekke overleed. Merkwaardig detail: volgens verschillende publicaties behoorde de 19-jarige tot de hofhouding van prins Bernhard. Een van de vertellingen van Wong had betrekking op een paar hoogtepunten uit de carrière van een van zijn voormalige gabbers, Henk Orlando Romy. Alias de Cobra.

de Cobra en de procureur

Romy's opkomst in de drugsscene dateert uit de beginjaren tachtig en werd geschraagd door een paar goede contacten in België. Een daarvan was de beroepsgokker Baptist Andries, die wanneer dat zo uitkwam nuttige informatie uitwisselde met een Brusselse substituut-procureur, Claude Leroy. Die verbinding kwam goed van pas toen in september 1984 een paar uitvoerders van Romy dichtbij Brussel door de politie werden aangehouden met 1300 kilo hasj. De arrestatie bleek het resultaat te zijn van een grootscheeps, internationaal onderzoek naar de activiteiten van Romy en zijn club. De cobra kwam erachter dat daarover bij justitie in Brussel een interessant dossier op de plank lag. En wat belangrijker was: onder het bereik van Leroy.

De deal was snel gemaakt. Via Andries betaalde Romy rond de twee ton aan Leroy in ruil voor een kopie van dat dossier. Daarin stond ondermeer te lezen dat het drugstransport waarbij zijn uitvoerders tegen de lamp waren gelopen was opgezet en begeleid door het Duitse Bundes Kriminalamt. Uitlokking dus en Romy's trawanten kwamen in april 1985 op vrije voeten. Maar het betekende wel het einde van de carrière van Leroy, die eind 1985 wegens schending van het ambtsgeheim tot anderhalf jaar gevangenisstraf werd veroordeeld. Hij ging onmiddellijk in hoger beroep, erop wijzend dat hij met het leveren van informatie aan de onderwereld meer aan de weet wilde komen over de Bende van Nijvel en andere tot dat complex behorende affaires. Een bekend soort smoes die ooit uit Amerika is overgewaaid en die in Nederland bijvoorbeeld door het IRT is gebruikt om de massale doorvoer van allerlei soorten shit te gedogen en zelfs te entameren.

In de loop van het onderzoek tegen Leroy werd ook Romy verhoord. Maar wel op neutraal terrein. In Baarle-Nassau. Volgens de Wong-tapes kreeg Romy daarna "een vrijgeleide naar Marbella om de heer Mansur in de val te lokken. Want de heer Mansur wordt gezien als een van de grootsten in de hasj in de hele wereld. Maar meneer Mansur, die met de PLO te maken heeft, heeft zijn eigen inlichtingendienst en komt daar dus heel snel achter, dus die laat Henk Romy lekker gaan. Henk Romy ging daarop naar Marokko en ging daar lekker de gevangenis in" (Parool 05-11-96).

Romy verdween inderdaad wegens hasjhandel achter de tralies van een Marokkaanse gevangenis. Maar in tegenstelling tot een aanzienlijk aantal Nederlandse vrachtwagenchauffeurs en toeristen die voor hetzelfde delict al dan niet terecht in koning Hassans bunkers huizen, niet voor lang. Begin 1988 werd Romy uitgeleverd aan onze zuiderburen voor hasjsmokkel vanuit Marokko naar België. Hij werd veroordeeld tot tien jaar, maar zat er geen dag voor in de gevangenis. Volgens Belgische bronnen omdat hij "die gegevens heeft over de procureur des konings en over die andere mensen die ze chanteerden". Mogelijk, maar volgens Leroy en diens echtgenote Dominique Mersch kan er ook een andere reden zijn.

Cobra en de prins

Zowel Leroy zelf als zijn echtgenote bezochten in het voorjaar van 1986 de naar Paraguay gevluchte Jean Bultot, wiens naam prominent voorkomt in alle publicaties met betrekking tot de bende van Nijvel. De voormalige onderdirecteur van de gevangenis in Sint-Gillis en wapenexpert had eind januari van dat jaar de benen genomen, omdat hij vreesde voor zijn leven. Hij wist teveel. Vanuit Paraguay startte hij een correspondentie met het justitiële onderzoeksteam van Dendermonde onder leiding van rechter Freddy Troch, die de zaak van de Bende onder zich had. Volgens een rapportage van dat team had Bultot daarin onder meer het volgende vermeld: "Claude Leroy werd tijdens zijn proces geconfronteerd met een ongewoon personage: Romy Henk, persoon die superbeschermd wordt door een lid van de koninklijke familie in Nederland.

"Wanneer Leroy Claude gepoogd had om zulks te verklaren zou hij jong zijn gestorven". Troch en de zijnen hadden weliswaar andere prioriteiten, maar hun nieuwsgierigheid naar deze kwestie was wel degelijk gewekt. Een citaat uit een ander vertrouwelijk verslag van het onderzoeksteam dd. 32-06-86: "Leroy heeft als magistraat een internationale drugszaak behandeld. In deze zaak zou hij op "iets groots" gestuit zijn. Hooggeplaatste personen die internationaal gezagsdragend zijn, zouden in deze zaak betrokken zijn. Het onderzoek daarin werd uitgevoerd door Frans Reyniers van de gerechtelijke politie in Brussel. Henk Romy diende in deze zaak te worden verhoord. Toen Reyniers op rogatoire - getuigen verhorende - commissie naar Nederland moest, bleek dat Romy al gewaarschuwd was".

Blijkbaar was Leroy nog wat voorzichtig, maar Troch cs. zetten door en op 26 juni is de substituut eindelijk bereid man en paard te noemen: "Op een gegeven ogenblik heeft Leroy een onderzoek in verband met drugs. Het bleek dat er ergens in Vlaanderen een clandestien druglabo werd uitgebaat. Op zeker moment werd een camion geladen met hasj onderschept en inbeslaggenomen. Terwijl de politiediensten alles onderzochten in verband met deze trafiek, gebeurde intussen elders in de omgeving van Antwerpen een trafiek van 25 ton drugs. In deze zaak zouden in België geen vooraanstaande personen zijn betrokken, doch in Nederland zou het kopstuk ervan prins Bernhard zijn. Als uitvoerder in verband met deze drugszaak wordt de naam Romy Henk genoemd, man die grote sier voert in Nederland, aldaar de hand boven het hoofd wordt gehouden door ?. Intussen werd Romy Henk in Marokko aangehouden, maar over zijn uitlevering werd op geen enkel ogenblik gesproken. In dit verband spreekt Leroy ook over een zekere Andries, die voor Romy Henk zou werken en drugs zou verhandelen".

De slangenkuil

De ontboezemingen van Leroy lijken op het eerste gezicht sterk op die van een stamineebezoeker na twintig glazen Kwak. Maar wie in dit verband weer eens een bescheiden blik werpt op de lijst van KZH's vrienden, onder wie vele hooggeplaatste personen die internationaal gezagsdragend zijn, bekruipt onwillekeurig toch een gevoel van herkenning.

Zoals al in eerdere afleveringen aan de orde kwam, droeg noch het OSJ- noch het Comtrax/FI-netwerk waarmee de prins gelieerd was een erg koosjer karakter. Verbindingen binnen dit kader met Syrische wapen- en drugsclan van al-Khassar, met de maffia, met (ex-) nazi's en de regimes van Paraguay, Marokko en Pakistan die kapitalen verdienden aan, cq. op de been bleven dankzij de drugshandel, liggen dicht onder de oppervlakte. Om maar niet te spreken van de connecties die ZKH indertijd onderhield met mensen als de maffia- en Mossadbankier Tibor Rosenbaum en de internationale wapen- en drugsfinancier Robert Vesco. En de huidige relatie via de exclusieve greens van een extravagante golfclub in Spanje tussen ZKH en George Bush, de regisseur van een formidabele stroom van wapens voor drugsdeals in het Midden-Oosten en Latijns-Amerika.

Het is dus misschien wel wat onverwacht dat de naam van de prins opduikt in het Belgische Bende van Nijvel-dossier, maar echt vreemd is het ook weer niet.

Bron: Kleintje Muurkrant nr 322, 18 juni 1998 | Jan Portein

Wie is FelixPrzedborski (1930-2016) en waarom wist hij zoveel details over de Bende van Nijvel, opvallend meer dan alle Belgische onderzoekers samen, inclusief wie de daders waren en wie de opdrachtgevers? Felix Przedborski is een tot Belg genaturaliseerde Poolse Jood die tot zijn naturalisatie in 1978 in Tervuren heeft gewoond en die onmiddellijk daarna naar Costa Rica (in Midden-Amerika) is vertrokken waar hij tot kort voor zijn dood op een hyperluxueus domein heeft gewoond om uiteindelijk in Monaco te overlijden aan een slepende ziekte.

Als persoonlijke vriend van de Waalse zakenman Léon Deferm, die in 1992 in opspraak kwam in het dossier van de Agusta-helikopters waaraan de moord op de Waalse politicus André Cools van 18 juli 1991 ten onrechte werd gekoppeld, komt de naam van Felix Przedborski voor het eerst terecht in een gerechtelijk dossier. Of hij ooit door onderzoeksrechter Véronique Ancia - die de moord op Cools onderzocht - werd gehoord is onduidelijk, maar in elk geval komt zijn naam er niet voor. Zelf heb ik zijn naam voor het eerst vermeld in 1993 in mijn boek "Wie vermoordde André Cools?"

Toen hij in de herfst van 1995 een deal wou afsluiten waarbij hij bereid was te vertellen wat hij wist over de Bende van Nijvel in ruil voor informatie over 3.300 kilo verdwenen uranium, afkomstig van de mijn van Shinkolobwe in Katanga, heb ik meteen de in 2007 overleden onderzoeksjournalist Walter De Bock opgebeld met de vraag of hij inderdaad zo gevaarlijk was als algemeen werd beweerd. En die vrees bleek inderdaad zeer terecht te zijn. Zelf zat hij, toen al minstens zeven miljard dollar rijk, in de uraniumhandel, met vooral Iran als grootste potentiële klant. Uiteraard was ik niet van plan hem te vertellen wat er zeer precies met het verdwenen uranium was gebeurd. Nu hij dood is en zijn invloedssfeer compleet verkruimeld is - er lopen geen gewezen kopstukken van de Joodse Mossad in zijn omgeving en die van zijn beide zonen meer rond - kan ik wel bekennen wat ik hem vooral niet vertelde.

Het ging om een partij uraniumoxide van meer dan honderdduizend ton die de Kortrijkse zakenman Edgar Sengier (1879-1963) in zijn functie van directeur van de Union Minière aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog in het grootste geheim naar New York had verscheept. Datzelfde uranium werd in 1945 gebruikt voor de eerste Amerikaanse atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Een rest van tien ton, die in België verstopt lag, verkocht Alexandre Galopin als directeur van de Société Générale (hoofdaandeelhouder van Union Minière) tussen 1941 en 1943 doodgemoedereerd aan de vijand, aan Nazi-Duitsland. Daar werd het bewaard in het Max Planck Instituut voor Fysica in Berlijn. Toen de Russische troepen in 1945 Berlijn binnenvielen vonden ze er 6.700 kilo door België geleverd uranium terug, maar niet de 3,3 ton die blijkbaar zoek was geraakt.Na een diepgaande historische studie voor mijn boek Belgisch uranium voor Amerikaanse en Russische atoombommen – boek dat ik pas in 2011 heb uitgegeven bij Van Halewyck uit Leuven – ontdekte ik begin 1990 dat de Russen het verdwenen tijdens de Hongaarse opstand van 1956 terugvonden en het onmiddellijk repatrieerden. Dat laatste verzweeg ik in alle talen voor Felix Przedborski die daarna nog minstens acht jaar in Hongarije vruchteloos is blijven zoeken naar het verdwenen uranium.

Minder dan een week voor de ontmoeting in het Parlement met de gezant van Felix Przedborski kreeg ik van Walter De Bock een vijftiental bladzijden lang dossier dat een jaar eerder door de rijkswacht van Luik over hem in het grootste geheim was opgesteld. Het dossier is van de hand van de inspecteurs Jean-Marie Hody en Didier Deck. Het geeft een vrij precies beeld weer van de internationale vriendenkring van Felix Przedborski, van zijn positie als grootmeester van de Joodse loge; van de Mossad-vrienden in zijn directe omgeving;van zijn gegoochel met honderden miljoenen en meerdere miljardendollars;van zijn smokkel in diamanten, drugs en wapens; en van zijn dubieuze rol in de Caisse Privée waar ook zijn vriend Paul Vanden Boeynants klant was. Het is trouwens Felix Przedborski in persoon geweest die ervoor gezorgd heeft dat het losgeld,die de Bende Haemers na de ontvoering van VdB eiste, door de Staat Israël effectief werd betaald.

Maar vrijwel onmiddellijk herkende ik één van de tipgevers van beide rijkswacht-inspecteurs,(i) bijvoorbeeld als ze op pag. 1 over de nébuleuse rond Felix Przedborski schrijven: “Il nous est précisé qu’à l’heure actuelle ces personages contrôleraient 50 % de l’économie mondiale”, (ii) bijvoorbeeld als ze op pag. 3 schrijven: “Bien que dit analphabète il parlerait 7à 8 langues”, (iii) en bijvoorbeeld als ze op pag. 5 schrijven: “Il nous est indiqué qu’au travers du terminal ‘graanterminaal’ de Gand auraient été blanchis environ 150.000.000 FB, notamment avec l’entremise d’ Alain De Rouck de Gand et plus exactement au traversde la société Electrorail. Il nous est indiqué que ce serait Jean Pierre Van Rossem qui aurait monté cette structure de blanchissement.”

Inderdaad: wie had het te pas en te onpas over de helft van de wereldhandel; wie noemde alle anderen dan hemzelf steevast analfabeet; wie verkondigde sinds hij én bij vader De Rouck én bij JPVR aan de deur werd gezet,dat én De Rouck én Van Rossem verantwoordelijk waren voor alle witwasoperaties in België? Dat was (wijlen) Albert Mahieu, ooit een notoir bankier die helaas, ondanks zijn briljante studies, wegens een acuut drankprobleem door zijn bank werd ontslagen. In 1989 viste ik hem totaal berooid op en liet ik hem mijn Moneytron PR team in het F1 circuit leiden. De man had echter zo’n bazig karakter dat al na twee Grand Prix niet één van de twaalf Moneytron babes nog langer met hem wilde samenwerken. Daarna heeft hij nog een jaar in dienstverband gewerkt, maar hij had zo’n onuitstaanbaar karakter dat ook ik hem zijn C4 diende te geven. Al wie in het rapport van Hody & Deck tussen de lijnen weet te lezen en die de grootspraak van Albert Mahieu weet te omzeilen krijgt finaal een goed inzicht in wie Felix Przedborski uiteindelijk was. Wat de gezant van Felix Przedborski in het Parlement kwam vertellen kwam erop neer dat de Israëlitische Veiligheidsdienst - ongetwijfeld de best ingelichte ter wereld - een compleet en sluitend dossier over de Bende van Nijvel heeft aangelegd, dus een dossier dat niet aan alle kanten rammelt als het Belgische.

Uiteraard moeten Albert Raes (°1932) en Christian Smets van de Staatsveiligheid van het bestaan van het Mossad-dossier op de hoogte zijn geweest, zo niet waren ze onbekwaam voor de functie die ze uitoefenden. Wie ook op de hoogte moet zijn geweest van het bestaan van dit dossier was luitenant-generaal Fernand Beaurir (1921-1996) van de rijkswacht, iemand die in 1942 de eed van trouw aan Adolf Hitler zwoer, iemand ook die het extreemrechtse gedachtegoed tot zijn dood trouw bleef, tenslotte hetzelfde kopstuk dat nooit iets ondernam tegen de nazicultuur die in de jaren tachtig schering en inslag was in bepaalde rijkswachtkazernes. Als het waar mocht zijn dat het Belgische gerecht met man en macht zoekt naar de opdrachtgevers van de Nijvelse terreur uit de jaren 1982, 1983 en 1985 dan moet het nu de Belgische Staatsveiligheid inschakelen om het dossier van de Mossad - waar Felix Przedborski inzage in had - in handen te krijgen. Moeilijk kan dat echt niet zijn als hiervoor bekwame diplomaten worden ingeschakeld.

Bron: Jean-Pierre Van Rossem