Forces Nouvelles steekt met kop en schouders uit boven de andere extreem-rechtse groepen. Niet zozeer omdat de organisatie ideologisch van de andere afwijkt, mar omwille van haar electorale aanhang. Enig cijferwerk op basis van de voorbije verkiezingen leert ons dat de kans dat de partij bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1988 een aantal zetels behaalt, bijzonder reëel is. Vooral in enkele gemeenten van de Brusselse agglomeratie. Juist daarom zal ‘Forces Nouvelles’ (zoals het Front National) zich ongetwijfeld geroepen voelen om tijdens de komende maanden een politiek beladen rol te spelen.
Deze beweging bestaat iets langer dan tien jaar. Haar historiek laat zich gemakkelijk opdelen in vijf periodes. De eerste periode begint in 1971 bij de vroegere collaborateur Emile Lecerf, die de historicus Jo Gérard verdringt als de drijvende kracht van ‘Nouvel Europe Magazine’. Met dit tijdschrift als spreekbuis probeerde Lecerf verschillende extreem-rechtse stromingen te verenigen. Hij lonkte vooral naar integristische katholieken, anti-abortusmilitanten, studenten van het ‘Front Universitaire’ (de voorloper van het Front de la Jeunesse, in 1974 opgericht). In deze periode krijgt ‘Nouvel Europe Magazine’ de financiële steun van twee leden van de Brusselse CEPIC: Baron Benoît de Bonvoisin en zijn zwager Graaf Hervé d’Ursel. In 1975, terwijl de CEPIC in volle oprichten is, worden diens lokalen gebruikt voor het ‘stichtingscongres’ van ‘Forces Nouvelles-Nieuwe Krachten’. De jonge organisatie slaagt er echter niet in om zich aan de marginaliteit te onttrekken. Aangezien de CEPIP op hetzelfde jachtterrein actief is, kiest ‘Forces Nouvelles’ voor een andere weg: die van het geweld.
De tweede fase in de geschiedenis van ‘Forces Nouvelles’ (1976-1980) wordt dan ook gekenmerkt door het quasi systematisch gebruik van geweld. Het begint met aanslagen op lokalen van progressieve organisaties en zal eindigen in 1980 met de moord op een immigrant in Laken.
Met de verdwijning van CEPIC in 1981 verliest ‘Forces Nouvelles’ haar belangrijkste sponsor. Dit is het begin van de derde fase van de turbulente geschiedenis van de organisatie: die van de juridische problemen. Een aantal van haar leden wordt veroordeeld voor de brand bij het weekblad Pour. In februari 1981 begint het proces tegen de leiders en een deel van de leden. De rechterlijke procedure zal in 1982 haar beslag krijgen met de veroordeling van de harde kern van het ‘Front de la Jeunesse’ als privé-militie. Het Front komt zeer verzwakt uit deze periode. Een groot aantal kaderleden en militanten verlaten het zinkend schip en groeperen zich rond Paul Latinus en diens Westland New Post. In 1982 wordt besloten ‘Forces Nouvelles’ nieuw leven in te blazen; het image van het ‘Front’ is immers veel te negatief. De gemeenteraadsverkiezingen van 1982 waren daartoe een geschikte aanleiding.
De ‘Forces Nouvelles’ probeert zich voor te doen als een gezagstrouwe democratische en geweldloze groep. De relatieve electorale successen zoals in Molenbeek, waar ze met slechts enkele stemmen naast een gemeenteraadszetel grijpen, zijn een aanmoediging om de ingeslagen weg te blijven volgen: geen ‘verbrande’ kandidaten die bij een van de vele processen betrokken zijn op verkiesbare plaatsen. De constante bekommernis voor een respectabel imago doet ze zelfs afzien van de afkorting FNK. Ze wordt vervangen door het letterwoord F.O.R.C.E.S. (Front Organique pour le Renouveau Culturel de l’Europe Solidariste).
Haar politieke strijd volgt nu het Franse voorbeeld van de ‘Renouveau National’ van Jean-Marie Le Pen. Deze gezagsgetrouwe houding verandert echter niets aan de ideologie en de gebruikte methoden. Haar virulent racisme, belichaamd in gewelddadige aanrandingen van immigranten, is hier het duidelijke bewijs van.
De laatste periode begint in 1987: het sluiten van allianties met als doel een electorale doorbraak in 1988. Onder de nieuwe naam ‘Parti des Forces Nouvelles’ probeert de beweging verschillende extreem-rechtse stromingen rond zich te verenigen. Zo is er de ‘Cercle Copernic’ met het tijdschrift ‘Volonté Européenne’, het nationaal-revolutionaire overblijfsel van het Belgisch Nazi-Maoïsme. Deze alliantiepolitiek met als doel een belangrijke partij uit te bouwen, gaat uiteraard gepaard met heftige uitvallen naar de concurrentie. Met het oog op de verkiezingscampagne van 1987 deinst de PFN er niet voor terug om de gevel van de lokalen van de PLC (Parti de la Liberté du Citoyen) te besmeuren en klacht in te dienen tegen het ‘Front National’ wegens schriftvervalsing bij het opstellen van de peterschapslijsten in Brussel.
Laat ons nog even dieper ingaan op de samenwerking en de relaties tussen PFN, de ‘Cercle Copernic’ en de EROE. Deze twee laatste weigeren elk extreem-rechts etiket en bewezen dat zij de emanatie zijn van ‘Nieuw rechts’ in België. Sindsdien is er echter al heel wat veranderd, en zijn onder andere de banden met de Franse organisatie van Alain de Benoist verbroken en is de EROE omgedoopt in CRESPE (een opvallende gelijkenis met GRECE), waarvan de ‘Cercle Copernic’ nu deel uitmaakt.
In het maandblad van de oud-SS’ers van het Oostfront, ‘Contact De Wende’ staat er een grote advertentie voor de boekenclub van de ‘Cercle Copernic’, die o.a. het boek ‘De mythe van de twintigste eeuw’ van de nazi-ideoloog en metgezel van Hitler, Alfred Rosenberg verspreidt. De auteur van dit boek werd na zijn terdoodveroordeling in Nürnberg opgehangen.
De feitelijke rol van de EROE-GRESPE is die van ideologische denktank van de PFN en past het ideeëngoed aan het heersende politiek klimaat aan. Ze spreken niet zo zeer over racisme, maar wel over het respect voor de verscheidenheid. Hiermee spelen ze in op de waarden die verdedigd worden door de linkerzijde. Een ander voorbeeld is: de immigranten moeten niet terug naar hun geboorteland omdat ze buitenlanders zijn, maar om de eenvoudige reden dat het belangrijk is dat ieder mens in zijn eigen land kan werken. Ook dit hebben we al ergens anders gehoord.
De tijd is echter nog niet rijp voor openlijk racistische (of antisemitische) verklaringen. In afwachting van deze ‘gezegende’ tijd geven de pseudo-intellectuelen van Nieuw Rechts het kleine grut van de PFN argumenten om hun primaire stellingen een rationeel kleedje te geven. Ze proberen eveneens de fakkel van het nationaal-socialisme over te nemen. Het rehabiliteren van het ‘oeuvre’ van de Rex-leider Léon Degrelle en van Alfred Rosenberg is dan ook geen toevalligheid.
Nog steeds met het oog op de hergroepering, neemt de PFN graag figuren op die voordien reeds van zich lieten horen of in andere organisaties hun sporen verdienden. Zo zijn er bijvoorbeeld Xavier Sandron, een oud-lid van de WNP en Jean-Marie Simar. Deze laatste was lid van Europe Nation, een afscheuring van het Front de la Jeunesse. Hij zou later in het Luikse een hold-up organiseren om zijn nieuwe beweging te financieren. Hij werd veroordeeld tot 5 jaar, waarvan 2 voorwaardelijk. Zijn problemen met het gerecht houden hier echter niet op. In 1982 werd hij samen met andere kopstukken van het Front de la Jeunesse en de PFN veroordeeld wegens inbreuk op de wet op de privé-milities. Later zou hij terugkeren naar zijn oude politieke stal en er een van de belangrijkste figuren worden.
De nieuwe banden die de PFN onlangs aanknoopte, duiden op een zo mogelijk nog verdere verrechtsing. Deze nationale radicalisering zet zich ook voort in de internationale connecties van de partij.
Tot nu tot onderhield ze vooral banden met ‘gematigd Extreem-Rechts’ zoals de Spaanse Fuerza Nueva’, het Italiaanse ‘Movimento Sociale Italiano’ en de Franse naamgenoot PFN. Onlangs brak ze hier echter mee en nam ze het ‘Manifest de Nation Europe’ aan. Op die wijze blies ze tevens alle bruggen met het Franse ‘Front National’ van Jean-Marie Le Pen op. Dit manifest werd mede ondertekend door het Portugese MAN, de ‘Falange Espanola’, de Spaanse neo-nazigroep ‘Bases Automas’ en de Franse beweging ‘Troisième Voie’ die het braakliggend terrein rechts van Le Pen wil exploiteren.
In Italië onderhoudt de PFN goede relaties met het de harde rechterzijde van de MSI (*) van Pino Rauti. In de Italiaanse extreem-rechtse scène neemt Pino Rauti een aparte plaats in, aangezien hij een van de theoretici is achter de ‘Strategie van de Spanning’. Hij beschikt eveneens over een stevige politieke stamboom.
In 1943 sluit Rauti zich aan de oever van het Gardameer aan bij het leger van de Republiek van Salo, het overblijfsel van het Mussolini-regime. Na de val van het geliefde regime lijft hij zich in bij het vreemdelingenlegioen van Franco. Hij wordt gevangen genomen en zit drie jaar achter de tralies. Na zijn vrijlating wordt hij lid van de MSI en wordt tevens beste maatjes met enkele OAS-officieren. In het midden van de jaren vijftig lanceert hij zijn beruchte slogan: “De democratie is een infectie van de Geest”. Hij sticht de uiterst rechtse ‘Ordine Nuovo’, waarvan hij tot 1969 de leider blijft. Hij wordt opnieuw lid van de MSI om zich te beschermen tegen de juridische reacties op de lancering van de ‘Strategie van de Spanning’ en op de aanslagen die er het meest zichtbare element van uitmaken. Tijdens een bezoek van het Front de la Jeunesse geeft een Belgische verantwoordelijke een rechtvaardiging voor het extreem-rechtse terrorisme, in het bijzonder dat van de ‘Revolutionaire Gewapende Cellen’. Een excellente leerschool voor de doetjes van het PFN.
De essentie van de propaganda van de Forces Nouvelles is gebaseerd op het racisme en steunt op de drieledige stelling: ‘Immigratie, Werkloosheid en Delinquentie’. Gekoppeld aan haar imagoverbetering, slaagt haar anti-immigrantenpropaganda erin een reële sympathie op te wekken bij de bevolkingsgroepen die door de crisis getroffen werden. Het is dus geen ijdele hoop waarmee de PFN in 1988 kan speculeren op een aantal zetels in de volkse deelgemeentes van Brussel. Haar grootste kansen liggen in Sint-Jans-Molenbeek en Brussel-stad. Het is een schrale troost dat men kan verwachten dat het Front National verdeeldheid zal blijven zaaien en daardoor de stemmen zal versnipperen.
Het ziet er anderzijds niet zo rooskleurig uit voor de PFN. In haar kielzog drijven een aantal smerige (kwalijke) zaken. De Bende van Nijvel, de moord op FN-man Juan Mendez, de affaire Bultot. De rabauwen die deze partij gerecruteerd heeft, komen maar niet tot bedaren. Ook al voelen ze zich de zondebok (‘het systeem en de pers willen onze huid en steken stokken tussen de wielen’) en sluiten de leiders de rangen de gewelddadige acties zijn niet bepaald het beste handelsmerk voor een partij. Dit weten de partijkaders maar al te best, zij hebben immers alle gewelddadige acties voor de verkiezingscampagne verboden.
Tenslotte moet er rekening worden gehouden met de interne evolutie van de beweging. Zal de nieuwe aanhang, aangetrokken door de racistische voorstellen, de radicalisering volgen? Zullen de weeskinderen van de crisis achter het vaandel van het PFN blijven lopen als men hen nationaal-socialistische laarzen wil laten aantrekken?
Bron: De barbaren: migranten en racisme in de Belgische politiek | Hugo Gijsels
(*) In verband met MSI is deze post ook zeer interessant » Forum